soundcollectiva

Και οι μετανάστες με τα τραπεζάκια έξω;

2011-05-24T02:15:00.000-07:00

Δεν είχαμε κανένα λόγο να γράψουμε για τον ανεκδιήγητο μουσικοσυνθέτη που για μας έχει τελειώσει ήδη από την δεκαετία του 1980 από τον δίσκο τραπεζάκια έξω λοιπόν, ωστόσο οι δηλώσεις του για τους μετανάστες μας προκάλεσαν τη μνήμη μιας και από τους τάχατες πνευματικούς άνδρες, όσο και να ξεφεύγουν δεν μπορεί να φτάνουν στα όριο του απόπατου.
Αυτά που θα γράψουμε αποτελούν και σχόλια που είχαμε κάνει στο ιστολόγιο του varometro, εξάλλου αυτή τη γνώμη την είχαμε πολλά χρόνια και την επανατυπώνουμε για μια ακόμη φορά με αφορμή τις βόμβες υδρογόνου από τον κ. Σαββόπουλο.
"Ανεξάρτητα με την πορεία του κυρ – Νιόνου που αναμφισβήτητα είναι ετεροβαρής και αμφιλεγόμενη και ανεξάρτητα με τις κατά καιρούς μπουρδολογίες που έχει ξεστομίσει σε μια σειρά από συνεντεύξεις του, ένα πρέπει να κρατήσουμε κυρίως από τη στάση του στην δεκ του ’80. Την πιο κρίσιμη κατ’ εμάς μεταπολεμική δεκαετία για τον εκσυγχρονισμό του καπιταλισμού στην Ελλάδα.
Αυτό που αναδύεται και ο εν λόγω αναδείχνει τελικά πως ο εν λόγω ήταν η πιο γνήσια φωνή, η πιο ατόφια καλλιτεχνική ηθική δικαίωση του τότε ΠΑΣΟΚ. Ήταν αυτός που βοήθησε τα μάλα για τον εν λόγο εκσυγχρονισμό και στην τέχνη εκπαραθυρώνοντας τελικά το πολιτικό τραγούδι και την στρατευμένη μορφή της από την κεντρική σκηνή προσφέροντας την τέχνη του τίποτα με μπόλικο καθόλου. Ο αποπροσανατολισμός και η αποθέωση της βλακείας στο κατακόρυφο. Τα τραγουδάκια της διαμαρτυρίας για το "χάσμα των γενεών" και τα άλλα της ερωτικής απογοήτευσης που ανάβλυζαν από τα τραπεζάκια του ωχαδερφισμού και της ατομικιστικής ευμάρειας, έφερναν στο πάνθεον της πολιτικής του πολιτισμού του μακαρίτη του Γιαννόπουλου και του Κατσιφάρα.
Να υπενθυμίσουμε πως στις προεδρικές εκλογές της Κύπρου το 2008 έδινε συναυλίες στις περιοδείες του υποψηφίου του ΔΗΣΥ κ. Κασουλίδη, όπου κοινό του ήταν και κάτι φασιστοειδή που φώναζαν “φωτιά φωτιά στα κόκκινα σκυλιά”, σαν άλλοι απόγονοι του.
Όλα τα παραπάνω που αφορούσαν την δεκ του 1980 και την προσωπικότητα του Νιόνου, τα ζήσαμε και είναι τμήμα των μετ εφηβικών μας εικόνων, που μας σημάδεψαν και δυστυχώς μας προσγείωσαν πολύ απότομα.
Τα “μαζικά” πρότυπα όπως ο Νιόνιος και μια σειρά άλλοι (προ και μεταγενέστεροι) όπως πχ. “ο ανανήψαντας” Οικολόγος Πράσινος Αντωνάκης (λίγο αργότερα δίδαξαν το πρότυπο του "φτύνε εκεί που έγλυφες" και με την πρώτη κακοκαιριά πως να εγκαταλείπεις την όποια βάρκα στην οποία λίγο πριν ήσουν καπετάνιος). Αυτά τα μαζικά πρότυπα του ΠΑΣΟΚ και της δεκ του ’80, είχαν κάτι απ’ τη μυθολογία της αντίστασης, αλλά μόνο τη μυθολογία της. Φυσικά στο τέλος αποδείχτηκαν πολέμιοι της, όπως πολλοί πρώην πολέμιοι της έτρεχαν για να πάρουν την σύνταξη της Ε.Α. ενώ ήταν αποδεδειγμένα πολέμιοι της. Χαρακτηριστικό παράδειγμα συμπολεμιστές των Βουλγάρων κατακτητών και μέλη συμμοριών όπως αυτή του Τσαούς Αντών στη Δράμα.
Τα δικά μας πρότυπα ήταν άλλα και δεν είχαν σχέση με τους "Χατζατζάρηδες" του ΠΑΣΟΚ civilization, οι πραγματικοί αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης, οι τίμιοι και σιωπηροί παππούδες, αυτοί οι γίγαντες που ποτέ τους ούτε καν ψέλλισαν για τους αγώνες τους, όπως κάτι θεατρινίζουσες φιγούρες που δεν ήταν ποτέ πουθενά..
Τα “μαζικά”- “μαγικά” πρότυπα της δεκ του ’80 και των αρχών του ’90, άνηκαν στην κατηγορία του ιδιόμορφου πολιτικό-πολιτιστικού συμπλέγματος του “νεόκοπου” κοσμοπολιτισμού που η σοσιαλδημοκρατία πρωτοστάτησε για τη δημιουργία του και ο Α. Ανδριανόπουλος αποκαλούσε το καλύτερο φάρμακο για την αποκομμουνιστικοποίηση της χώρας το 1980, μέμφοντας την τότε βίαιη πρακτική Rangers των Σαμαρά - Μιχαλολιάκου στην τότε ΟΝΝΕΔ που τελικά έγιναν οι διάφοροι πυρήνες των κάθε λογής Εξαρχείων λίγο αργότερα.
Εκεί σε αυτό το χώρο ανήκει και ο Νιόνιος, που όσο κι αν εγέρασε κι άσπρισε(κούρεψε) το μαλλί του, μήτε τη γνώμη άλλαξε μήτε την κεφαλή του...

Θούριος του Ρήγα

2010-12-10T02:29:00.000-08:00

Ώς πότε παλικάρια να ζούμεν στα στενά,
Mονάχοι σα λιοντάρια, σταις ράχαις στα βουνά;
Σπηλαίς να κατοικούμεν, να βλέπωμεν κλαδιά,
Nα φεύγωμ' απ' τον Kόσμον, για την πικρή σκλαβιά.
Nα χάνωμεν αδέλφια, Πατρίδα, και Γονείς,
Tους φίλους, τα παιδιά μας, κι' όλους τους συγγενείς.
Καλλιώναι μίας ώρας ελεύθερη ζωή,
Παρά σαράντα χρόνοι σκλαβιά, και φυλακή.
Τι σ' ωφελεί αν ζήσης, και είσαι στη σκλαβιά,
Στοχάσου πως σε ψένουν καθ' ώραν στη φωτιά.
Βεζύρης, Δραγουμάνος, Aφέντης κι' αν σταθής,
O Tύραννος αδίκως, σε κάμει να χαθής.
Δουλεύεις όλ' ημέρα, σε ό,τι κι' αν σοι πη,
Kι' αυτός πασχίζει πάλιν, το αίμα σου να πιη.
Ο Σούτζος, κι' ο Μουρούζης, Πετράκης, Σκαναβής,
Γγίκας, και Μαυρογένης, καθρέπτης, είν' να ιδής.
Ανδρείοι Kαπετάνοι, Παπάδες, λαϊκοί,
Σκοτώθηκαν κι' Aγάδες, με άδικον σπαθί.
Kι' αμέτρητ' άλλοι τόσοι, και Τούρκοι, και Ρωμιοί,
Zωήν, και πλούτον χάνουν, χωρίς καμμιά 'φορμή.
Ελάτε μ' έναν ζήλον, σε τούτον τον καιρόν,
Nα κάμωμεν τον όρκον, επάνω στον Σταυρόν.
Συμβούλους προκομμένους, με πατριωτισμόν,
Nα βάλλωμεν εις όλα, να δίδουν ορισμόν.
Oι νόμοι νάν' ο πρώτος, και μόνος οδηγός,
Kαι της πατρίδος ένας, να γένη Aρχηγός.
Γιατί κ' η αναρχία, ομοιάζει την σκλαβιά,
Nα ζούμε σα θηρία, είν' πλιο σκληρή φωτιά.
Και τότε με τα χέρια, ψηλά στον Oυρανόν,
Aς πούμ' απ' την καρδιά μας, ετούτα στον Θεόν.
Εδώ συκώνονται οι Πατριώται ορθοί, και υψώνοντες τας χείρας
προς τον Oυρανόν, κάμνουν τον όρκον .
Όρκος κατά της Tυραννίας, και της αναρχίας.
Ω Bασιλεύ του Kόσμου, ορκίζομαι σε σε,
Στην γνώμην των τυράννων, να μην ελθώ ποτέ.
Μήτε να τους δουλεύσω, μήτε να πλανηθώ,
Eις τα ταξίματά τους, για να παραδοθώ.
Εν όσω ζω στον Kόσμον, ο μόνος μου σκοπός,
Για να τους αφανίσω, θε νάναι σταθερός.
Πιστός εις την Πατρίδα, συντρίβω τον ζυγόν,
Aχώριστος για νάμαι, υπό τον Στρατηγόν.
Κι' αν παραβώ τον όρκον, να στράψ' ο Oυρανός,
Kαι να με κατακάψη, να γένω σαν καπνός.
Tέλος του Όρκου.
Σ' Aνατολή και Δύσι, και Nότον και Bοριά,
Για την Πατρίδα όλοι, νάχωμεν μια καρδιά.
Στην πίστιν του καθ' ένας, ελεύθερος να ζη,
Στην δόξαν του πολέμου, να τρέξωμεν μαζί.
Βουλγάροι, κι' Αρβανήτες, Αρμένοι και Ρωμιοί,
Aράπιδες, και άσπροι, με μια κοινή ορμή.
Για την ελευθερίαν, να ζώσωμεν σπαθί,
Πως είμασθ' αντρειωμένοι, παντού να ξακουσθή.
Όσ' απ' την τυραννίαν, πήγαν στη ξενητιά,
Στον τόπον του καθ' ένας, ας έλθη τώρα πια.
Kαι όσοι του πολέμου, την τέχνην αγροικούν,
Eδώ ας τρέξουν όλοι, τυράννους να νικούν.
H Ρούμελη τους κράζει, μ' αγκάλαις ανοιχταίς,
Tους δίδει βιο, και τόπον, αξίαις και τιμαίς.
Ώς πότ' Oφφικιάλος, σε ξένους Bασιλείς.
Έλα να γένης στύλος, δικής σου της φυλής.
Κάλλιο για την Πατρίδα, κανένας να χαθή,
Ή να κρεμάση φούντα, για ξένον στο σπαθί.
Και όσοι προσκυνήσουν, δεν είναι πλιο εχθροί,
Aδέλφια μας θα γένουν, ας είναι κ' εθνικοί.
Μα όσοι θα τολμήσουν, αντίκρυ να σταθούν,
Eκείνοι και δικοί μας, αν είναι ας χαθούν.
Σουλλιώταις, και Μανιώταις, λιοντάρια ξακουστά,
Ώς πότε σταις σπηλαίς σας, κοιμάσθε σφαλιστά.
Μαυροβουνιού καπλάνια, Ολύμπου σταυραητοί,
Kι' Αγράφων τα ξευτέρια, γεννήτε μια ψυχή.
Ανδρείοι Μακεδόνες, ορμήσατε για μια,
Kαι αίμα των τυράννων, ρουφήστε σα θεριά.
Του Σάββα και Δουνάβου, αδέλφια Xριστιανοί,
Mε τ' άρματα στο χέρι, καθ' ένας ας φανή.
Tο αίμα σας ας βράση, με δίκαιον θυμόν,
Mικροί μεγάλ' ομώστε, τυράννου τον χαμόν.
Λεβέντες αντριωμένοι, Μαυροθαλασσινοί,
O βάρβαρος ώς πότε, θε να σας τυραννή.
Μη καρτερήτε πλέον, ανίκητοι Λαζοί,
Xωθήτε στο μπογάζι, μ' εμάς κ' εσείς μαζί.
Δελφίνια της θαλάσσης, αζδέρια των Nησιών,
Σαν αστραπή χυθήτε, κτυπάτε τον εχθρόν.
Της Κρήτης, και της Νίδρας, θαλασσινά πουλιά,
Kαιρός είν' της Πατρίδος, να κούστε την λαλιά.
Κι' όσ' είστε στην Aρμάδα, σαν άξια παιδιά,
Oι Nόμοι σάς προστάζουν, να βάλλετε φωτιά.
Μ' εμάς κ' εσείς Μαλτέζοι, γεννήτ' ένα κορμί,
Kατά της τυραννίας, ριχθήτε με ορμή.
Σας κράζει η Ελλάδα, σας θέλει σας πονεί,
Zητά την συνδρομήν σας, με μητρικήν φωνή.
Τι στέκεις, Παζβαντζίουγλου, τόσον εκστατικός;
Tεινάξου στο Μπαλκάνι, φώλιασε σαν αητός.
Tους μπούφους, και κοράκους, καθόλου μη ψηφάς,
Mε τον ραγιά ενώσου, αν θέλης να νικάς.
Σηλίστρα, και Μπραΐλα, Σμαήλι και Κυλί,
Μπενδέρι, και Χωτήνι, εσένα προσκαλεί.
Στρατεύματά σου στείλε, κ' εκείνα προσκυνούν,
Γιατί στην τυραννίαν, να ζήσουν δεν 'μπορούν.
Γγιουρτζή πλια μη κοιμάσαι, συκώσου με ορμήν,
Tον Mπρούσια να μοιάσης, έχεις την αφορμήν.
Και συ που στο Χαλέπι, ελεύθερα φρονείς,
Πασιά καιρόν μη χάνεις, στον κάμπον να φανής.
Mε τα στρατεύματά σου, ευθύς να συκωθής,
Στης Πόλης τα φερμάνια, ποτέ να μη δοθής.
Του Μισιργιού ασλάνια, για πρώτη σας δουλιά,
Δικόν σας ένα Mπέι, κάμετε Bασιλιά.
Xαράτζι της Αιγύπτου, στην Πόλ' ας μη φανή,
Για να ψοφήσ' ο λύκος, οπού σας τυραννεί.
Με μια καρδιάν όλοι, μία γνώμην, μία ψυχή,
Kτυπάτε του τυράννου, την ρίζαν να χαθή.
Ν' ανάψωμεν μία φλόγα, σε όλην την Τουρκιά,
Nα τρέξ' από την Μπόσνα, και ώς την Αραπιά.
Ψηλά στα μπαϊράκια, συκώστε τον Σταυρόν,
Kαι σαν αστροπελέκια, κτυπάτε τον εχθρόν.
Ποτέ μη στοχασθήτε, πως είναι δυνατός,
Kαρδιοκτυπά και τρέμει, σαν τον λαγώ κι' αυτός.
Τρακόσιοι γκιρτζιαλίδες, τον έκαμαν να διή,
Πως δεν 'μπορεί με τόπια, μπροστά τους να ευγή.
Λοιπόν γιατί αργήτε, τι στέκεσθε νεκροί;
Ξυπνήσατε μην είσθε, ενάντιοι κ' εχθροί.
Πώς οι Προπάτορές μας, ορμούσαν σα θεριά,
Για την ελευθερίαν, πηδούσαν στη φωτιά.
Έτζι κ' ημείς, αδέλφια, ν' αρπάξωμεν για μια,
T' άρματα και να βγούμεν, απ' την πικρή σκλαβιά.
Να σφάξωμεν τους λύκους, που στον ζυγόν βαστούν,
Kαι Χριστιανούς, και Τούρκους, σκληρά τους τυραννούν.
Στεργιάς, και του πελάγου, να λάμψη ο Σταυρός,
Kαι στην δικαιοσύνην, να σκύψη ο εχθρός.
O Kόσμος να γλυτώση, απ' αύτην την πληγή,
K' ελεύθεροι να ζώμεν, αδέλφια εις την Γη.
Πέρας μεν ώδε,
H δε αυ πράξις τέρας.

"Working class Hero" by Green Day

2010-10-10T02:43:00.000-07:00

Η σύνθεση ήταν του John Lennon, ωστόσο το 2007 οι Green Day το διασκεύασαν και θεωρητικά για μας τουλάχιστον η διασκευή είναι καλύτερη της πρώτης εκτέλεσης.
Οι Green Day είναι ένα τυπικό δείγμα punk σχήματος της Δυτικής ακτής των Η.Π.Α, που έκανε την εμφάνιση του για πρώτη φορά το 1988 ορμώμενο από το Όκλαντ της Καλιφόρνια.
Μπορεί το θέρος του 1994 να ήταν "το καλοκαίρι του punk", ως αναβίωση(το πανκ-rock στην Αμερική υπάρχει από το 1955), όπως έγραφε ο τότε τύπος αναφερόμενος στις μαζικές προβολές από τα ραδιόφωνα συγκροτημάτων όπως οι Off Spring, Rancid, NOFX κλπ, σχήματα που κατά κάποιο τρόπο έδιναν μια άλλη αίγλη μετά το τετραετές ξεθώριασμα του grunge-rock, ωστόσο οι Green Day δεν ήταν το μεγάλο όνομα, ασχέτως πως εξελίχθηκαν στο χρόνο και καθιερώθηκαν ως μια τυπική μπάντα του 2ου μεγάλου κύματος του Καλιφορνέζικου πανκ-ροκ.
Στο πρώτο κύμα αυτό της δεκ' του 1980 υπήρχαν σχήματα(όπως οι Bad Relligion, TSOL, Descendents, Adolecents, Social Distortion) που ουσιαστικά καθόρισαν το ηχητικό πλαίσιο στη μορφή, και το στιχουργικό στο περιεχόμενο(το οποίο ήταν κατά κύριο λόγο πολιτικό) τον ρόλο, το ύφος και την ιδιοσυγκρασία αυτών των των σχημάτων που εμφανίστηκαν δυναμικά και συνολικά σε όλο το μήκος και πλάτος του 2ου κύματος 14 χρόνια μετά.
Εδώ λοιπόν έχουμε μια εξαιρετική διασκευή που είναι τουλάχιστον ΄για μας ανώτερη από την πρώτη εκτέλεση του Λένον.

Δισκογραφία

39/Smooth (1990)
Kerplunk (1992)
Dookie (1994)
Insomniac (1995)
Nimrod (1997)
Warning (2000)
American Idiot (2004)
21st Century Breakdown (2009)
Κρατήστε εσείς ενισχυμένα με τη θρησκεία, το σεξ και την τηλεόραση
Και σκέφτεστε ότι είστε τόσο έξυπνοι πως ζείτε αταξικά και ελεύθερα
Αλλά είστε ακόμα άξεστοι σαν εξαθλιωμένοι και αγράματοι χωριάτες όσο μπορώ να δω
Μια ομάδα εργασίας ήρωας τάξης είναι κάτι που πρέπει να..."

http://www.youtube.com/watch?v=1asCkVZ_rJI&feature=channel

Οι magic de spell στο 36ο Φεστιβάλ της ΚΝΕ στα Χανιά

2010-09-16T07:15:00.000-07:00

Το φεστιβάλ στα Χανιά πραγματοποιήθηκε το διήμερο της προηγούμενης Παρασκευής και του προηγουμένου Σαββάτου στο φρούριο Σαν Σαλβατόρε όπου πριν μερικά χρόνια έστεκε μονάχο και χρεοκοποίο το ιστορικό ξενοδοχείο και αρχιτεκτονικό αριστούργημα Ξενία όπως τα υπόλοιπα σε όλη την χώρα.
Στο φεστιβάλ έπαιξαν και οι Μagic De Spell τους οποίους απαθανατίσαμε πάνω στη διασκευή του "Κυρ Παντελή" του μεγάλου Πάνου Τζαβέλα , ενώ αμέσως μετά πραγματοποιούν το κλείσιμο “Εμένα Οι Φίλοι Μου” σε ποίηση της Κατερίνας Γώγου.
Το βίντεο είναι με κινητό και η απόδοση δεν είναι και τόσο καλή ωστόσο όμως η διασκευή είναι όλα τα λεφτά έστω και αν ξεκινά λίγο μετά την αρχή του πρώτου τραγουδιού....
Για τη ιστορία να πούμε πως το εν λόγω σχήμα δημιουργήθηκε το 1980 ως ένα αγγλόφωνο new wave σχήμα με επιρροές και από το electro punk, όλα αυτά μέχρι τον 6ο τους δίσκο.
Μετά από τους έξι πρώτους δίσκους τους και μετά από 11 χρόνια το 1993 για την ακρίβειά κυκλοφόρησαν τον πρώτο ελληνόφωνο δίσκο τους με τον τίτλο "Διακοπές στο Sarajevo", έκτοτε και έως σήμερα οι Magic De Spell έχουν κυκλοφορήσει άλλους οκτώ δίσκους στο ενεργητικό τους, όλοι ελληνόφωνοι σε σύνολο δεκαπέντε.
Οι Magic De Spell παρότι έχουν αλλάξει πολλά μέλη έως σήμερα αποτελούν μια απ' τις σπουδαίες και εμβληματικές ροκ μπάντες της χώρας.

Bad Religion - New Dark Ages

2010-06-07T13:33:00.000-07:00

Στα 3ο χρόνια σταδιοδρομίας τους οι BAD RELIGION αποτελούν ένα μοναδικό ιστορικό δείγμα γραφής για το καλιφορνέζικο punk-hardcore. Ήταν και παραμένει μια μπάντα που από το ξεκίνημα της έως και σήμερα είχε το στίγμα μιας άκρως πολιτικοποιημένης κολλεκτίβας με στοίχους που προσιδιάζουν περισσότερο τους στοίχους των τραγουδιών που μελοποιεί ο Θ. Μικρούτσικος και όχι μια τυπική αμερικανική μπάντα του πανκ-ροκ.
Μπορεί το 1979-80, όταν δηλαδή πρωτοσχηματίστηκαν να μοιάζει πολύ μακρινό ωστόσο οι μουσικές και οι στοίχοι τους αποτελούν και αποτελούσαν χαρακτηριστικά δείγματα γραφής, για το πόσο αξία έχει ένα πολιτικοποιημένο σχήμα τόσο στις δεκαετίες του 1980 και του 1990 όσο και στις δεκαετίες του 2000 και του 2010, κυρίως όμως και ειδικότερα όταν αυτό μπορεί να προβλέπει πράγματα για το εγγύτερο μέλλον μέσα στις μονοπωλιακές μητροπόλεις όπως οι ΗΠΑ .

1982	How Could Hell Be Any Worse?
1983	Into the Unknown
1988	Suffer
1989	No Control
1990	Against the Grain
1992	Generator
1993	Recipe for Hate
1994	Stranger Than Fiction
1996	The Gray Race
1998	No Substance
2000	The New America
2002	The Process of Belief
2004	The Empire Strikes First
2007	New Maps of Hell
2010	Untitled 15th studio album

Η γλυκιά νοσταλγία του χτες...

2010-04-01T12:19:00.000-07:00

Όσο και αν ποτέ δεν υπήρξαμε οπαδοί του χεβομεταλλισμού, άλλο τόσο μας γοήτευαν τα συγκροτήματα αυτού του είδους που προσέγγιζαν τη φιλοσοφία του hardocore και την πάντρευαν με τους καλύτερους ρυθμούς του N.W.O.B.H.M(new wave of british heavy metal)και αυτό το έκαναν τα συγκροτήματα που άνηκαν στο χώρο του μεταλλικού Thrash από το 1981 και τη Ν. Καλιφόρνια.
Αυτός ο χώρος είχε δυο πλευρές, η πρώτη ήταν αυτή του Καλιφορνέζικου thrash με σχήματα όπως οι Mettalica, οι Megadeth και οι Slayer και η άλλη αυτή του Δυτικογερμανικού με πιο γνωστούς τους SODOM,τους κομμουνιστές KREATOR και τους Destruction.
Φυσικά όλα αυτά τα σχήματα αποτέλεσαν ένα μουσικό κίνημα με κοινωνικό στοίχο και αθεϊστική στάση στις αρχές μέχρι τα μέσα της δεκ του '80 και ταυτόχρονα με αυτά υπήρξαν και άλλα πολύ μεγάλα σχήματα όπως οι Ν.Υορκέζοι ANTHRAX η, οι εκ του Φοίνιξ της Αριζόνα ορμώμενοι Sacred Reich. Άραγε ποιος θα ξεχάσει το εκπλητικό LP τους και το ομώνυμο τραγούδι τους με τον τίτλο Surf Nicaragua του 1988 με στοίχους που επιτείθονταν ανοικτά στους χρηματοδοτούμενους από τις μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ "contras".
Δεν θα κάνουμε πιο μεγάλη ιστορική ανάλυση γιατί εμείς αυτά τα σχήματα τα μάθαμε στο λύκειο κάπου στα τέλη εκείνης της δεκαετίας την οποία νοσταλγούμε γιατί υπήρχε ένα όραμα, γιατί ήμασταν στο μεγάλο σχολείο της τότε πανίσχυρης ΚΝΕ και γιατί περάσαμε και με αυτές τις μπάντες ένα κομμάτι μιας εφηβείας που πέρασε νοσταλγικά και ανεπιστρεπτί
Δυστυχώς ακούγοντας σχήματα όπως το παρακάτω νοσταλγούμε μια εποχή 20 χρόνων πίσω, εποχές που οι σημερινοί 17ρηδες δυστυχώς την ζουν με πολύ χειρότερους όρους.
Η μια σύνθεση είναι από την εποχή που οι METALLICA έπαιζαν thrash και η άλλη όχι. Οι δυο αυτές συνθέσεις έχουν μια πρωτοτυπία πραγματοποιούνται με την συμβολή της συμφωνικής ορχήστρας του Σ. Φρανσίσκο.

MIA. - Auferstanden aus Ruinen. Η punk εκδοχή του ύμνου της DDR

2009-12-12T10:29:00.001-08:00

Χωρίς πολλά λόγια η μπάντα MIA ερμηνεύει τον ύμνο της ΛΓΔ.
Παραθετούμε δυο video με την διασκευή του ύμνου, από ένα σχήμα που πρωτοεμφανίστηκε το 1997 στο Βερολίνο και ανήκει κάπου ανάμεσα στους εξής παρακάτω χώρους το Γερμανικό Hardcore Punk, την Electro/pop & το punk rock., αλλά κατ΄ουσία κανένα από αυτά τα μουσικά ρεύματα δεν είναι τόσο σταθερό στους ΜΙΑ, μιας και στα περισσότερα τραγούδια τους προσεγγίζουν περισσότερο το πιάνο barock ύφος του Κουρτ Βάιλ, αλλά σε άλλες συνθέσεις προφανώς.

Απλή αριθμητική

2009-11-06T01:08:00.000-08:00

Ψαχουλεύοντας την δισκοθήκη μας τις προάλλες βρήκαμε αρκετά διαμάντια που είχαμε να τα ακούσουμε πολλά χρόνια και φυσικά να τα πραγματοποιήσουμε στο ραδιόφωνο από το 1998.
Ένας αρκετά ενδιαφέρον δίσκος, ένας από τους καλύτερους της Ελληνικής δισκογραφίας ο δίσκος με τον τίτλο "Απλά μαθήματα πολιτικής οικονομίας" που κυκλοφόρησε το 1975 και ήταν μια δουλειά του Λ. Κηλαηδόνη και του Γ. Νεγρεπόντη στους στοίχους των περισσοτέρων τραγουδιών.
Αν η δουλειά αυτή ήταν του Μ. Θεοδωράκη, η του Μ. Χατζιδάκι θα ήταν σίγουρα μια από τις πιο σπουδαίες δισκογραφικές δουλειές, εφάμιλλες με τις "Επιτάφιος", "Ρωμιοσύνη", "Άξιον Εστί", "Τα λαϊκά", "Κατάσταση Πολιορκίας", "Πολιτεία Α΄, Β΄, Γ΄ και Δ", "Τα τραγούδια του Αγώνα", "Ματωμένος Γάμος", "Το χαμόγελο της Τζοκόντας", "Ο σκληρός Απρίλης του '45", "Αθανασία", "Τα παράλογα" και των δύο τεράστιων μουσικοσυνθετών
Φυσικά αυτή η δουλειά του Λουκιανού όπως και το Μικροαστικά του 1973, έχουν τη δική τους θέση στη δισκογραφία και είναι σίγουρο πως όσο περνούν τα χρόνια ειδικά η πρώτη θα αποτελεί σημείο αναφοράς για το νέο ύφος της μελλοντικής της νέας λαϊκής μουσικής.
Γιατί μπορεί ο "Επιτάφιος" να ήταν ο πρώτος δίσκος όπου οι ποιητές δόθηκαν απλόχερα και μαζικά στο λαό και την εργατική τάξη βοηθώντας στην ανάπτυξη της συνείδησης της, ωστόσο αυτή δουλειά μπορεί να παίξει ένα ανάλογο ρόλο στο επίπεδο της παραπέρα κατανόησης του εκμεταλλευτικού ρόλου του καπιταλισμού Σε αυτό το δίσκο για πρώτη φορά στην ιστορία του παγκόσμιου τραγουδιού σε τόσο μεγάλη έκταση και ένταση γίνεται πάντρεμα της "πολιτικής οικονομίας"(έστω ενός τμήματος της), δημιουργώντας ένα άλλο είδος πολιτικού τραγουδιού που δεν ανήκει (ευτυχώς) σε αυτά της διαμαρτυρίας.
Για μας αυτός ο δίσκος παρότι δεν είχε και την ανάλογη συνέχεια, δε δημιούργησε, ακόμη τουλάχιστον μαζικούς επηρεασμούς σε άλλους δημιουργούς για την παραγωγή τέτοιου ενός τέτοιου είδους τραγουδιών χρήσιμων για την κατανόηση των νόμων του εκμεταλλευτικού συστήματος.
Να σημειώσουμε εδώ πέρα πως κανένα είδος τραγουδιού και κανένα είδος τέχνης δεν μπορεί να παίξει επαναστατικό ρόλο, αυτό μόνο το κόμμα νέου τύπου και κανένας άλλος δεν μπορεί να το κάνει.

"Όλα τα δάχτυλα ίσα δεν είναι - κι όλοι να τρώνε δίκιο δεν είναι. Τα κουκιά είναι μετρημένα εκ θεού κανονισμένα - έθνος θρόνος οικογένεια και τα 12 ευαγγέλια"... (Η θεία τάξις)Λ.Κ. - Γ.Νεγρεπόντη.

Sound Collectiva.

Απλά μαθήματα πολιτικής οικονομίας 1975
Τα τραγούδια.

1. Απλή αριθμητική
2. Το σύστημα
3. Επαναστατικό άλμα
4. Οι έννοιες
5. Η πατρίδα
6. Οι συμβάσεις
7. Η αντιμετώπιση των ψυχώσεων
8. Η δωρεά
9. Συμβιβασμός
10. Η θεία τάξις
11. Η έννοια της τιμιότητος
12. Η μετανάστευση
13. Τα λόγια και η πράξη
14. Ο τοκογλύφος
15. Απόλυτο και σχετικό
16. Πρόσεξε εργάτη

Απλή αριθμητική

Μουσική/Στίχοι: Κηλαηδόνης Λουκιανός

Ένα κι ένα κάνουν δυο
δεν θέλει δα πολύ μυαλό
ένα κι ένα κάνουν δυο
δεν θέλει δα πολύ μυαλό
Ένα και δύο κάνουνε τρία
σαν δε σου φτάνουν, κάνε απεργία
Δέκα σου παίρνει, ένα σου δίνει
ποιος θα το πει αυτό δικαιοσύνη
δέκα σου παίρνει, ένα σου δίνει
ποιος θα το πει αυτό δικαιοσύνη

Ένα κι ένα κάνουν δυο
δεν θέλει δα πολύ μυαλό
ένα κι ένα κάνουν δυο
δεν θέλει δα πολύ μυαλό
Δέκα επί χίλια δέκα χιλιάδες
και μόνο χίλιες για χίλιους εργάτες
Εννιά, λοιπόν, χιλιάδες, εννιά επί χίλια
αυτό είναι που πάντα θα λέμε υπεραξία
εννιά, λοιπόν, χιλιάδες, εννιά επί χίλια
αυτό είναι που πάντα θα λέμε υπεραξία

Ένα κι ένα κάνουν δυο
δεν θέλει δα πολύ μυαλό
ένα κι ένα κάνουν δυο
δεν θέλει δα πολύ μυαλό
Έξι και δύο, οκτώ νομάτοι
ο πεινασμένος βγάνει και μάτι
Έξι επί έξι τριάντα έξι
για το κεφάλαιο πάλι θα φέξει
έξι επί έξι τριάντα έξι
για το κεφάλαιο πάλι θα φέξει

Ένα κι ένα κάνουν δυο
δεν θέλει δα πολύ μυαλό
ένα κι ένα κάνουν δυο
δεν θέλει δα πολύ μυαλό
Σαν το κεφάλαιο θα κινδυνεύσει
πάλι ο γιος σου στη μάχη θα τρέξει
Ποιος νόμος τάχα τα χέρια σου δένει
όταν ο κόμπος φτάνει στο χτένι
ποιος νόμος τάχα τα χέρια σου δένει
όταν ο κόμπος φτάνει στο χτένι

Ένα κι ένα κάνουν δυο...

Cosmo...έντεχνο και ξερό ψωμί...

2009-07-27T12:41:00.000-07:00

Ειλικρινά δεν έχουμε τίποτα με τον φερέλπη νεαρό τραγουδιστή που μας συντροφεύει τώρα. Να ξεκαθαρίσουμε ότι δεν είμαστε οπαδοί του, ο οποίος ως παρουσία θα λέγαμε πως μας είναι ιδιαίτερα συμπαθής.
Ο εν λόγω είχε live στην πόλη μας και έτυχε να βρισκόμαστε στο γραφείο για να βγάλουμε τη λεγόμενη "βρώμικη δουλειά", κάτι format σε κάτι pc toy 2004(πολύ βαρετή διαδικασία ειδικά με αυτές τις ζέστες).
Οι μπαλκονόπορτες διάπλατα ανοικτές και μαζί με τον ανεμιστήρα είχαμε την ιδανική ησυχία για δουλειά ώσπου πλησίασε 21:30 και από το εθνικό στάδιο της πόλης που είναι καμιά 300 μέτρα απ' το γραφείο άρχισαν να μεταφέρονται οι μελωδίες τις ομάδας του καλλιτέχνη και οι σκληριές απ' τις χιλιάδες κορασίδες μόλις αυτός φώναξε καλησπέρα Χανιά.
Τώρα που γράφουμε είναι 23.06 και διασκευάζει Τρύπες μαζί με μια πολύ δροσερή φωνή, όσο για τις δικές του συνθέσεις οι περισσότερες μας είναι άγνωστες, αλλά μερικές που τις φέρνει το αεράκι εδώ στο server, μας θυμίζουν διαφημίσεις μεγάλης εταιρίας κινητής τηλεφωνίας .
Δεν είναι πολύ ώρα που έχουμε τελειώσει εξάλλου μετά τη θάλασσα ξεκινήσαμε τις δουλειές που υπολείπονταν και σκεφθήκαμε πως έχουμε και ένα μουσικό ιστολόγιο το οποίο έχουμε να ενημερώσουμε μεγάλο χρονικό διάστημα.
Γενικά πρέπει να πούμε πως "δεν μας χάλασε καθόλου" η μουσική παρότι δεν είναι του γούστου μας, (το οποίο και παράξενο είναι και πολύ διευρυμένο σε σχέση με τα είδη που ακούμε), ωστόσο η συναυλία αυτή αποτελεί μήλον της έριδος για να σχολιάσουμε ορισμένα πράγματα που αφορούν το λεγόμενο "έντεχνο".
Το φωνάζουμε από το ραδιόφωνο, έχουμε γράψει και σε περιοδικά αμέτρητες φορές πως το έντεχνο τραγούδι έχει τελειώσει προ πολλού και έντεχνοι ήταν μόνο οι μεγάλοι συνθέτες, ακόμα και σε αυτά που βγάζουν σήμερα(αν και σπάνιο φαινόμενο).
Επειδή καμιά φορά ότι δηλώσει κανείς είναι και φυσικά δεν σημαίνει ότι είναι κι όλας, καλό θα ήταν να δώσουμε ένα ορισμό στο τι είναι τελικά αυτό το έντεχνο.
"Το έντεχνο τραγούδι εμφανίστηκε στην Ελλάδα προπολεμικά και μεταπολεμικά ως αντιδιαστολή του ρεμπέτικου αν και δεν ονομάστηκε έντεχνο ποτέ, ήταν το λεγόμενο ελαφρό τραγούδι και χορεύονταν στις αίθουσες χορού από τις ευκατάστατες κυρίες της εποχής.
Ο στοίχος στο μεγαλύτερο μέρος του ήταν γλυκανάλατος και επιτηδευμένος κατά κύριο λόγο στην ευγενική πλευρά του ερωτισμού. Το πραγματικό όμως έντεχνο και αυτό ορίζεται ακόμα και σήμερα ως τέτοιο γεννήθηκε με τον μεγαλειώδη δίσκο του μέγιστου Μ. Θεοδωράκη πάνω στην μεγαλειώδη ποίηση του Γ. Ρίτσου "ο Επιτάφιος".
Από τότε έως και σήμερα "έντεχνο και έντεχνο λαϊκό" ,ορίζεται μονάχα ότι συγχωνεύει τους μεγάλους ποιητές και τους μεγάλους μουσικοσυνθέτες που μελοποιούν τους πρώτους και προσπαθούν να προσδώσουν στο λαό ανώτερης μορφής κοινωνική συνείδηση. Οτιδήποτε άλλο αποτελεί μια επανάληψη της εποχής του ελαφριού τραγουδιού με άλλους όρους, άλλες προϋποθέσεις, συνθήκες και άλλες μουσικές πλευρές.
Το νέο - έντεχνο η το έντεχνο ροκ, μπορεί να είναι ως ένα ορισμένο βαθμό η παραμορφωμένη αντανακλαστική συνέχεια(μόνο ως ακούσματος) των μεγάλων συνθετών, αλλά σε άλλη κατεύθυνση και με άλλα χαρακτηριστικά
Το έντεχνο ήταν ένα μείγμα από τεράστιους ποιητικούς στοίχους και τις πιο σπουδαίες μουσικές που γράφτηκαν ποτέ στο Ελληνικό τραγούδι, ωστόσο το ίδιο το τραγούδι ήθελε να τραγουδηθεί απ' τα χείλη του λαού για να ολοκληρώσει τον ιστορικό του ρόλο. Τότε το τραγούδι το γεννούσε ο λαός, ενώ σήμερα οι διαφημιστικές εταιρείες και τα τσαρτς των δισκογραφικών εταιρειών.
Τι διαλέγουμε τώρα εμείς, αν και δεν έχει την παραμικρή σημασία ούτε και ενδιαφέρει κανένα η γνώμη μας, αναφανδόν το πρώτο δηλαδή το Μκή, τους Μάνους, το Χρήστο, το Γιάννη και τους λοιπούς μεγάλους του Ελληνικού τραγουδιού και όχι τα χέρια που ανεβαίνουν ψηλά όταν ανοίγουν το ακουστικό ενός κινητού τηλεφώνου, μιλάμε για τραγούδι και όχι για τηλεπικοινωνίες.

Radio Collectiva

Οι Γερανοί πετούν σχεδιασμένα...

2009-04-16T11:38:00.000-07:00

Εκτός από αποδημητικοί αερομεταφορείς των χελιδονιών, οι γερανοί, είναι και μια ηλεκτροακουστική μπάντα που ξεκινούν απ' το Πόρτσμουθ και βρίσκονται παντού μέσω της υγρής και αέρινης μουσικής που ντύνει τη βρεφική φωνή της Alison Shaw και τους στοίχους του Jim Shaw στα τραγούδια τους.
Η μουσική των Cranes είναι σα τρεχούμενο νερό, βρίσκεται κάπου ανάμεσα στο cold wave των Cocteau Twins, τις νεο-ρομαντικ μουσικές ανταύγειες των This Mortal Coil και τις φευγαλέες ηλεκτρικές πινελιές των Echo & the BUNNYMEN, αναδείχνοντας τη βασανιστική ασυμφωνία ανάμεσα στο υποκειμενικό ιδανικό και την ατομική αντίληψη για το ωραίο, απέναντι στην σκληρή κοινωνική πραγματικότητα του καπιταλισμού, με αποτέλεσμα να αναπαράγουν υπέροχα τραγούδια που όμως σπέρνουν την μελαγχολία.
Οι Cranes δημιουργήθηκαν το 1989 και συνεχίζουν να βγάζουν υλικά με τελευταίο αυτό που για τίτλο φέρει το ίδιο τους το όνομα, το οποίο κυκλοφόρησε το 2008, συνεχίζοντας μουσικά να διαπερνούν απ' τις ίδιες μουσικές πλευρές και στιχουργικά να αναπτύσσουν "μεταφυσικά"(αντί-διαλεκτικά δηλαδή) σχήματα που κινούνται σε αντιεπιστημονικής φύσης μαθηματικά μοντέλα που μπορούν να βρεθούν στη φύση(fractals);
Τραγουδούν για το χωροχρόνο και τις πύλες που τον καταργούν, για την ιστορία της φύσης που θεωρούν πως είναι κυκλική και όσο και αν θέλουμε να προχωρήσουμε μπροστά πάντα είμαστε ένα βήμα πριν την επανάληψη.
Αντιδραστικές θεωρήσεις με μπόλικο υποκειμενικό ιδεαλισμό; Ναι, δεν θα διαφωνήσουμε καθόλου. Ναί είναι έτσι ακριβώς, ωστόσο δεν μπορούμε να αρνηθούμε ότι η γενιά που μεγάλωσε στη Βρετανία στις δεκ του '80 και του '90, θεωρητικά μπολιάστηκε σε αυτού του τύπου τις κατευθυνόμενες (απ' τη μουσική βιομηχανία και τον εξελιγμένο κοσμοπολιτισμό της) θεωρητικές επιδράσεις και φυσικά το όλο κλίμα που επίσης διαμορφώνονταν και με τη βοήθεια των συνθηκών της εποχής.

Ράδιο Κολλεκτίβα

SONG: SLIDE

SONG:EVERYWHERE

SONG:INESCAPABLE

Ένα κίτρινο υποβρύχιο

2009-03-10T15:47:00.000-07:00

Οι Beatles ουδέποτε ήταν το αγαπημένο μας συγκρότημα, αλλά "ένεκα της περίπτωσης" βάζουμε το κίτρινο υποβρύχιο τους να μας ταξιδέψει στους ωκεανούς των παραμυθιών τους και στα πελάγη της ευθυμίας και της χαράς .

Άλλο ένα τριήμερο πέρασε.....

2009-03-05T06:25:00.000-08:00

Αυτό ήταν πάει και φέτος. Κάθε χαρά τελειώνει γρήγορα, "Κυριακή κοντή γιορτή" που λέει και ο λαός μας. Η αλήθεια είναι πως η Τυρινή δηλαδή οι απόκριες στην κορύφωση τους και η καθαρά Δευτέρα είναι απ' τα αγαπημένα μας κομμάτια του παζλ που λέγεται χρόνος.
Βασικά έχουμε να ντυθούμε μασκαράδες από παιδιά γιατί ντυνόμαστε ο εαυτός μας (χεχεχε) και κάνουμε ότι κάνουμε χωρίς μάσκα(η κουκούλα).
Πέμπτη και Παρασκευή το διαδίκτυο είχε την τιμητική του(όπως κάθε μέρα δηλαδή), το Σ/Κ όμως και τη Κ. Δευτέρα κάναμε πολλά χιλιόμετρα.
Την τιμητική του είχε το Ρέθυμνο, αν και στην παρέλαση του καρνάβαλου δεν βρεθήκαμε εκεί, δηλασή σε ένα απ' τα 3 μεγαλύτερα καρναβάλια ενετικού τύπου της χώρας (Πάτρα, Ξάνθη είναι τα άλλα δυο), τα παραδοσιακά(της κεντρικής Μακεδονίας είναι άλλου τύπου).
Στην παρέλαση του καρναβαλιού βρεθήκαμε στην πόλη της Κισσάμου για να μην μας βγει η ψυχή. Το Καστέλι της Κισσάμου απέχει απ' τα Χανιά 40 χιλιόμετρα, έχει 10.000 μόνιμους κάτοικους και μαζί με τους επισκέπτες με τα βίας έφταναν τους 20.000. Αυτός ήταν ένας βασικός λόγος για να πάμε εκεί, με τόσο κόσμο κάπου θα βρεις να παρκάρεις ακόμα και στο κέντρο της πόλης, όμως στο Ρέθυμνο δεν υπήρχε περίπτωση. Εκεί οι 70.000 επισκέπτες (απ' όλη την Ελλάδα) την ώρα της μεγάλης παρέλασης και οι μόνιμοι κάτοικοι άλλοι 50.000, δεν άφηναν περιθώριο για πάρκινγκ ούτε στα προάστια της πόλης, άσε που γίνονταν το αδιαχώρητο στα φαγάδικα.
Έτσι το Καστέλι ήταν μια καλή λύση για να μην ταλαιπωρηθούμε με το παρκάρισμα γιατί το βράδυ το αγαπημένο μας Ρέθυμνο μας περίμενε και έπρεπε να έχουμε δυνάμεις. Πρόβλημα μετά τις 22:00 δεν θα υπήρχε, μιας και οι περισσότεροι επισκέπτες απ' τις υπόλοιπες μεγάλες πόλεις της Κρήτης που παρκάρουν στα προάστια, θα άδειασαν χώρους. Εκείνη την ώρα ταξίδευαν στο εθνικό δίκτυο παίρνοντας το δρόμο της επιστροφής, άλλοι για Χανιά και άλλοι για την Ανατολική Κρήτη. Είναι θέμα εμπειρίας να ξέρεις πότε θα πας που(χεχεχε). Με χιλιάδες αυτοκίνητα να κατευθύνονται προς τα Χανιά, εμείς βρίσκαμε ελεύθερο δρόμο απ' το αντίθετο ρεύμα με προορισμό το Ρέθυμνο για να το ξημερώσουμε.
Το βασικό ήταν ότι από τότε που κάηκε ο Βασιλιάς Καρνάβαλος στο Ρέθυμνο(ένα απ' τα παλαιότερα καρναβάλια στη χώρα, το 1914 πραγματοποιήθηκε το πρώτο), τα σοκάκια και οι πλατείες της παλαιάς Ενετικής πόλης γέμισαν από χιλιάδες λαού και το πάρτι μόλις είχε ξεκινήσει. Επειδή έχουμε ζήσει και το καρναβάλι της Πάτρας, για να καταλάβετε είναι παρόμοιες καταστάσεις, το "τζέρτζελο" δεν έχει όρια. Είναι κάτι σαν το cavo paradiso στη Μύκονο, αλλά το Χειμώνα και σε μια περίμετρο όσο όλη η περίμετρος της "Χώρας" της Μυκόνου μιας και την αναφέραμε, η της Παροικιάς της Πάρου...
Ξημερώματα πίσω στα Χανιά και στις 11 ξύπνημα για τα παραδοσιακά Κούλουμα και βόλτα στη Γεωργιούπολη για τρελές μάσες, χαρταετούς κλπ. Επιστροφή το απόγευμα και κατευθείαν στους Αγ. Αποστόλους με τους σ/φους και τις σ/φισες(δεν βρήκαμε και πολλούς φέτος), αλλά τα ούζα και οι μάσες έρεαν σε αφθονία σε διάφορους ρέμπελους τύπους σαν εμάς και κάτι πρώην Ναρέους που είναι μαζί μας πια...
Όταν νύχτωσε για τα καλά αναχωρήσαμε για να βρεθούμε μπροστά τα τερματικά γιατί μας έλειψε το διαδίκτυο....

Άντε και του χρόνου ελπίζοντας πως αυτή η καπιταλιστική κρίση δε θα μας έχει εξοντώσει....

Ράδιο Κολλεκτίβα

ΥΓ* Φώτο 1 Κίσσαμος, ο Βασιλιάς Καρνάβαλος παρελαύνει
Φώτο 2 Χιλιάδες Καρναβαλιστών χορεύουν στους ρυθμούς του techno στους δρόμους της παλαιάς πόλης του Ρεθύμνου.
Φώτο 3 Γεωργιούπολη Κ. Δευτέρα.
Φώτο 4 Χαρταετοί στους Αγ. Αποστόλους

Ο χεβομεταλικός ήχος στην υπηρεσία της επανάστασης.

2009-02-23T06:56:00.000-08:00

Ουδέποτε υπήρξαμε φανατικοί οπαδοί του χεβομεταλικού ήχου, ωστόσο η δισκογραφία μας εμπεριείχε πάντα συγκροτήματα και από αυτή την πλευρά της μουσικής βιομηχανίας, κυρίως όμως με σχήματα που άνηκαν στο χώρο του thrash του crossover και του thrash - death.
Αυτά τα τρία υπό - είδη ανέκαθεν αποτελούσαν την πιο πολιτικοποιημένη πλευρά του χεβομεταλικού ήχου και φυσικά αποτελούσαν και αποτελούν σημείο αναφοράς στα βαριά και σκληρά ακούσματα.

Άλλα υπό - ειδή όπως το New Wave Of British Heavy Metal, το Power - Epic , το Doum, η το Glammetal, η ακόμα πολύ περισσότερο τα Black &White, ουδέποτε μας ενθουσίασαν και φυσικά δεν εστίασαν και το ενδιαφέρον λόγω του ότι μεταφυσικολογούσαν ακατάσχετα, ώσπου ακούσαμε τα δυο παρακάτω τραγούδια, που συνειδητά τάσσονται στην υπηρεσία της ιστορίας και της επανάστασης....

Το πρώτο μιλάει για τη μάχη του Στάλινγκραντ
http://www.youtube.com/watch?v=0ggu2V6GqG4&feature=related

Το δεύτερο μιλάει για τη Μάχη του Κούρσκ.

http://www.youtube.com/watch?v=yTKykgUaMj4&feature=related

Sonic Youth "Catholic block" & "Teenage Riot"

2009-02-14T05:48:00.000-08:00

Οι Sonic Youth ήταν ανέκαθεν ένα απ' τα αγαπημένα μας σχήματα, απ' αυτά που όταν τα ακούς για πρώτη φορά η θα τα αγαπήσεις η θα τα μισήσεις, κυρίως γιατί παίζουν με ακούρδιστες κιθάρες και ο ήχος(βασικά ο θόρυβος τους) σε ξεκουφαίνει.
Αυτός ο θόρυβος θυμίζει κάποια ξεδοντιασμένη γρια λύκαινα που καλεί την αγέλη της σε ένα αποκλεισμένο δάσος του Καναδά για να σε κατασπαράξει αλλά αυτό να μη σε νοιάζει γιατί ο θόρυβος που προξενεί είναι χειρότερος από θάνατο.
Οι σχηματίστηκαν στην πόλη της Νέας Υόρκης το 1981 και αποτελούνταν από τους Thurston Moore (φωνητικά και κιθάρα), Kim Gordon (φωνητικά, μπάσο, κιθάρα), Lee Ranaldo (κιθάρα και φωνητικά), και τον Steve Shelley (τύμπανα).
Είναι το σχήμα που έκανε το θόρυβο τέχνη και αποτέλεσε την αιχμή του δόρατος για το
"NO WAVE", ένα μουσικό "είδος" - "κίνημα" που ούτε ως είδος, ούτε πολύ περισσότερο ως κίνημα υπήρξε ποτέ, μιας και σε αυτό ενυπήρχαν ετερόκλητα μουσικά σχήματα και δημιουργοί, όπως οι Live Skull, η ιέρεια του alternative death show Diamanda Gallas και μια σειρά άλλοι δημιουργοί που θεωρούσαν εαυτόν κάτι διαφορετικό.

Η δισκογραφία τους:

March 1982	Sonic Youth	Neutral Records
February 1983	Confusion Is Sex	Neutral Records
March 1985	Bad Moon Rising	Homestead Records
May 1986	EVOL	SST Records
June 1987	Sister XXX	SST Records
October 1988	Daydream Nation	Enigma Records / Blast First
June 26, 1990	Goo	DGC Records
July 21, 1992	Dirty	DGC Records
May 10, 1994	Experimental Jet Set, Trash and No Star	DGC Records
September 26, 1995	Washing Machine	DGC Records
May 12, 1998	A Thousand Leaves	DGC Records
May 16, 2000	NYC Ghosts & Flowers	Geffen Records
June 25, 2002	Murray Street	Geffen Records
June 8, 2004	Sonic Nurse	Geffen Records
June 13, 2006	Rather Ripped	Geffen Records
June 9, 2009	The Eternal	Matador Records

Ράδιο Κολλεκτίβα

Αρχικά θα ακούσουμε το Catholic block που εμεπριέχονταν στο δίσκο Sister XXX, όπου για μας μαζί με το Bad Moon Rising και το Daydream Nation ήταν οι τρεις και με διαφορά καλύτερες δουλειές τους.

Αμέσως μετά το "Teenage Riot" απ' το εκπληκτικό δίσκο "Daydream Nation".

Έφυγε και η φωνή του Αντάρτη

2009-01-29T10:14:00.000-08:00

Ένα τραγούδι δυο εκτελέσεις....

2009-01-23T14:50:00.000-08:00

Δυο αγαπημένα συγκροτήματα πραγματοποιούν την ίδια σύνθεση, ένα τραγούδι που έγραψαν οι Bob Mould και Grant Hart, ύστερα από ένα πραγματικό και τραγικό γεγονός βιασμού που συντάραξε τις ΗΠΑ στη δεκ του 80, και που μαζί με τον Greg Norton αποτελούσαν μια απ' τις μεγαλύτερες Hardcore μπάντες της δεκ' του '80 και είχε αφετηρία τη Μινεάπολις των ΗΠΑ.
Οι τεράστιοι Hasker du, ήταν ένα απίθανο Hardcore Punk σχήμα που είχε το δικό του ιδιόρρυθμο ήχο και πραγματοποιούσε καθαρά ριφ και συγχορδίες 9ης. Για την εποχή ήταν κάτι το εντελώς πρωτοποριακό, εξάλλου από το 1979 έως το 1988 όπου και διαλύθηκε, τόλμησε για πρώτη φορά κάποιο συγκρότημα να αναπτύξει αυτού του είδους το ρυθμοηχητικό σύμπλεγμα, που να ήταν και δικό του δημιούργημα. Το σχήμα ξαναφτιάχνεται το 1991 και διέλυσε οριστικά το 1993, απ' όπου προέκυψαν οι Sugar του B.Mould και οι Nova Mob του ντράμερ και τραγουδιστή Grant Hart.
Φυσικά οι σημερινοί "χαρντκοράδες" της πλατείας και των κάποιων "πολιτικοποιημένων καταλήψεων", όχι μόνο έχουν άγνοια για το πραγματικό hardcore, των Hasker du, Minutemen, Flipper, αλλά κάποιοι τους τοποθετούν σε άλλα είδη κι όλας.

Το επόμενο σχήμα που διασκεύασε το ιδιο τραγούδι ήταν οι υπέροχοι Ιρλανδοί Therapy το 1995 με ένα διαφορετικό τρόπο.
Για αυτούς θα μιλήσουμε μια άλλη φορά, σε ένα δικό τους τραγούδι.

Ο Μικρόκοσμος μας άδειασε πιο πολύ...Καλό ταξίδι σ/φισα

2009-01-07T11:49:00.000-08:00

Καλό ταξίδι συντρόφισσα, τελικά σε πήρε ο ουρανός γιατί τολμούσες και του έβγαζες επιδεικτικά τη γλώσσα σου κοροϊδευοντας τον...
Θα είσαι κοντά μας, πάντα μέσα στο μικρόκοσμο που μας άφησες, με μια υπόσχεση, να λύσουμε τα δεσμά απ' τον κάθε αλυσοδεμένο και να ανεβούμε στους ουρανούς, δίπλα σου με οδηγό και καθοδηγητή την εργατική τάξη και το κόμμα της που πάντα αγαπούσες...

Γιάννης Κ.

Avante garde, P.M, Minimal, New Age, Ethnic, Jazz Punκ. Β' Μέρος.

2008-12-13T09:32:00.001-08:00

"Η επιστήμη της αισθητικής μελετά τη σφαίρα του αισθητικού σαν ειδική εκδήλωση της αξιοκρατικής σχέσης ανάμεσα στο άτομο και τον κόσμο στο τομέα της καλλιτεχνικής δημιουργίας των ανθρώπων".1
Η επιστήμη της αισθητικής δεν εξετάζει μόνο τα κυρίαρχα ρεύματα, αλλά κάθε ρεύμα που παρουσιάζεται στα χωράφια της και ειδικά με αυτά που είναι συνδετικός κρίκος με την ιστορία όπως αυτή αντανακλάται στη κοινωνική πραγματικότητα....
Η επιστήμη της αισθητικής δεν εξετάζει μόνο τη μορφή αλλά και το περιεχόμενο ενός έργου, είτε αυτό είναι μουσικό, είτε όποιας άλλης μορφής τέχνης, η μη τέχνης που βρίσκεται όμως στα χωράφια της αισθητικής.
Στο αφιέρωμα που θα κάνουμε μη περιμένετε να σας πούμε ποιος είναι ο πρόγονος του ενός η του άλλου ρεύματος. Αυτό το αφήνουμε στη διάθεση όλων όσων βλέπουν τη μουσική με αριθμούς και επιτυχίες, που ειδικά στην εποχή μας διαμορφώνονται κάτω από τις επιταγές της μουσικής βιομηχανίας, η καλύτερα της βιομηχανίας του θεάματος....
Αυτό που θα εξετάσουμε εδώ πέρα σχετίζεται στο κατά πόσον τα μουσικά ρεύματα για τα οποία θα μιλήσουμε έχουν σχέση με τις ανάγκες τις κοινωνίας πως συνδέονται με αυτήν στο πως εγκαθίστανται σε αυτά διάφορα φιλοσοφικά ρεύματα και πως τελικά λειτουργούν οι μορφές νεοπαγών μεθόδων στη διαμόρφωση κάποιας μορφής κοινωνικής συνείδησης, η μάλλον χειραγώγησης της απ' τους διάφορους μηχανισμούς....
Στο ιμπεριαλιστικό σύστημα η βιομηχανία του θεάματος είναι άμεσα συνδεδεμένη με τα μουσικά ρεύματα που σπάνια ξεκινούν απ' τους ίδιους τους μουσικούς και γι' αυτό το λόγο οι "επιτυχίες" διαμορφώνονται απ' τα διασυνδεδεμένα ΜMΕ, με τη λεγόμενη δισκογραφία έναντι αδρής αμοιβής με play lists κοκ. Το ρόλο αυτό τον παίζουν κυρίως οι manager και οι κατασκευαστές κοινωνικής συνείδησης που πηγαινοέρχονται σε κάθε είδους studio ανεξάρτητο η μη, οι στυλίστες της μόδας, τα περιοδικά ακόμα και διάφορες περιθωριακές ομάδες που προτάσσουν τον ατομικισμό ως μέσω ατομικής ανάδειξης στα μέλη ενός σχήματος.
Ακόμα και κάτω από αυτές τις πολύ δύσκολες για τους δημιουργούς συνθήκες το σύστημα πάντα βρίσκει να περάσει κάτω απ' την άγνοια των απόλυτα εξειδικευμένων μουσικών και δημιουργών χωρίς γενική παιδεία καλλιτεχνικούς όρους που περισσότερο θολώνουν τα νερά παρά τα καθαρίζουν, συντηρώντας έτσι το σύστημα και τους κανόνες του με τη σοσιαλδημοκρατική τακτική του "κάψε με Αγά μου να αγιάσω". 2
Ήδη απ' τα τέλη της δεκ' του 1970 μελετώνται η νεανική εξεγερτηκότητα και η αναζήτηση για ιδανικά, η δίψα για ζωή και η συνεχιζόμενη αναγκαιότητα για ιδεατά νοήματα, στο πως τελικά όλα αυτά θα μετατραπούν σε ανώδυνες βαλβίδες ασφαλείας για το ίδιο το σύστημα και το πως θα μετακυλήσουν όλα τα παραπάνω στον αντικειμενικό η στον υποκειμενικό ιδεαλισμό με μπόλικα αταξικού τύπου ιδεολογήματα .
"Η νεολαία αποτελεί βασικό στόχο της ιμπεριαλιστικής προπαγάνδας και της όλης προσπάθειας για να κατευθύνει τη συνείδηση προς τα εκεί που επιθυμεί η πλουτοκρατία, γιατί αντιλαμβάνεται πως θα είναι η επόμενη βάρδια της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων. Γι' αυτόν ακριβώς το λόγο παίρνει σοβαρά υπόψη της τις ψυχικές ιδιαιτερότητες που παρουσιάζει η νεολαία και που αποτελούν αντικειμενικό φαινόμενο:«...Οι ηλικιακές ιδιομορφίες δημιουργούν ένα συγκεκριμένο σύμπλεγμα πολύμορφων χαρακτηριστικών, όπως γνωστικών, συναισθηματικών, μοτίβων (σκοπών δραστηριότητας), αισθητηριακών και άλλων χαρακτηριστικών του ατόμου. Σε αντίθεση από τις ευρύτατες παραλλαγές των ατομικών ιδιομορφιών, οι ηλικιακές ιδιομορφίες αντανακλούν τέτοιους μετασχηματισμούς, οι οποίοι γίνονται στον ψυχισμό της πλειονότητας των εκπροσώπων μιας συγκεκριμένης κουλτούρας ή υποκουλτούρας σε συγκριτικά όμοιες κοινωνικό-οικονομικές συνθήκες. Οι ηλικιακές ιδιομορφίες δεν παρουσιάζονται στην «καθαρή» τους μορφή και δεν έχουν απόλυτο και στάσιμο χαρακτήρα, αντίθετα δέχονται την επίδραση από την πλευρά των κοινωνικών - ιστορικών, εθνικών καικοινωνικο-οικονομικών παραγόντων...» 3
Aυτά ως ένα μικρό εισαγωγικό σημείωμα που αναδείχνει το πως ο μονοπωλιακός καπιταλισμός βλέπει τη νεολαία και πως θέλει να τη χειραγωγήσει μέσα σε ένα πλαίσιο αναπτυγμένων παραγωγικών δυνάμεων, που αφενός αποτελούν προοδευτική εξέλιξη, αφετέρου πραγματοποιούνται σε δυνάστες του ανθρώπου μέσα σε αυτό το κοινωνικοπολιτικό σύστημα. Με αυτό τον τρόπο, αναπτύσσεται η κατεύθυνση η οποία χρησιμοποιείται από τον ιμπεριαλισμό για τη χειραγώγηση της νεολαίας, με ιδεολογήματα που υποστηρίζουν ότι η μορφή ενός έργου δεν πρέπει να ταυτίζεται με το περιεχόμενο, βγάζοντας στην επιφάνεια καταστροφολογικές θεωρήσεις, που συχνά παρουσιάζονται με ένα προοδευτικό περιτύλιγμα.
Για να δούμε λοιπόν κάποια μουσικά ρεύματα που έχουν αυτό το προοδευτικό περιτύλιγμα τελικά σε τι κοσμοθεώρηση μπορεί να καταλήξει το καθένα απ' αυτά και τελικά να δούμε τη χρησιμότητα τους με Μαρξιστικές-Λενινιστικές αρχές.

Ethnic:
Tο «έθνικ» δεν έχει καμία σχέση με τις παραδοσιακές και λαϊκές μουσικές.
Είναι ένα μικροαστικό δημιούργημα του συστήματος, αποσυνδεμένο και αφυδατωμένο από οποιοδήποτε λαϊκό στοιχείο στο παραδοσιακό άκουσμα, στο όνομα των διαλόγων ανάμεσα σε πολιτισμούς. Είναι η μετατροπή της λαϊκής τέχνης (χωρίς το λαϊκό στοιχείο φυσικά) σε διάκοσμο, για να μπει απ’ τη κλειδαρότρυπα στα σαλόνια, δημιουργώντας τη συνείδηση της κοινωνικής συναίνεσης.
Εδώ πέρα δεν έχουμε να κάνουμε με τέχνη, αλλά με διακόσμηση και σύνθεση ιδεών ευπρεπισμού, με τη λογική της κοινωνικής συναίνεσης και διαχώνευσης του ιδεώδους ιμπεριαλιστικού τρόπου σκέψης του κοσμοπολιτισμού.
Ο ελιτισμός εντάσσεται στο κανόνα της "τέχνης για τη τέχνη", χωρίς αυτή να εκφράζει κάτι, αλλά να είναι απλά όμορφη χωρίς περιεχόμενο, αποτινάσσοντας τη λογική του αισθητικά ωραίου από το καλλιτεχνικό δημιούργημα, κρατώντας απ' τη μορφή και το περιεχόμενο μόνο τη μορφή.
Εδώ δεν υπάρχουν λαϊκά συναισθήματα, δεν υπάρχουν λαϊκές αναγκαιότητες, ούτε καν οι ρυθμοί που τις προσδιορίζουν. Αυτό που υπάρχει είναι μια νεκρή τέχνη στην υπηρεσία της διακόσμησης, ένα νεκρό δημιούργημα στην υπηρεσία του εμπορίου, ένα νεκρό λαϊκό στοιχείο στην υπηρεσία ενός αταξικού λαϊκισμού, προϊόν του κοσμοπολιτισμού του κεφαλαίου και της αναγκαιότητας του για παραπέρα επιρροή.

New age:
Οι ομοιότητες και η διαφορές του new age σε σχέση με τα όσα μουσικά ρεύματα αναφέραμε, ενυπάρχουν και στη μορφή και στο περιεχόμενο ανάλογα με ποιό το συγκρίνουμε.
Σε σχέση με το ethnic υπάρχει η εξής ομοιότητα και ενυπάρχει στο περιεχόμενο, αυτή της προσπάθειας δημιουργίας συνείδησης της κοινωνικής συναίνεσης και υποταγής στον κοσμοπολιτισμό, κάτι που στο avant garde(δεν ισχύει καθόλου), ενώ στο post modern & το minimal (που παρουσιάσαμε στο πρώτο μέρος) δεν ισχύει σε τόσο μεγάλο βαθμό (δηλαδή ενυπάρχει ως σχετική διαφορά), γιατί εκεί μπαίνουν άλλα εξίσου επικίνδυνα ζητήματα υποκειμενικού ιδεαλισμού, βολονταρισμού, άκρατου ατομικισμού, όχι όμως του βαθμού κοινωνικής συναίνεσης και της άρνησης της γνώσης.
Το κυριότερο χαρακτηριστικό στοιχείο του New Age είναι οι αναφορές του στο "μεταμοντέρνο" δηλαδή στη σχολή που λέει "Θέλουμε ν' αποδεσμευτούμε από το πρόσταγμα του λογικού, το πρόσταγμα δηλαδή του ΜΟΝΤΕΡΝΟΥ (της νεωτερικότητας) το οποίο έχει μείνει ανολοκλήρωτο". Για τους Μεταμοντέρνους πρέπει να πούμε ότι αμφισβητούν την παντοδυναμία του λογικά "αισθητικού κάλους" (ως γνωστικό αντικείμενο) και αντιπαραθέτουν το παράλογο(irational) ως τη μοναδική αντικειμενική αξία στην επιστήμη της αισθητικής(άραγε μήπως μας θυμίζει τον ΣΥΝ στη πολιτική αυτό;).
Το new age αποτελεί την κυριότερη μορφή ασπασμού της κοινωνίας που διαθέτει μικροαστικά αντανακλαστικά πάνω στη ζωή. Είναι τόσο ρηχό, μέτριο, άδειο και αισθητικά μηδαμινό σε σχέση με όσα είδη αναφέραμε έως τώρα, αλλά και με αυτό που θα αναφέρουμε και μετά, με μια μόνο διαφορά απ' όλα τα προηγούμενα και όλα τα επόμενα. Αυτό το είδος είναι παντελώς αδιάφορο για τη νεολαία, όπως και οι πολιτικοί του μέντορες.
Είναι το πιο αντιπροσωπευτικό δείγμα της "χρυσής μετριότητας", στην αισθητική αφού αποσυνδεδεμένο απ' την λογική και τις αρχές της επιστήμης της αισθητικής, κηρύσσοντας τον παραλογισμό και τις δυνατότητες του ως βασική αρχή του.

Hotel X(Ένα απ' τα πιο διαδεδομένα jazz punk σχήματα)

http://www.mojackmusic.com/#/themetalyears/4530780019
Ο Παραπάνω σύνδεσμος εμπεριέχει κομμάτια ενος απ' τα σημαντικότερα jazz-core σχήματα τους MOJACK.

Jazz-Punk & Jazz-Core:
Tα συγκεκριμένα είδη αποτελούν τον πιο σύγχρονο συνδυασμό ποιότητας και διαλεκτικής στη μουσική και την ισως πιο διανουμενίστικη εξελικτική πλευρά του avant garde. Μπερδεύουν και αλληλομπερδεύονται σε μουσικές που στη βάση τους αναδείχνουν κοινωνικό προβληματισμό (στη μορφή) και κάνουν επίθεση σε όλα τα μέτωπα στο καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής και στο αποτέλεσμα τους που είναι ό σύγχρονος καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής, συνολικά στον κοσμοπολιτισμό των πολυεθνικών, ενώ δεν αποτελούν μουσικές διαμαρτυρίας.
Παρότι και τα δύο είδη αυτού του άρθρου, όπως και το Avant Garde στην μορφή μπορεί να πραγματοποιούν περίσσευμα δυνάμεων, δυνατοτήτων και ταλέντων, όμως το Avant Garde σταματάει εκεί ακριβώς που ο καλλιτέχνης βάζει τα όρια του για να μην λειτουργήσει το εν λόγω περίσσεμα καταστροφικά στο περιεχόμενο του έργου που είναι και ο οδηγός.
Με εξαίρεση το Avant Garde τα υπόλοιπα παραπάνω είδη ετούτου του άρθρου το διαπραγματεύονται με εντελώς αντιδιαλεκτικά μέσα(μεταφυσικά), με αποτέλεσμα την δημιουργία συγχύσεων και ελλιτισμού που φυσικά βολεύει τον κοσμοπολιτισμό.
Εδώ πέρα στο Jazz Punk/ Jazz Core, υπάρχει συγκέντρωση ποσοτήτων που μετατρέπονται σε νέες ποιότητες, δεν αποδίδουν συναισθηματικές αστάθειες και αλλαγές από τη μια στιγμή στην άλλη, παρασυρόμενα απ' το πρόβλημα που εκείνη τη στιγμή ανατέλλει κυρίως στην μορφή.
Εδώ πέρα υπάρχει μια σταθερή μουσική δομή και ένας σταθερός (προσχεδιασμένος - έτοιμος απ' τα πριν) αυτοσχεδιαστικός προσανατολισμός, με διαλεκτικές εναλλαγές στη μελωδία χωρίς αρχή μέση και τέλος.
Εδώ πέρα οι φόρμες υποτάσσονται στο σκοπό δια των μέσων και όχι το αντίστροφο.
Εδώ πέρα οι σκόπιμες αναδείξεις των ταλέντων με αποτέλεσμα τον αποπροσανατολισμό και το μεταφυσικό χάος εξαλείφονται και η τέχνη πραγματοποιείται μέσα στα πλαίσια της κοινωνικής ανάγκης και το αστικού τύπου post modern στοιχείο καταβυθίζεται.
Εδώ πέρα δεν έχουμε να κάνουμε με την ελιτίστικη διάθεση κάποιων σχημάτων να πραγματοποιήσουν ήχους - ρυθμούς και μελωδίες για την αυτοϊκανοποίηση τους, ούτε φυσικά για να κάνουν "τέχνη για τη τέχνη", αλλά να βάλουν στη διαβρωμένη από την "σκουπιδοαισθητική" punk "κουλτούρα" τα πιο ποιοτικά - πολιτικά και καλλιτεχνικά στοιχεία της αφροαμερικάνικης(διαλεκτικής - κουλτούρας) και να απορροφήσουν από τη νεανική τάση για φασαρία και ανάγκη να την προσέχουν τα πιο ποιοτικά μονοπάτια του ηλεκτρικού ήχου.

Γιάννης Κ.

ΥΓ* ΠΗΓΕΣ
1 *"ΣΥΝΤΟΜΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΛΕΞΙΚΟ" Του Δ. Κασιούρα Δόκτορα Φιλοσοφίας
2*"Ηλεκτρικές Κολλεκτίβες" του Γιάννη Κ. Εκδόσεις Ιστός.
3*"Σύγχρονες Μέθοδοι Χειραγώγησης της Νεολαίας" Του Β. Λιόση ΚΟΜΕΠ τεύχος 4/2005

1991 Jello Biafra with No Means No song "CHEW"

2008-12-06T11:58:00.000-08:00

Οι κάτωθι Καναδοί NMN& ο Jello Biafra συναντιώνται το 1991 για να φτιάξουν ένα δίσκο που για το χώρο του adult contemporary hardcore είναι τουλάχιστον κόσμημα.
Ακόμα και σήμερα ακούγεται σα να τον ακούει κανείς για πρώτη φορά, όχι μόνο στοιχουργικά, αλλά και μουσικά , (να σημειώσουμε εδώ πέρα, ότι συναντιώνται οι δυο μεγάλυτεροι κολοσσοί του κοινωνικοπολιτικού προβληματισμού στο χώρο του ηλεκτρικού ήχου και καταγράφουν αριστουργήματα όπως το παρακάτω.
Το νόημα(μήνυμα) του πρακάτω τραγουδιού αναδείχνει την αδιαφορία των μικραστικών στοιχείων απέναντι σε πραγματικά γεγόνότα που συναντάνε γύρω τους αλλά τους έχουν κάνει σκληρούς και αδιάφορους για του συνάνθρωπο, υιοθετώντας άκριτα και αβασάνιστα ρατσιστικά και ταξικά ιδεώδη που τους συνεπαίρνουν.
Εδώ η αδιαφορία για τους γύρω μετατρέπεται σε κτηνωδία και τα δυο μαζί πρωτοστατούν στο όλο και πιο γρήγορα, όλο και πιο καταναλωτικά...
Εδώ καταγράφεται η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο μακρυά απ' τη παραγωγική διαδικασία, αλλά όχι ενάντια σε αυτή, αναδείχνεται ως συνέχεια των κοινωνικών σχέσεων και που είναι τελικά, αποτέλεσμα των σχέσεων παραγωγής.

" Πατέρες της πόλης δείτε ένα λαμπρό μέλλον μπροστά σας
Όταν οι φτωχοί δεν υπάρχουν πια να λερώνουν τις γειτονιές μας"

Αυτό ήταν ένα σαρκαστικό τμήμα στοίχων του τραγουδιού "Chew" του 1991 απ' τον δίσκο
"Τhe sky is falling...and i want my mommy"

Social DIstortion "1945"

2008-12-06T10:08:00.002-08:00

1945 Social Distortion.
Ατομική βόμβα, TNT μια νέα ασθένεια,
που πετούν πάνω από φτωχή πόλη Χιροσίμα.
1945 η πόλη φαίνεται από το μικρό δρόμο μέχρι εδώ
αναρωτιέμαι ποιος θα επιβιώσει.
Ατομική βόμβα, TNT μια νέα ασθένεια,
μία φτωχή πόλη στη τύφλωση.
Είναι θερμότερη από τον ήλιο
και πτώματα βρίσκονται σε όλη τη διαδρομή
η ακτινοβολία έχει τα
χρώματα του αέρα φινίρισμα ένα προς ένα.

BAD RELIGION "AMERICAN JESUS"& "GENERATOR"

2008-11-29T11:23:00.000-08:00

Ένα ακόμη αγαπημένο σχήμα που φτιάχτηκε το 1980 και αποτελείται απο μια τετράδα που έγινε Θρύλος στο socal core,δηλαδή το Hardcore της Δυτικής Ακτής.
Οι Bad Religion είναι οι Jay Bentley (μπάσο), Greg Graffin (τραγούδι), Μπρετ Gurewitz η Mr Brett(κιθάρες) και Jay Ziskrout (τύμπανα), που είναι και οι ιδιοκτήτες της ανεξάρτητης Epitaph records το 1993 κυκλοφορουν το Recipe for hate, απο εκεί ακούμε το AMERICAN JESUS μέρες που είναι άλλωστε....
Αμέσως μετά θα ακούσετε το Generator το οποίο περιέχονταν στον ομότιτλο δίσκο το 1992.

ΥΓ*Να πούμε ότι ο Mr Brett έφυγε απ' το σχήμα το 1994 και έφτιαξε δικά του όπως τους Daredevils και άλλα που όμως δεν είχαν την ίδια δυναμική με τους BAD RELIGION.

Fugazi: "Waiting room"

2008-11-22T03:04:00.000-08:00

Οι Fugazi είναι ένα από τα σπουδαιότερα και αγαπημένα μας DC hardcore συγκρότηματα που σχηματίστηκαν στην Ουάσιγκτον το 1987.
Αποτελούν συνέχεια των Minor Threat και των Embrace και έχουν όπως και τα προηγούμενα δυο σχήματα ως ηγετική μορφή τον Ian MacKaye.
Οι στοίχοι τους είναι ένα γενικευμένο "κατηγορώ"στην ηθική του Αμερικανικού Καπιταλιστικού τρόπου ζωής και της εκμετάλευσης ανθρώπων και φύσης απ' το σύστημα.
Δεν αποτέλεσαν ουδέποτε κάποιο συγκρώτημα διαμαρτυρίας, αλλά ένα δεμένο ώριμο για την εποχή του σχήμα που είχε κοινωνικό χαρακτήρα. Με αφετηρία την δική τους ανεξάρτητη εταιρία την Dischord Records , ηχογραφούσαν εκεί μέχρι το 2002, όπου και διαλύονται φιλοξενόντας πάντα σπουδαία σχήματα παράλληλα με αυτούς, αλλά και μετά απ' αυτούς.
Οι Fygazi ήταν ένα συγκρότημα που κινούνταν στους χώρους του frozen socal core και του frozen contemporary hardcore και αποτελεί έως και σήμερα μια πρωτοπόρα μπάντα στο χώρο του hardcore.

Ian MacKaye - vocals, guitar
Guy Picciotto - vocals, guitar
Joe Lally - bass
Brendan Canty - drums

ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΤΗΣ ΚΡΑΤΙΚΗΣ ΟΡΧΗΣΤΡΑΣ ΑΘΗΝΩΝ

2008-11-15T04:02:00.000-08:00

ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΤΗΣ ΚΡΑΤΙΚΗΣ ΟΡΧΗΣΤΡΑΣ ΑΘΗΝΩΝ

ΗΧΟΙ ΑΓΩΝΑ ΚΑΙ ΑΘΑΝΑΤΩΝ ΟΡΑΜΑΤΩΝ

Τρία σπουδαία συμφωνικά έργα, των Ντ. Σοστακόβιτς, Α. Ξένου και Μ. Θεοδωράκη, εμπνευσμένα από κορυφαίες στιγμές του λαϊκού και επαναστατικού κινήματος, παρουσίασε χτες το βράδυ η Κρατική Ορχήστρα Αθηνών, στην Αίθουσα Συνεδρίων του ΚΚΕ, στον Περισσό, στο πλαίσιο των εκδηλώσεων για τα 90χρονα του Κόμματος.

Υπό τη μουσική διεύθυνση του αρχιμουσικού και διευθυντή της, Βύρωνα Φιδετζή, η σπουδαιότερη ελληνική συμφωνική ορχήστρα πρόσφερε μια συγκλονιστική συναυλία, σμιλεμένη από ήχους αγώνα, επανάστασης, μεγαλείου ψυχής, ελπίδας, ανάτασης.

Avante garde, Minimal, New Age, P.M, Ethnic, Jazz Punk. Πέντε Μουσικά είδη ως κοινωνικό μέγεθος. Α' μέρος με video(Εισαγωγή- Μίνιμαλ- P.M-Avant Garde)

2008-11-15T03:36:00.001-08:00

"Η επιστήμη της αισθητικής μελετά τη σφαίρα του αισθητικού σαν ειδική εκδήλωση της αξιοκρατικής σχέσης ανάμεσα στο άτομο και τον κόσμο στο τομέα της καλλιτεχνικής δημιουργίας των ανθρώπων."1
Η επιστήμη της αισθητικής δεν εξετάζει μόνο τα κυρίαρχα ρεύματα, αλλά κάθε ρεύμα που παρουσιάζεται στα χωράφια της και ειδικά με αυτά που είναι συνδετικός κρίκος με την ιστορία όπως αυτή αντανακλάται στη κοινωνική πραγματικότητα....
Η επιστήμη της αισθητικής δεν εξετάζει μόνο τη μορφή αλλά και το περιεχόμενο ενός έργου, είτε αυτό είναι μουσικό, είτε όποιας άλλης μορφής τέχνης, η μη τέχνης που βρίσκεται όμως στα χωράφια της αισθητικής.
Στο αφιέρωμα που θα κάνουμε μη περιμένετε να σας πούμε ποιος είναι ο πρόγονος του ενός η του άλλου ρεύματος. Αυτό το αφήνουμε στη διάθεση όλων όσων βλέπουν τη μουσική με αριθμούς και επιτυχίες, που ειδικά στην εποχή μας διαμορφώνονται κάτω από τις επιταγές της μουσικής βιομηχανίας, η καλύτερα της βιομηχανίας του θεάματος....
Αυτό που θα εξετάσουμε εδώ πέρα σχετίζεται στο κατά πόσον τα μουσικά ρεύματα για τα οποία θα μιλήσουμε έχουν σχέση με τις ανάγκες τις κοινωνίας πως συνδέονται με αυτήν στο πως εγκαθίστανται σε αυτά διάφορα φιλοσοφικά ρεύματα και πως τελικά λειτουργούν οι μορφές νεοπαγών μεθόδων στη διαμόρφωση κάποιας μορφής κοινωνικής συνείδησης, η μάλλον χειραγώγησης της απ' τους διάφορους μηχανισμούς....
Στο ιμπεριαλιστικό σύστημα η βιομηχανία του θεάματος είναι άμεσα συνδεδεμένη με τα μουσικά ρεύματα που σπάνια ξεκινούν απ' τους ίδιους τους μουσικούς και γι' αυτό το λόγο οι "επιτυχίες" διαμορφώνονται απ' τα διασυνδεδεμένα ΜΜΕ, με τη λεγόμενη δισκογραφία έναντι αδρής αμοιβής μεplay lists κοκ. Το ρόλο αυτό τον παίζουν κυρίως οι manager και οι κατασκευαστές κοινωνικής συνείδησης που πηγαινοέρχονται σε κάθε είδους studio ανεξάρτητο η μη, οι στυλίστες της μόδας, τα περιοδικά ακόμα και διάφορες περιθωριακές ομάδες που προτάσσουν τον ατομικισμό ως μέσω ατομικής ανάδειξης στα μέλη ενός σχήματος.
Ακόμα και κάτω από αυτές τις πολύ δύσκολες για τους δημιουργούς συνθήκες το σύστημα πάντα βρίσκει να περάσει κάτω απ' την άγνοια των απόλυτα εξειδικευμένων μουσικών και δημιουργών χωρίς γενική παιδεία καλλιτεχνικούς όρους που περισσότερο θολώνουν τα νερά παρά τα καθαρίζουν, συντηρώντας έτσι το σύστημα και τους κανόνες του με τη σοσιαλδημοκρατική τακτική του "κάψε με Αγά μου να αγιάσω". 2
Ήδη απ' τα τέλη της δεκ' του 1970 μελετώνται η νεανική εξεγερτηκότητα και η αναζήτηση για ιδανικά, η δίψα για ζωή και η συνεχιζόμενη αναγκαιότητα για ιδεατά νοήματα, στο πως τελικά όλα αυτά θα μετατραπούν σε ανώδυνες βαλβίδες ασφαλείας για το ίδιο το σύστημα και το πως θα μετακυλήσουν όλα τα παραπάνω στον αντικειμενικό η στον υποκειμενικό ιδεαλισμό με μπόλικα αταξικού τύπου ιδεολογήματα .
"Η νεολαία αποτελεί βασικό στόχο της ιμπεριαλιστικής προπαγάνδας και της όλης προσπάθειας για να κατευθύνει τη συνείδηση προς τα εκεί που επιθυμεί η πλουτοκρατία, γιατί αντιλαμβάνεται πως θα είναι η επόμενη βάρδια της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων. Γι' αυτόν ακριβώς το λόγο παίρνει σοβαρά υπόψη της τις ψυχικές ιδιαιτερότητες που παρουσιάζει η νεολαία και που αποτελούν αντικειμενικό φαινόμενο:«...Οι ηλικιακές ιδιομορφίες δημιουργούν ένα συγκεκριμένο σύμπλεγμα πολύμορφων χαρακτηριστικών, όπως γνωστικών, συναισθηματικών, μοτίβων (σκοπών δραστηριότητας), αισθητηριακών και άλλων χαρακτηριστικών του ατόμου. Σε αντίθεση από τις ευρύτατες παραλλαγές των ατομικών ιδιομορφιών, οι ηλικιακές ιδιομορφίες αντανακλούν τέτοιους μετασχηματισμούς, οι οποίοι γίνονται στον ψυχισμό της πλειονότητας των εκπροσώπων μιας συγκεκριμένης κουλτούρας ή υποκουλτούρας σε συγκριτικά όμοιες κοινωνικοοικονομικές συνθήκες. Οι ηλικιακές ιδιομορφίες δεν παρουσιάζονται στην «καθαρή» τους μορφή και δεν έχουν απόλυτο και στάσιμο χαρακτήρα, αντίθετα δέχονται την επίδραση από την πλευρά των κοινωνικών - ιστορικών, εθνικών καικοινωνικο-οικονομικών παραγόντων...» 3
Aυτά ως ένα μικρό εισαγωγικό σημείωμα που αναδείχνει το πως ο μονοπωλιακός καπιταλισμός βλέπει τη νεολαία και πως θέλει να τη χειραγωγήσει μέσα σε ένα πλαίσιο αναπτυγμένων παραγωγικών δυνάμεων, που αφενός αποτελούν προοδευτική εξέλιξη, αφετέρου πραγματοποιούνται σε δυνάστες του ανθρώπου μέσα σε αυτό το κοινωνικοπολιτικό σύστημα. Με αυτό τον τρόπο, αναπτύσσεται η κατεύθυνση η οποία χρησιμοποιείται από τον ιμπεριαλισμό για τη χειραγώγηση της νεολαίας, με ιδεολογήματα που υποστηρίζουν ότι η μορφή ενός έργου δεν πρέπει να ταυτίζεται με το περιεχόμενο, βγάζοντας στην επιφάνεια καταστροφολογικές θεωρήσεις, που συχνά παρουσιάζονται με ένα προοδευτικό περιτύλιγμα.
Για να δούμε λοιπόν κάποια μουσικά ρεύματα που έχουν αυτό το προοδευτικό περιτύλιγμα τελικά σε τι κοσμοθεώρηση μπορεί να καταλήξει το καθένα απ' αυτά και τελικά να δούμε τη χρησιμότητα τους με Μαρξιτικές-Λενινιστικές αρχές.

AVANT GARDE:

Κατ' αρχάς ο όρος αυτός σημαίνει εμπροσθοφυλακή ξεκίνησε στην πρώιμη ΕΣΣΔ με την ονομασία "σοβιετική πρωτοπορία" σε άλλες μορφές τέχνης πλην της μουσικής. Στη μουσική και στο τραγούδι πρώτο εμφανίστηκε με τον τεράστιο Κουρτ Βάιλ στην περίοδο του μεσοπολέμου, όπου ο εν λόγω μελλοποιούσε τον επηρεασμένο από το avant garde και τον σοσιαλιστικό ρεαλισμό, θεατρικό συγγραφέα και στιχουργό Μπέρτολντ Μπρεχτ.
Το εν λόγω ρεύμα ήταν αποτέλεσμα του υπερβατισμού, του κονστρουκτιβισμού που ήταν αποτέλεσμα κυρίως της αρχιτεκτονικής όπου για πρώτη φορά μετατρέπει την διακοσμητική σε τέχνη δηλαδή σε μορφή αισθητικής έκφρασης που μέσα της συμπυκνώνονται και ιστορικά και κοινωνικά στοιχεία που δίνουν διέξοδο και προοπτική.
Στο συγκεκριμένο στιβαρό πειραματικό και ελευθεριάζων μουσικό είδος στη μορφή του, ο δημιουργός γνωρίζει τα καλλιτεχνικά του όρια. Το περίσσεμα της κοινωνικής ηθικής και συνείδησης ως συγκέντρωση δυνατοτήτων το μετατρέπει σε νέες ποιότητες (τις προηγούμενες δυνατότητες δηλαδή). Το δε περίσσεμα των αισθητικών(δυνατοτήτων), χωρίς να τις εξαντλεί ποτέ, αποτελούν το περίσσεμα των δυνατοτήτων και των ταλέντων του δημιουργού που αναδείχνονται κύρια μέσα από το περιεχόμενο των έργων του, όπου μορφή είναι πιστός συνοδηγός και ακόλουθος του πρώτου (του περιεχομένου δηλαδή). Ό ίδιος προσπαθεί με κάθε τρόπο να αποτινάξει από πάνω του το δυνάστη που λέγεται αριστοτελική φόρμα (δηλαδή την αρχή, τη μέση και το τέλος) και στο περιεχόμενο του αναδύεται "η τέχνη του καταπιεσμένου ανθρώπου"(κατά Γκόργκι) . Το τελικό συμπέρασμα που συνήθως απορρέει μέσα από ένα avant garde σχήμα, είναι η σύγχυση και τα αδιέξοδα του "σύγχρονου καπιταλισμού", ως στάδιο της ανθρώπινης ιστορικής πραγματικότητας, που καλλιεργεί την αλλοτρίωση και απογοήτευση μέσα από την παραγωγική διαδικασία. Μπορεί και τα δυο (αλλοτρίωση και απογοήτευση )να αντανακλώνται και να γειώνονται στο ίδιο το έργο, όχι όμως ως μια απλή καταγραφή, αλλά ως ένας τρόπος επιμορφωτικής διαδικασίας της πραγματικότητας

POST MODERN:

Πολύ κοντά στο avant garde, αλλά με αντεστραμμένη την αρχή και τη λογική του είναι το post modern, που δεν είναι τίποτα άλλο από την αστική εκδοχή του avant garde.
Εδώ ενυπάρχει η αποθέωση της φόρμας καθώς και η σταδιακή απονέκρωση του περιεχομένου σαν κάτι το φυσιολογικό. Το κυριότερο χαρακτηριστικό στοιχείο του Post Modern είναι το ίδιο με αυτό του New Age. Η βασική αρχή τους "Θέλουμε ν' αποδεσμευτούμε από το πρόσταγμα του λογικού, το πρόσταγμα δηλαδή του ΜΟΝΤΕΡΝΟΥ (της νεωτερικότητας) το οποίο έχει μείνει ανολοκλήρωτο" και να παραθέσουμε την απελευθέρωση των αισθήσεων ως τη μοναδική πηγή κατανόησης του κόσμου(θετικισμός για να μην πούμε μαχισμός - εμπειριοκριτικισμός). Για τους Μεταμοντέρνους πρέπει να πούμε ότι αμφισβητούν την παντοδυναμία του λογικά "αισθητικού κάλους" (ως γνωστικό αντικείμενο) και αντιπαραθέτουν το παράλογο ως τη μοναδική αντικειμενική αξία στην επιστήμη της αισθητικής(άραγε μήπως μας θυμίζει τον ΣΥΝ και το ΝΑΡ στη πολιτική αυτό;)..
Η μορφή ξεπερνάει το περιεχόμενο το οποίο περνάει σε δεύτερη η και σε τρίτη μοίρα, ενώ η ανάγκη για δημιουργία, το κυνήγι του εντυπωσιασμού η έλλειψη κοινωνικού προβληματισμού αποθεώνονται κατά βούληση. Εδώ το σύνολο των δυνάμεων, δυνατοτήτων και ταλέντων του ίδιου του δημιουργού, συχνά υπερτιμούνται από τον ίδιο με τελική κατάληξη τις έντονες συναισθηματικές μεταπτώσεις πάνω στο ίδιο το έργο με αποτέλεσμα, το έργο του σχεδόν ποτέ να μην είναι ολοκληρωμένο και πάντα επιδέχεται παράπλευρες βελτιώσεις χωρίς ποτέ αυτές να τελειώνουν ποτέ.
Βαθιά στο αίμα του Post Modren καταγράφεται το αστικό φιλοσοφικό ρεύμα του ινστρουμενταλισμού (οργανικισμού), δηλαδή εκείνο το ρεύμα του υποκειμενικού ιδεαλισμού το οποίο αποθεώνει το οπορτουνιστικό σύνθημα "το κίνημα είναι το παν, ο σκοπός δεν είναι τίποτα" και αυτό απορρέει από τα (instuments) τα οποία δεν παραδέχονται την ύπαρξη κοινωνικών τάξεων, ενώ όλα αυτά είναι κλειδιά της βελτίωσης μέσα απ' τη συμμετοχή και τη κίνηση.

Ο πλέον χαρακτηριστικός εκπρόσωπος του Avant Garde οι Art Zoyd στο "4esss"

MINIMAL:

Στο συγκεκριμένο μουσικό είδος ο δημιουργός αξιοποιεί και αφήνει τις ποιο λιτές αλλά λεπτές και μακρόσυρτες σταθερές δομές του έργου του (χωρίς να υπεισέρχονται ποτέ σε αυτές οι συναισθηματικές μεταπτώσεις του POST MODERN) να καταλήγουν σχεδόν πάντα σε μια ισορροπία ανάμεσα στην ανάγκη και τη προσδοκία για παραπέρα αναχωρητισμό.
Αυτό γίνεται φανερό και στη μορφή στο περιεχόμενο του έργου, το οποίο καταλήγει στο φιλοσοφικό υπογάστριο της βουλησιαρχίας και του υποκειμενικού ιδεαλισμού.
Στο είδος αυτό ο δημιουργός ολοένα και προοδευτικά αναδείχνει τη δίψα του πάνω στη συνεχή διαδικασία της προσωπικής αναζήτησης καταλήγοντας στον ομαφλοσκοπισμό και
στις μεταφυσικές ανησυχίες, μη λαμβάνοντας υπόψιν τις κοινωνικές νομοτέλειες.
Και στα δύο παραπάνω μουσικά είδη, αλλά και τα δυο μαζί, από τη μία ξεκινούν να υμνούν το μονιστικό τρόπο διαλεκτικής σκέψης πάνω και μέσα στο έργο, αλλά απ΄την άλλη καταργούν ηθελημένα η άθελα τους τον κοινωνικό ρόλο του καλλιτέχνη καταλήγοντας στην αστάθεια των ατομικιστικών λύσεων και στον υποκειμενικό ιδεαλισμό, ότι τα συναισθήματα μας δημιουργούν το κόσμο.
Όταν το μουσικό μέρος μιας σύνθεσης(σε αυτά τα δυο είδη), δηλαδή το ρυθμομελωδικό τους σύμπλεγμα ως μανδύας εμποτίζεται με στοίχους, αυτόματα διαχωρίζεται και απ' τα δύο αυτά μουσικά ρεύματα, μιας και η δίψα για ανάδειξη ταλέντων έχει σταματήσει και το περιεχόμενο περνάει στο προσκήνιο.
Και τα δυο παραπάνω μουσικά ρεύματα εστιάζουν πάνω στις ιδιότητες του πειραματισμού και το τραγούδι δεν έχει λόγο ύπαρξης.
Με βάση αυτό πέφτουν πάνω στην όλο και συνεχιζόμενη λαιμαργία του δημιουργού να καταβροχθίζει αλαζονικά ρυθμούς και νότες ασταμάτητα. Η λαιμαργία αυτή τον οδηγεί στο να πειραματίζεται με ακόμα μεγαλύτερο τρόπο, ακόμα μεγαλύτερο περίσσεμα δυνάμεων, ταλέντων, ερεθισμάτων και δυνατοτήτων λόγω της ίδιας της φύσης του πειραματισμού, να αναδείχνει δηλαδή νέες αστείρευτες δυνάμεις υπερτιμώντας τες τελικά. Έτσι λοιπόν, είναι θέμα χρόνου ότι θα καταλήξει σε ένα ανικανοποίητο συναίσθημα(αποτέλεσμα) της ίδιας του της δημιουργίας που μεταφράζεται στο ανικανοποίητο και στη ζωή.
Εκεί ακριβώς διεισδύει ο υποκειμενικός ιδεαλισμός που είναι θεωρητικά και πρακτικά πολύ επικίνδυνος. Αυτός χρησιμοποιείται για τον έλεγχο της κοινωνικής συνείδησης, προάγοντας όλου του είδους τα ιδεολογήματα του. Εδώ συναντάμε από τους ατομικισμούς και τις αισθησιαρχίες έως τις ασυμβατότητες του τέλειου με το ημιτελές, του ανέφικτου και του εφικτού, με τελικό στόχο την αλλοτρίωση της κοινωνικής συνείδησης στο εξής:" ότι αρχή όλων τα συναισθήματα", που όπως αποκάλυψε ο μέγιστος Λένιν αυτό είναι εμπειριοκριτικισμός, δηλαδή ένας πολύ επικίνδυνος υποκειμενικός ιδεαλισμός.

Ο σπουδαιότερος εκπρόσωπος του Βελγικού Μινιμαλισμού Ο Vim Mertens στο απίθανο μουσικό θέμα "Struggle for pleasure images"

Γιάννης Κ.

ΥΓ* ΠΗΓΕΣ
1 *"ΣΥΝΤΟΜΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΛΕΞΙΚΟ" Του Δ. Κασιούρα Δόκτορα Φιλοσοφίας
2*"Ηλεκτρικές Κολλεκτίβες" του Γιάννη Κ. Εκδόσεις Ιστός.
3*"Σύγχρονες Μέθοδοι Χειραγώγησης της Νεολαίας" Του Β. Λιόση ΚΟΜΕΠ τεύχος 4/2005

ΥΓ2*
1*Επαναλαμβάνουμε το πρώτο μέρος του αφιερώματος με 2 εκπροσώπους και απ' τα δυο μουσικά ρεύματα.
2* Το Β' μέρος θα το πραγματοποιήσουμε το Σάββατο 13 του Δεκέμβρη και θα περιλαμβάνει
το Jazz-Punk και τα New age & Ethnic.

shostakovich - symphony no. 12 (the year 1917) part 2

2008-11-08T12:49:00.001-08:00

ΝΤΜΙΤΡΙ ΣΟΣΤΑΚΟΒΙΤΣ
Εμπνευσή του ο λαός και η εποχή του

Ενας αιώνας από τη γέννηση του κορυφαίου Σοβιετικού μουσικού δημιουργού
Ριζοσπάστης Κυριακή 10 Σεπτέμβρη 2006 ΕΝΘΕΤΗ ΕΚΔΟΣΗ: "7 ΜΕΡΕΣ ΜΑΖΙ"

«Εδώ στη Σοβιετική Ενωση κάθε εξειδικευμένος δημιουργός, παραγωγός, συγγραφέας, μηχανικός, συνθέτης ή οτιδήποτε άλλο, απολαμβάνει την υποστήριξη του Κόμματος και της κυβέρνησης... Οι Σοβιετικοί συνθέτες έχουν όλες τις ευκαιρίες να δώσουν μεγάλα έργα. Ουδέποτε υπήρξε άλλη εποχή ή άλλος τόπος, όπου ένας συνθέτης να μπορεί ήσυχος να γράψει μια σονάτα ή ένα κουαρτέτο, ξέροντας ότι είναι οικονομικά εξασφαλισμένος. Αυτό είναι αποτέλεσμα της οικοδόμησης του σοσιαλισμού στη χώρα μας, αποτέλεσμα της πολιτικής του Κόμματός μας».

Το παραπάνω απόσπασμα, δημοσιευμένο το 1935, στο «Λιτερατούρνι Λενινγκράντ», ανήκει στον μεγάλο Σοβιετικό συνθέτη Ντμίτρι Σοστακόβιτς (1906-1975), από τη γέννηση του οποίου φέτος συμπληρώνονται εκατό χρόνια. Ηγετική φυσιογνωμία στο χώρο της μουσικής ο Ντμίτρι Σοστακόβιτς, έγραψε 15 συμφωνίες, όπερες, μουσική για μπαλέτο, κινηματογράφο, θέατρο κλπ. Εντυπωσιάζει όχι μόνο για την αισθητική υπεροχή της γραφής του, αλλά και για τη συμμετοχή του στα κοινά, στην πολιτική ζωή, για την ενεργό δράση του στο παγκόσμιο κίνημα ειρήνης. Οπως έλεγε «ο δεσμός του καλλιτέχνη με το λαό και με την εποχή που ζει είναι η ραχοκοκαλιά κάθε πραγματικού έργου τέχνης». Παιδί της Οχτωβριανής Επανάστασης εμπνεύστηκε από τα ιδανικά της, θέτοντας τη δημιουργία του στην υπηρεσία του λαού που έχτιζε τη σοσιαλιστική κοινωνία. Για το σπουδαίο έργο του, που συγκαταλέγεται στα κορυφαία του 20ού αιώνα, τιμήθηκε με πλήθος βραβείων, ενώ ήταν ο πρώτος μουσικός που ανακηρύχτηκε Ηρωας της Σοσιαλιστικής Εργασίας.

Υπηρετώντας το λαό

Γεννημένος στις 25/9/1906 στην Πετρούπολη, άρχισε να σπουδάζει μουσική σε ηλικία εννέα ετών. Το 1923 αποφοίτησε από το Τμήμα Πιάνου του Ωδείου και το 1925 πήρε πτυχίο Σύνθεσης. Η Πρώτη του Συμφωνία ανέβηκε στη Μεγάλη Αίθουσα της Φιλαρμονικής του Λένινγκραντ στις 12/5/1926, ενώ στις 21/1/1927 τιμήθηκε με έπαινο στον Πρώτο Διεθνή Διαγωνισμό Σοπέν στη Βαρσοβία. Την ίδια χρονιά συνέθεσε ένα συμφωνικό έργο για τη δέκατη επέτειο της Οχτωβριανής Επανάστασης. Το 1928 γράφει την όπερα «Η Μύτη» και το 1929 τη μουσική της παράστασης «Ο Κοριός» του Μαγιακόφσκι καθώς και την Τρίτη Συμφωνία του («Της Πρωτομαγιάς»). Ηδη έχει εκδηλώσει το ζωηρό ενδιαφέρον του για το θέατρο Νέων Εργατών του Λένινγκραντ. Το 1931 αρχίζει το γράψιμο της όπερας «Λαίδη Μάκβεθ του Μτσενσκ», ενώ υπογράφει τη μουσική της πρώτης ηχητικής σοβιετικής ταινίας «Τα Χρυσά Βουνά».

Γοητευμένος από τη δύναμη του κινηματογράφου, από τα πρώτα χρόνια της επαγγελματικής του καριέρας θέτει την τέχνη του στην υπηρεσία του σοβιετικού κινηματογράφου. Πάνω από 30 ταινίες μεγάλων σκηνοθετών, όπως των Κοζίντσεφ, Γιούτκεβιτς, Αρνσταμ, Ερμλέρ, Γκερασίμοφ, Ντοφτσένκο, Ροσάλι και άλλων κινηματογραφιστών, είχαν την τύχη να συνοδευτούν από τη μουσική του. Θεωρώντας ότι ο «καλλιτέχνης θα πρέπει να υπηρετεί όσο το δυνατόν το μεγαλύτερο κομμάτι του λαού» χαιρετίζει την Απόφαση της ΚΕ του Κόμματος (23/4/1932) «Για την αναδιοργάνωση των λογοτεχνικών και καλλιτεχνικών οργανώσεων» ως σημαντικό ορόσημο στην ιστορία της σοβιετικής τέχνης, ως σημαντικό βήμα για τη συνένωση των καλλιτεχνικών δυνάμεων στην κατεύθυνση δημιουργίας μιας νέας, σοσιαλιστικής τέχνης.

Το 1934, σχεδόν ταυτόχρονα, σε Λένινγκραντ και Μόσχα, πραγματοποιούνται οι δύο πρεμιέρες της όπερας «Λαίδη Μάκβεθ του Μτσενσκ», που απεικονίζει την κοινωνική οπισθοδρόμηση στην προεπαναστατική Ρωσία, εστιάζοντας κυρίως στη θέση της γυναίκας. Στα επόμενα δύο χρόνια η όπερα παίχτηκε 83 φορές στο Λένινγκραντ (συχνότητα χωρίς προηγούμενο, που μαρτυρά το μεγάλο ενδιαφέρον του κοινού). Το 1936 το έργο γίνεται αντικείμενο οξείας κριτικής, μέσω άρθρου που δημοσιεύτηκε στην «Πράβντα» με τίτλο «Κακοφωνία αντί για μουσική». Παρότι οι επικρίσεις τον πλήγωσαν, ο Σοστακόβιτς συνέχισε να δουλεύει πολλές συνθέσεις ταυτόχρονα. Ολοκληρώνει την 4η Συμφωνία, συνεχίζει να γράφει μουσική για κινηματογράφο και θέατρο. Το 1937 παρουσιάζει στη Φιλαρμονική του Λένινγκραντ την 5η Συμφωνία - ένα από τα κοσμήματα της παγκόσμιας ορχηστρικής μουσικής - που έγινε δεκτή από τον σοβιετικό Τύπο με εκστατικά σχόλια. Το 1939 παρουσιάζει την 6η Συμφωνία, ενώ του απονέμεται το Παράσημο της Κόκκινης Σημαίας της Εργασίας για τη μουσική του στον κινηματογράφο. Το 1940, συνθέτει το Κουιντέτο για Πιάνο, από τα σημαντικότερα προπολεμικά έργα του, για το οποίο το 1941 του απονεμήθηκε το Βραβείο Στάλιν. «Το Βραβείο Στάλιν δεν είναι μόνο υψηλός έπαινος, είναι επίσης ένδειξη μεγάλης εμπιστοσύνης» έλεγε ο Σοστακόβιτς.
Στο πολιορκημένο Λένινγκραντ

Η επίθεση των χιτλερικών κατά της ΕΣΣΔ, το 1941, βρίσκει το συνθέτη στο Λένινγκραντ. Μετά την ανεπιτυχή του προσπάθεια να καταταγεί στα Λαϊκά Εθελοντικά Σώματα, εντάσσεται σε ένα σώμα εθελοντών πυροσβεστών και φυλάει σκοπός στη στέγη του Ωδείου, όπου συνέχισε να διδάσκει και να δίνει κοντσέρτα. Στα τέλη Ιούλη ξεκινά να γράφει τη μεγαλειώδη 7η Συμφωνία του, που την αφιερώνει στη γενέτειρά του. Στις 27 Δεκέμβρη, στο Κουίμπισεφ πλέον, όπου είχε μεταφερθεί με την οικογένειά του, μετά από επιμονή των αρχών του πολιορκημένου Λένινγκραντ, γράφει την τελευταία νότα. Η επίσημη πρεμιέρα (5/3/1942, Κουίμπισεφ) μεταδίδεται από τους ραδιοφωνικούς σταθμούς ολόκληρης της χώρας, κάτι που γινόταν για τις σπουδαιότερες κυβερνητικές ανακοινώσεις. Τον Αύγουστο, πραγματοποιείται η ιστορική πρεμιέρα της 7ης στο Λένινγκραντ, όπου η παρτιτούρα μεταφέρεται με ειδικό αεροπλάνο. Για να εμπλουτισθεί η σύνθεση της μοναδικής ορχήστρας που είχε απομείνει στην πόλη, της Ορχήστρας της Ραδιοφωνίας, η Στρατιωτική Διοίκηση ανακάλεσε επαγγελματίες μουσικούς από το μέτωπο. Η συναυλία κανονίστηκε για τις 9 Αυγούστου, ημερομηνία που τα χιτλερικά στρατεύματα είχαν προγραμματίσει να κυριεύσουν την πόλη. Παρά τις συνθήκες και την πείνα, η αίθουσα της Φιλαρμονικής ήταν ασφυκτικά γεμάτη. Προς γενική κατάπληξη ο ήχος των κανονιοβολισμών κατασίγησε. Αργότερα αποκαλύφθηκε ότι ο διοικητής του μετώπου του Λένινγκραντ, Γκοβορόφ, είχε διατάξει το πυροβολικό να αναγκάσει τα εχθρικά πυροβολεία να σιωπήσουν... Για την 7η Συμφωνία ο Σοστακόβιτς τιμάται το 1942, για δεύτερη φορά, με το Βραβείο Στάλιν.

Το 1943 - περίοδος έντονης δημιουργικότητας - γράφει την 8η Συμφωνία, το 1945 την 9η και το 1946 το Τρίο για πιάνο, για το οποίο του απονέμεται ένα ακόμη Βραβείο Στάλιν. Λίγο αργότερα του δίνεται το Παράσημο Λένιν, ως κορυφαίου καθηγητή του Ωδείου της Μόσχας. Το 1948, του ασκείται (και σε άλλους μαζί συνθέτες) κριτική για φορμαλισμό. Την ίδια χρονιά του απονέμεται ο τίτλος του Καλλιτέχνη του Λαού της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Το 1949 εκλέγεται στη Σοβιετική Επιτροπή Ειρήνης: συμμετέχει σε συνέδρια, κάνει φλογερές ομιλίες και αρθρογραφεί ενάντια στους πολεμοκάπηλους εχθρούς της ανθρωπότητας. Γίνεται ένα από τα πιο ενεργά μέλη του παγκοσμίου κινήματος ειρήνης. Το 1950 του απονέμεται ένα ακόμη Βραβείο Στάλιν για τη μουσική του στην ταινία «Η πτώση του Βερολίνου» και για το ορατόριο «Το τραγούδι των δασών». Το 1953 κάνουν πρεμιέρα πολλά σημαντικά έργα του - ανάμεσά τους και η 10η Συμφωνία. Στις 14/10/1954, πραγματοποιείται η αμερικάνικη πρεμιέρα της 10ης Συμφωνίας, από τη Φιλαρμονική Ορχήστρα της Νέας Υόρκης, με διευθυντή τον Δημήτρη Μητρόπουλο.
Με την ανώτατη διάκριση

Το 1955 για τρίτη φορά εκλέγεται στο Ανώτατο Σοβιέτ της Ρωσικής Ομοσπονδίας, ενώ παρουσιάζεται ένα από τα σπουδαιότερα έργα του, το Πρώτο Κοντσέρτο για βιολί, με σολίστ τον μοναδικό Νταβίντ Οϊστραχ. Το 1956, γιορτάζονται τα 50χρονά του και του απονέμεται το Παράσημο Λένιν. Το 1958 τιμάται με το Βραβείο Λένιν για την 11η Συμφωνία του, αφιερωμένη στην Επανάσταση του 1905. Το 1960, η κομματική οργάνωση του Συνδικάτου Συνθετών κάνει δεκτό τον Σοστακόβιτς ως δόκιμο μέλος του ΚΚΣΕ, στο οποίο εντάχθηκε το 1961, χρονιά που ολοκλήρωσε και την αφιερωμένη στο Λένιν 12η Συμφωνία του. Το 1962 ανακηρύσσεται για πρώτη φορά υποψήφιος για το Ανώτατο Σοβιέτ της ΕΣΣΔ και το 1963 εκλέγεται επίτιμο μέλος του Διεθνούς Συμβουλίου Μουσικής της Ουνέσκο. Την ίδια χρονιά επιστρέφει στη σκηνή η «Λαίδη Μάκβεθ» με το νέο τίτλο «Κατερίνα Ισμαΐλοβα». Το 1966, επανεκλέγεται στο Ανώτατο Σοβιέτ της ΕΣΣΔ. Με εντολή του προεδρείου, ο Σοστακόβιτς γίνεται ο πρώτος μουσικός στον οποίο απονέμεται ο τίτλος του Ηρωα της Σοσιαλιστικής Εργασίας, για τις ξεχωριστές του υπηρεσίες στη σοβιετική μουσική. «Είμαι ευτυχισμένος που το ταπεινό μου έργο κρίθηκε άξιο του υψηλότερου τίτλου της χώρας και είμαι αποφασισμένος να φανώ αντάξιος του τίτλου αυτού. Χρωστώ μεγάλη ευγνωμοσύνη στο Κόμμα και την κυβέρνησή μας για τη φροντίδα και την υποστήριξη με την οποία περιβάλλουν τη μουσική μας» δήλωνε ο Ντμίτρι Σοστακόβιτς στην «Πράβντα» (25/10/1966). Την ίδια χρονιά, που τα εξηντάχρονά του γιορτάζονταν με εκδηλώσεις σε όλο τον κόσμο και παρουσιάζεται η 13η Συμφωνία του, ο συνθέτης παθαίνει σοβαρή καρδιακή προσβολή. Το 1967, παρά την κακή υγεία του, γράφει μεταξύ άλλων το Δεύτερο Κοντσέρτο για βιολί, το συμφωνικό ποίημα «Οχτώβρης», το πρελούδιο «Στη μνήμη των ηρώων του Στάλινγκραντ». Δύο χρόνια μετά παρουσιάζει τη 14η Συμφωνία και το 1972 την τελευταία, 15η Συμφωνία. Ο συνθέτης «έφυγε» από τη ζωή στις 9 Αυγούστου 1975.

Ρουμπίνη ΣΟΥΛΗ(Αρθογράφος "Ρ")

shostakovich - symphony no. 12 (the year 1917) part 1

2008-11-08T12:44:00.000-08:00

SAVAGE REPUBLIC

2008-11-08T11:39:00.000-08:00

Ένα απ' τα αγαπημένα μας σχήματα στο χώρο του Desert Rock είναι και οι Savage Republic. Ένα σχήμα που φτιάχτηκε στις αρχές της δεκ του '80 παίζοντας το πιο ιδιόμορφο Desert Rock ήχο που είχε ακουστεί μέχρι εκείνη την εποχή.
Αγαπημένη του περιοχή η Μεσόγειος και οι μύθοι της και πως να μην είναι αφού τα μέλη του σχήματος γράφουν τραγούδια γι' αυτήν, ενώ έχουν διασκευάσει και Μ. Θεοδωράκη.
Οι Savage Republic στη δεκ του '80 είχαν στη Θεσσαλονίκη fun club και είχαν φτιάξει εκεί ένα δίσκο αφιερωμένο στη Σμύρνη.
Το κεντρικό μέλος τους ο Bruce Licher, όπως και τα υπόλοιπα τα μέλη τους, μετά τη διάλυση τους το 1993 έφτιαξαν μερικές απ' τις καλύτερες μπάντες που έχουμε ακούσει ποτέ. Απ' τους ανατολίτες Shiva Burlesqe, τους "κιθαριώδεις" TONE και τους "ερημίτες" SCENIC προσφέροντας ανεπανάληπτες ηλεκτρικές μουσικές εμπειρίες. Ξαναφτιάχτηκαν το 2006 για μια τουρνέ στην Ευρώπη και είχαμε την τύχη να τους δούμε με τη βοήθεια μιας καλής μας φίλης της Ελένης, μιας δασκάλας απ' την Αθήνα που διδάσκει στη Σταμάτα Αττικής. Είναι αυτή που πρόωρα μας είχε βρει και κόψει τα εισιτήρια γιατί δε θα τους βλέπαμε ποτέ....

Η βιντεοσκόπηση δεν είναι δική μας και είναι απ' την πανευρωπαϊκή τους περιοδεία το 2006 και το 2007 απ' τη Ρώμη...

Ο τίτλος του τραγουδιού Jamahiriya που είναι το όνομα της Λιβύης

Avante garde, Minimal, New Age, Ethnic, Jazz Punk. Πέντε Μουσικά είδη ως κοινωνικό μέγεθος. Α' μέρος (Εισαγωγή- Μίνιμαλ- P.M -Avant Garde).

2008-10-18T12:59:00.001-07:00

"Η επιστήμη της αισθητικής μελετά τη σφαίρα του αισθητικού σαν ειδική εκδήλωση της αξιοκρατικής σχέσης ανάμεσα στο άτομο και τον κόσμο στο τομέα της καλλιτεχνικής δημιουργίας των ανθρώπων."1
Η επιστήμη της αισθητικής δεν εξετάζει μόνο τα κυρίαρχα ρεύματα, αλλά κάθε ρεύμα που παρουσιάζεται στα χωράφια της και ειδικά με αυτά που είναι συνδετικός κρίκος με την ιστορία όπως αυτή αντανακλάται στη κοινωνική πραγματικότητα....
Η επιστήμη της αισθητικής δεν εξετάζει μόνο τη μορφή αλλά και το περιεχόμενο ενός έργου, είτε αυτό είναι μουσικό, είτε όποιας άλλης μορφής τέχνης, η μη τέχνης που βρίσκεται όμως στα χωράφια της αισθητικής.
Στο αφιέρωμα που θα κάνουμε μη περιμένετε να σας πούμε ποιος είναι ο πρόγονος του ενός η του άλλου ρεύματος. Αυτό το αφήνουμε στη διάθεση όλων όσων βλέπουν τη μουσική με αριθμούς και επιτυχίες, που ειδικά στην εποχή μας διαμορφώνονται κάτω από τις επιταγές της μουσικής βιομηχανίας, η καλύτερα της βιομηχανίας του θεάματος....
Αυτό που θα εξετάσουμε εδώ πέρα σχετίζεται στο κατά πόσον τα μουσικά ρεύματα για τα οποία θα μιλήσουμε έχουν σχέση με τις ανάγκες τις κοινωνίας πως συνδέονται με αυτήν στο πως εγκαθίστανται σε αυτά διάφορα φιλοσοφικά ρεύματα και πως τελικά λειτουργούν οι μορφές νεοπαγών μεθόδων στη διαμόρφωση κάποιας μορφής κοινωνικής συνείδησης, η μάλλον χειραγώγησης της απ' τους διάφορους μηχανισμούς....
Στο ιμπεριαλιστικό σύστημα η βιομηχανία του θεάματος είναι άμεσα συνδεδεμένη με τα μουσικά ρεύματα που σπάνια ξεκινούν απ' τους ίδιους τους μουσικούς και γι' αυτό το λόγο οι "επιτυχίες" διαμορφώνονται απ' τα διασυνδεδεμένα ΜΜΕ, με τη λεγόμενη δισκογραφία έναντι αδρής αμοιβής μεplay lists κοκ. Το ρόλο αυτό τον παίζουν κυρίως οι manager και οι κατασκευαστές κοινωνικής συνείδησης που πηγαινοέρχονται σε κάθε είδους studio ανεξάρτητο η μη, οι στυλίστες της μόδας, τα περιοδικά ακόμα και διάφορες περιθωριακές ομάδες που προτάσσουν τον ατομικισμό ως μέσω ατομικής ανάδειξης στα μέλη ενός σχήματος.
Ακόμα και κάτω από αυτές τις πολύ δύσκολες για τους δημιουργούς συνθήκες το σύστημα πάντα βρίσκει να περάσει κάτω απ' την άγνοια των απόλυτα εξειδικευμένων μουσικών και δημιουργών χωρίς γενική παιδεία καλλιτεχνικούς όρους που περισσότερο θολώνουν τα νερά παρά τα καθαρίζουν, συντηρώντας έτσι το σύστημα και τους κανόνες του με τη σοσιαλδημοκρατική τακτική του "κάψε με Αγά μου να αγιάσω". 2
Ήδη απ' τα τέλη της δεκ' του 1970 μελετώνται η νεανική εξεγερτηκότητα και η αναζήτηση για ιδανικά, η δίψα για ζωή και η συνεχιζόμενη αναγκαιότητα για ιδεατά νοήματα, στο πως τελικά όλα αυτά θα μετατραπούν σε ανώδυνες βαλβίδες ασφαλείας για το ίδιο το σύστημα και το πως θα μετακυλήσουν όλα τα παραπάνω στον αντικειμενικό η στον υποκειμενικό ιδεαλισμό με μπόλικα αταξικού τύπου ιδεολογήματα .
"Η νεολαία αποτελεί βασικό στόχο της ιμπεριαλιστικής προπαγάνδας και της όλης προσπάθειας για να κατευθύνει τη συνείδηση προς τα εκεί που επιθυμεί η πλουτοκρατία, γιατί αντιλαμβάνεται πως θα είναι η επόμενη βάρδια της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων. Γι' αυτόν ακριβώς το λόγο παίρνει σοβαρά υπόψη της τις ψυχικές ιδιαιτερότητες που παρουσιάζει η νεολαία και που αποτελούν αντικειμενικό φαινόμενο:«...Οι ηλικιακές ιδιομορφίες δημιουργούν ένα συγκεκριμένο σύμπλεγμα πολύμορφων χαρακτηριστικών, όπως γνωστικών, συναισθηματικών, μοτίβων (σκοπών δραστηριότητας), αισθητηριακών και άλλων χαρακτηριστικών του ατόμου. Σε αντίθεση από τις ευρύτατες παραλλαγές των ατομικών ιδιομορφιών, οι ηλικιακές ιδιομορφίες αντανακλούν τέτοιους μετασχηματισμούς, οι οποίοι γίνονται στον ψυχισμό της πλειονότητας των εκπροσώπων μιας συγκεκριμένης κουλτούρας ή υποκουλτούρας σε συγκριτικά όμοιες κοινωνικοοικονομικές συνθήκες. Οι ηλικιακές ιδιομορφίες δεν παρουσιάζονται στην «καθαρή» τους μορφή και δεν έχουν απόλυτο και στάσιμο χαρακτήρα, αντίθετα δέχονται την επίδραση από την πλευρά των κοινωνικών - ιστορικών, εθνικών καικοινωνικο-οικονομικών παραγόντων...» 3
Aυτά ως ένα μικρό εισαγωγικό σημείωμα που αναδείχνει το πως ο μονοπωλιακός καπιταλισμός βλέπει τη νεολαία και πως θέλει να τη χειραγωγήσει μέσα σε ένα πλαίσιο αναπτυγμένων παραγωγικών δυνάμεων, που αφενός αποτελούν προοδευτική εξέλιξη, αφετέρου πραγματοποιούνται σε δυνάστες του ανθρώπου μέσα σε αυτό το κοινωνικοπολιτικό σύστημα. Με αυτό τον τρόπο, αναπτύσσεται η κατεύθυνση η οποία χρησιμοποιείται από τον ιμπεριαλισμό για τη χειραγώγηση της νεολαίας, με ιδεολογήματα που υποστηρίζουν ότι η μορφή ενός έργου δεν πρέπει να ταυτίζεται με το περιεχόμενο, βγάζοντας στην επιφάνεια καταστροφολογικές θεωρήσεις, που συχνά παρουσιάζονται με ένα προοδευτικό περιτύλιγμα.
Για να δούμε λοιπόν κάποια μουσικά ρεύματα που έχουν αυτό το προοδευτικό περιτύλιγμα τελικά σε τι κοσμοθεώρηση μπορεί να καταλήξει το καθένα απ' αυτά και τελικά να δούμε τη χρησιμότητα τους με Μαρξιτικές-Λενινιστικές αρχές.

AVANT GARDE:

Κατ' αρχάς ο όρος αυτός σημαίνει εμπροσθοφυλακή ξεκίνησε στην πρώιμη ΕΣΣΔ με την ονομασία "σοβιετική πρωτοπορία" σε άλλες μορφές τέχνης πλην της μουσικής. Στη μουσική και στο τραγούδι πρώτο εμφανίστηκε με τον τεράστιο Κουρτ Βάιλ στην περίοδο του μεσοπολέμου, όπου ο εν λόγω μελλοποιούσε τον επηρεασμένο από το avant garde και τον σοσιαλιστικό ρεαλισμό, θεατρικό συγγραφέα και στιχουργό Μπέρτολντ Μπρεχτ.
Το εν λόγω ρεύμα ήταν αποτέλεσμα του υπερβατισμού, του κονστρουκτιβισμού που ήταν αποτέλεσμα κυρίως της αρχιτεκτονικής όπου για πρώτη φορά μετατρέπει την διακοσμητική σε τέχνη δηλαδή σε μορφή αισθητικής έκφρασης που μέσα της συμπυκνώνονται και ιστορικά και κοινωνικά στοιχεία που δίνουν διέξοδο και προοπτική.
Στο συγκεκριμένο στιβαρό πειραματικό και ελευθεριάζων μουσικό είδος στη μορφή του, ο δημιουργός γνωρίζει τα καλλιτεχνικά του όρια. Το περίσσεμα της κοινωνικής ηθικής και συνείδησης ως συγκέντρωση δυνατοτήτων το μετατρέπει σε νέες ποιότητες (τις προηγούμενες δυνατότητες δηλαδή). Το δε περίσσεμα των αισθητικών(δυνατοτήτων), χωρίς να τις εξαντλεί ποτέ, αποτελούν το περίσσεμα των δυνατοτήτων και των ταλέντων του δημιουργού που αναδείχνονται κύρια μέσα από το περιεχόμενο των έργων του, όπου μορφή είναι πιστός συνοδηγός και ακόλουθος του πρώτου (του περιεχομένου δηλαδή). Ό ίδιος προσπαθεί με κάθε τρόπο να αποτινάξει από πάνω του το δυνάστη που λέγεται αριστοτελική φόρμα (δηλαδή την αρχή, τη μέση και το τέλος) και στο περιεχόμενο του αναδύεται "η τέχνη του καταπιεσμένου ανθρώπου"(κατά Γκόργκι) . Το τελικό συμπέρασμα που συνήθως απορρέει μέσα από ένα avant garde σχήμα, είναι η σύγχυση και τα αδιέξοδα του "σύγχρονου καπιταλισμού", ως στάδιο της ανθρώπινης ιστορικής πραγματικότητας, που καλλιεργεί την αλλοτρίωση και απογοήτευση μέσα από την παραγωγική διαδικασία. Μπορεί και τα δυο (αλλοτρίωση και απογοήτευση )να αντανακλώνται και να γειώνονται στο ίδιο το έργο, όχι όμως ως μια απλή καταγραφή, αλλά ως ένας τρόπος επιμορφωτικής διαδικασίας της πραγματικότητας

POST MODERN:

Πολύ κοντά στο avant garde, αλλά με αντεστραμμένη την αρχή και τη λογική του είναι το post modern, που δεν είναι τίποτα άλλο από την αστική εκδοχή του avant garde.
Εδώ ενυπάρχει η αποθέωση της φόρμας καθώς και η σταδιακή απονέκρωση του περιεχομένου σαν κάτι το φυσιολογικό. Το κυριότερο χαρακτηριστικό στοιχείο του Post Modern είναι το ίδιο με αυτό του New Age. Η βασική αρχή τους "Θέλουμε ν' αποδεσμευτούμε από το πρόσταγμα του λογικού, το πρόσταγμα δηλαδή του ΜΟΝΤΕΡΝΟΥ (της νεωτερικότητας) το οποίο έχει μείνει ανολοκλήρωτο" και να παραθέσουμε την απελευθέρωση των αισθήσεων ως τη μοναδική πηγή κατανόησης του κόσμου(θετικισμός για να μην πούμε μαχισμός - εμπειριοκριτικισμός). Για τους Μεταμοντέρνους πρέπει να πούμε ότι αμφισβητούν την παντοδυναμία του λογικά "αισθητικού κάλους" (ως γνωστικό αντικείμενο) και αντιπαραθέτουν το παράλογο ως τη μοναδική αντικειμενική αξία στην επιστήμη της αισθητικής(άραγε μήπως μας θυμίζει τον ΣΥΝ και το ΝΑΡ στη πολιτική αυτό;)..
Η μορφή ξεπερνάει το περιεχόμενο το οποίο περνάει σε δεύτερη η και σε τρίτη μοίρα, ενώ η ανάγκη για δημιουργία, το κυνήγι του εντυπωσιασμού η έλλειψη κοινωνικού προβληματισμού αποθεώνονται κατά βούληση. Εδώ το σύνολο των δυνάμεων, δυνατοτήτων και ταλέντων του ίδιου του δημιουργού, συχνά υπερτιμούνται από τον ίδιο με τελική κατάληξη τις έντονες συναισθηματικές μεταπτώσεις πάνω στο ίδιο το έργο με αποτέλεσμα, το έργο του σχεδόν ποτέ να μην είναι ολοκληρωμένο και πάντα επιδέχεται παράπλευρες βελτιώσεις χωρίς ποτέ αυτές να τελειώνουν ποτέ.
Βαθιά στο αίμα του Post Modren καταγράφεται το αστικό φιλοσοφικό ρεύμα του ινστρουμενταλισμού (οργανικισμού), δηλαδή εκείνο το ρεύμα του υποκειμενικού ιδεαλισμού το οποίο αποθεώνει το οπορτουνιστικό σύνθημα "το κίνημα είναι το παν, ο σκοπός δεν είναι τίποτα" και αυτό απορρέει από τα (instuments) τα οποία δεν παραδέχονται την ύπαρξη κοινωνικών τάξεων, ενώ όλα αυτά είναι κλειδιά της βελτίωσης μέσα απ' τη συμμετοχή και τη κίνηση.

Ο πλέον χαρακτηριστικός εκπρόσωπος του Avant Garde οι Art Zoyd στο "4esss"

Ο σπουδαιότερος εκπρόσωπος του Βελγικού Μινιμαλισμού Ο Vim Mertens στο απίθανο μουσικό θέμα "Struggle for pleasure images"

ΚΡΑΤΙΚΗ ΟΡΧΗΣΤΡΑ ΑΘΗΝΩΝ

2008-10-12T03:01:00.000-07:00

ΚΡΑΤΙΚΗ ΟΡΧΗΣΤΡΑ ΑΘΗΝΩΝ

Συναυλία προς τιμήν του 90χρονου ΚΚΕ και χειμερινός «πλούτος»

Με μια μεγάλη, ιδιαίτερης σημασίας, συναυλία πλημμυρισμένη από τις νότες τριών μεγάλων μουσικών δημιουργών - των Αλέκου Ξένου, Μίκη Θεοδωράκη και Ντμίτρι Σοστακόβιτς - συμμετέχει η Κρατική Ορχήστρα Αθηνών, ο σπουδαιότερος και αρχαιότερος συμφωνικός φορέας του τόπου μας, στις εκδηλώσεις για τα 90χρονα του ΚΚΕ. Ανταποκρινόμενη στην πρόσκληση του Κόμματος θα δώσει συναυλία στις 14 Νοέμβρη στην Αίθουσα Συνεδρίων του ΚΚΕ, στον Περισσό, σε μουσική διεύθυνση του Βύρωνα Φιδετζή.

Το πρόγραμμα της συναυλίας περιλαμβάνει τα έργα: Το συμφωνικό ποίημα του Αλ. Ξένου «Ο Διγενής δεν πέθανε», έργο γραμμένο στη μετεμφυλιακή εποχή (το 1952) που κυριαρχούσαν οι εκτελέσεις και οι διώξεις των κομμουνιστών. Απηχεί την αγωνιστική, την ανυπότακτη στάση του δημιουργού του, ο οποίος τόνιζε ότι «μπορεί να σκοτώσεις τον άνθρωπο αλλά όχι τις ιδέες του». «Είναι ένα έργο αισιόδοξο, [...] παρ' όλα αυτά που περάσαμε - τις κακουχίες, τους φόνους, τα κυνηγητά», έλεγε ο διακεκριμένος και μαχόμενος μουσουργός, ο οποίος ως πρώτο τρομπόνι έπαιξε (1930 - 1967) στις ορχήστρες ΚΟΑ, ΕΙΡ και ΕΛΣ. Από το 1936 συμμετείχε ενεργά στους συνδικαλιστικούς και καλλιτεχνικούς αγώνες των μουσικών, διώχτηκε πέντε φορές από ορχήστρες αρνούμενος να υπογράψει δήλωση, πρωτοστάτησε στη δημιουργία της Ομοσπονδίας Μουσικών Σωματείων Ελλάδας και συμμετείχε στα ΔΣ της Ενωσης Ελλήνων Μουσουργών και του Πανελληνίου Μουσικού Συλλόγου (πρόεδρος).

Επίσης, το έργο του Μ. Θεοδωράκη «Ελεγεία και θρήνος στον Βασίλη Ζάνο», αφιερωμένο στον αντιστασιακό, σύντροφο και φίλο του συνθέτη, που εκτελέστηκε το 1948. Το έργο ήταν η «μαγιά» για την Πρώτη Συμφωνία του συνθέτη. Τέλος, την «Ενδέκατη Συμφωνία» του Σοστακόβιτς, την επονομαζόμενη «1905», καθώς γράφτηκε για να τιμήσει την Επανάσταση του 1905, την οποία έπνιξαν στο αίμα οι τσαρικές δυνάμεις. Σ' αυτήν ο μεγάλος Σοβιετικός συνθέτης ενσωμάτωσε το λαϊκό τραγούδι «Επέσατε θύματα...».

Αφιερώματα, συμπράξεις, πρώτες εκτελέσεις

Η φετινή καλλιτεχνική περίοδος (2008 - 2009) της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών γενικότερα έχει «αφιερωματική» διάσταση, καθώς με το συναυλιακό πρόγραμμά της η Ορχήστρα αποσκοπεί να τιμήσει τη μουσική μνήμη του τόπου μας. Θα υπάρξουν αφιερώματα σε μεγάλους Ελληνες και ξένους μουσικούς δημιουργούς, αλλά και μουσικούς εκτελεστές. Αφορμή υπήρξε η πρώτη αρχειακή έκδοση της ΚΟΑ με διασωθείσες ηχογραφήσεις του ιδρυτή της, μαέστρου Φιλοκτήτη Οικονομίδη, αλλά και τα ογδοηκοστά γενέθλια του Τάτση Αποστολίδη, του σπουδαίου βιολονίστα, που αποτελεί για τη σημερινή γενιά εκτελεστών υπόδειγμα καλλιτεχνικής ευθύνης και συνέπειας. Ετσι, παράλληλα με μια πρωτοφανή για τα δεδομένα της ΚΟΑ προβολή του νέου ελληνικού καλλιτεχνικού δυναμικού, κάτι που αποτελεί έναν από τους πάγιους στόχους της Ορχήστρας, υπάρχουν πολλές συναυλίες αφιερωμένες σε επιφανείς Ελληνες μουσικούς, με επιστέγασμα την «ημέρα του παλαιού μουσικού». Ανάμεσα στις τιμητικές εκδηλώσεις ξεχωρίζουν εκτός από τη βραδιά για τον Τάτση Αποστολίδη (7/11), οι συναυλίες για τον Νικόλαο Κορατζίνο (9/1), τον Χαράλαμπο Φαραντάτο (23/1), τον Ελευθέριο Παπασταύρου (20/2), τον Βύρωνα Κολάση (με το «Ρέκβιεμ» του Μπερλιόζ, 15/4), τον Σωτήρη Ταχιάτη (28/4).

Στον προγραμματισμό συμπεριλήφθηκαν και οι μουσικές επέτειοι συνθετών όπως οι Μέντελσον (F. Mendelssohn), Βίλα-Λόμπος (H. Villa-Lobos), Μάρτιν (B. Martin), Μπλοχ (E. Bloch), Γ. Καζάσογλου, ενώ ιδιαίτερο βάρος έχει δοθεί στην ελληνική δημιουργία με πρώτες παγκόσμιες εκτελέσεις και όχι μόνο. Αξίζει να σημειωθεί ότι η ΚΟΑ, συμμετέχοντας στην παγκόσμια επέτειο των 200 χρόνων από το θάνατο του Χάιντ (J. Haydn) θα παρουσιάσει το εκπληκτικό του ορατόριο «Δημιουργία» (31/5).

Ξεχωριστό κεφάλαιο της καλλιτεχνικής δραστηριότητας της Ορχήστρας αποτελεί ο κύκλος Ελληνικών Μουσικών Γιορτών, που συνδιοργανώνει με την Ενωση Ελλήνων Μουσουργών και το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. Ο φετινός, 5ος κύκλος (27/3 - 6/4/2009) περιλαμβάνει συναυλίες και διεθνές μουσικολογικό συνέδριο με τίτλο «Ελληνική μουσική δημιουργία του 20ού αιώνα για το λυρικό θέατρο και άλλες παραστατικές τέχνες». Στη νέα περίοδο θα παρουσιαστούν σημαντικά έργα, όπως η Συμφωνία αριθ. 3 του Μίκη Θεοδωράκη στην τελευταία εκδοχή της (η οποία εκτελείται για πρώτη φορά με την ΚΟΑ), το Κοντσέρτο για πιάνο της σπουδαίας Ελληνίδας πιανίστας Ρένας Κυριακού, η Συμφωνία αριθ. 1 του Αντίοχου Ευαγγελάτου κ.ά. Επίσης το κοινό θα έχει την ευκαιρία να ανακαλύψει έργα νέων συνθετών, όπως το Κοντσέρτο για βιολί του Σ. Παπάνα (με σολίστ τον ίδιο), το «Music for an imaginary film» του Αλ. Μούζα και το έργο «Παραλλαγές για ορχήστρα» του Ιωάννη Σακελλαρίδη (γιου του Θεόφραστου Σακελλαρίδη), που παίζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα.

Στο πλαίσιο της μουσικής συνεργασίας της ΚΟΑ με μουσικούς φορείς γειτονικών χωρών εντάσσονται η πρόσφατη συναυλία με τον σπουδαιότερο, ίσως, Τούρκο μαέστρο, τον Γκουρέρ Αϊκάλ (παρουσιάστηκε η Τέταρτη Συμφωνία του γνωστότερου Τούρκου συνθέτη Α. Α. Saygun), η παρουσία του τουρκικού κουαρτέτου βιολοντσέλων «Cellistanbul» που θα συμπράξει με μουσικούς της ΚΟΑ σε συναυλία - αφιέρωμα στο σημαντικότερο Βραζιλιάνο συνθέτη Χ. Βίλα-Λόμπος (28/4). Επίσης, το μουσικό σύνολο της ΚΟΑ «Ηχόχρωμα» θα συμπράξει (10/12) με τον Αλβανό, ελληνικής καταγωγής, μαέστρο Αριστοτέλη Εντμοντ Ντόκο και με τους, επίσης αλβανικής καταγωγής, σολίστ Σουέλα Πιτσίρι (βιολί) και Αστρίτ Σελίτα (βιολοντσέλο), ενώ στις 29/4 θα πραγματοποιηθεί ρεσιτάλ τραγουδιού με τον εξαιρετικό Τούρκο βαρύτονο Μεσούτ Ικτού. Από το καλλιτεχνικό πρόγραμμα σημειώνουμε επίσης, τη συναυλία για τα 180 χρόνια από την αναγνώριση του ελληνικού κράτους από τη Ρωσία, η οποία είναι αφιερωμένη στον σπουδαίο μαέστρο, συνθέτη, παιδαγωγό Οδυσσέα Δημητριάδη (21/11).

Η ΚΟΑ για μία ακόμη χρονιά θα πραγματοποιήσει συναυλίες εκτός Αθηνών - στη Θεσσαλονίκη, στις Σέρρες αλλά και στο διάσημο Φεστιβάλ του Kissingen στη Γερμανία. Επίσης έχουν προγραμματιστεί συναυλίες συνόλων της ΚΟΑ σε σχολεία για παιδιά με ειδικές ανάγκες, με την ελπίδα ότι θα αποτελέσουν την απαρχή ενός ευρύτερου εκπαιδευτικού προγράμματος. Οι συναυλίες αυτές, όπως και οι υπόλοιπες συναυλίες συνόλων της ΚΟΑ, συνιστούν ένα επιπλέον βήμα για νέους συνθέτες, εκτελεστές και αρχιμουσικούς.

Σε διαφορετικούς χώρους

Συνολικότερα, η φετινή δραστηριότητα της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών περιλαμβάνει περίπου εξήντα συναυλίες, οι οποίες εκτός του Μεγάρου Μουσικής, θα φιλοξενηθούν στην Εθνική Πινακοθήκη, στο Μουσείο Μπενάκη, στο Βυζαντινό Μουσείο και στο Φιλολογικό Σύλλογο «Παρνασσός». Οι συναυλίες σε Εθνική Πινακοθήκη και Βυζαντινό Μουσείο, θα είναι αφιερωμένες στα 200 χρόνια ιστορίας του ελληνικού λυρικού τραγουδιού. Οπως ανέφερε ο διευθυντής της ορχήστρας, αρχιμουσικός Βύρων Φιδετζής γίνονται επαφές με το Θέατρο «Badminton» και την Οπερα της Σόφιας για το ανέβασμα της όπερας του Θεόφραστου Σακελλαρίδη «Περουζέ».

Η σημαντικότερη συμφωνική ορχήστρα του τόπου μας, πάντως, παραμένει χωρίς μια δική της στέγη, που θα της έδινε τη δυνατότητα ν' αναπτύξει απρόσκοπτα το πολύμορφο έργο της. Πρόσφατα δόθηκε ικανοποιητική λύση στο οξύ πρόβλημα της αίθουσας δοκιμών, το οποίο επί χρόνια την ταλαιπωρούσε. Οπως έγινε γνωστό, μετά από προγραμματική σύμβαση που υπογράφηκε πρόσφατα με το Μέγαρο Μουσικής, οι δοκιμές της ΚΟΑ θα γίνονται πλέον σε κατάλληλα διαμορφωμένη αίθουσα του Μεγάρου, για την οποία το μίσθωμα ανέρχεται στις 120.000 ευρώ και θα καλύπτεται από το ΥΠΠΟ.

Ρουμπίνη ΣΟΥΛΗ

Προαναγγελία Άρθρου " Δευτέρα 27 Οκτώβρη 2008"(Δεύτερο μέρος)

2008-10-03T04:10:00.000-07:00

Προαναγγελία Άρθρου:
" Avante garde, Minimal, New Age, Ethnic, Jazz Punk. Τέσσερα Μουσικά είδη ως κοινωνικά μεγέθη..." (Δεύτερο μέρος) στις 18 Οκτώβρη 2008 απ' το SOUNDCOLLECTIVA.

Όταν το κεφάλι το οριζει η μιζέρια, δε μπορείς να δεις το Χρυσάφι.

2008-09-23T10:35:00.001-07:00

Με αφορμή μια συνέντευξη του εναλλακτικού Ροκ τραγουδοποιού Γιάννη Αγγελάκα θα γράψουμε μερικές σκέψεις που αφορούν αυτά που έχουν να κάνουν με τις αναφορές του στο ΚΚΕ και στο Μίκη Θεοδωράκη και τα υποτιμητικά κοσμητικά επίθετα που ο κύριος αυτός εκσφενδόνισε σε και στα δυο.
Καταρχάς πρέπει να πούμε πως απ' τον εν λόγω έχουμε πάρει 2 φορές συνέντευξη, πως όταν με δική μας πρωτοβουλία παίζονταν στις εκπομπές μας το συγκρότημα του κόντρα στο δύσκολο για αυτό καιρό δεν είχε πρόβλημα να συναλλάσσεται με "δογματικούς Κνίτες" και ευχαρίστως έρχονταν στο φεστιβάλ της ΚΝΕ το 199ο στα Νεώρια. Τότε ήταν καλά, τότε δεν τους ήξερε και πολύς κόσμος τους Τρύπες όχι μόνο στα Χανιά αλλά και αλλού.
Τέλος πάντων περασμένα ξεχασμένα όλα αυτά, εξάλλου δεν είναι το θέμα μας εκεί, για μας απ' το 1996 ως σχήμα έχει τελειώσει και ο δίσκος "Κεφάλι γεμάτο χρυσάφι", ομολογουμένως ήταν μια καλή δουλειά και μουσικά και στιχουργικά, όμως το σχήμα αυτό είχε έναν εκπληκτικό κιθαρίστα που μετουσίωνε τα πάντα σε χρυσάφι.
Από τότε και μετά το σχήμα αυτό δεν ξαναπαίχτηκε όπως και καμία προσωπική του δουλειά , που για μας ήταν μια αναπαραγωγή της μιζέριας με ποιητικό τρόπο, όμως αυτό δε μας αφορούσε.
Γενικά όσο καλός μουσικός και στιχουργός και να είναι κάποιος, όταν το έργο του ορίζεται από τη σκοτεινή πλευρά του ανικανοποίητου, στο τέλος το αστείρευτο ταλέντο μετατρέπεται σε υπερφίαλο και χάνεται στις ραψωδίες της καθημερινής φρίκης.
Είναι πρόβλημα να ορίζει κάποιος τον εαυτό του ως το κέντρο του κόσμου όταν και εφόσον τον παίρνει.
Και εντάξει δικαίωμα του να πιστεύει ότι θέλει και όπως το θέλει, αλλά το ροκ δεν είναι φιλοσοφία, ούτε μόδα, ούτε εναλλακτικός τρόπος ζωής με προορισμό τα indie σαλόνια, ούτε βρίσκεται μακρυά από δογματισμούς...
Το ροκ δεν είναι μπάφος που μιλάει για χρυσάφι ούτε καν ακατέργαστο. Το να μιλάει κάποιος τόσο απαξιωτικά σε συναδέλφους μουσικούς και πολύ περισσότερο για ένα κόμμα που έχει δώσει χιλιάδες νεκρούς άσχετα αν συμφωνεί κανείς με αυτό χρειάζεται μια προσοχή και κυρίως για τους νεκρούς και τους βασανισμένους.

Παρουσίαση του φυλλαδίου για το Φεστιβάλ ΚΚΕ-ΚΝΕ στα Χανιά

2008-09-11T09:23:00.001-07:00

Χωρίς σχόλια αφού αυτά περιττεύουν και ελπίζουμε να είστε όλοι εκεί, στο ραντεβού με το πιο ζωντανό κομμάτι της ιστορίας του εργατικού κινήματος αλλά και της Νεό Ελληνικής ιστορίας που είναι απόλυτα ταυτισμένη και ευθυγραμμισμένη σε κάθε σημαντικό γεγονός της με την ιστορία του τιμημένου ΚΚΕ...

90 ΧΡΟΝΙΑ ΚΚΕ - ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟ ΜΑΝΟ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙ(ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΗ ΑΠΟ ΑΘΗΝΑ)

2008-09-08T15:37:00.000-07:00

"Όταν οι κομμουνιστές βγάζουν τις ευαισθησίες τους ζωγραφίζουν τη ζωή με τα πιο όμορφα χρώματα της."
Αυτά μας είπαν οι συνεργάτες και σύντροφοι μας από το Λεκανοπέδιο οι οποίοι μας έστειλαν και το παραπάνω επισυναπτόμενο φωτορεπορτάζ.
Με αυτές τις λίγες λέξεις περιγράφεις τέτοια χαρά και τέτοια ανθρωπιά που μόνο μια τέτοια συνάντηση μπορεί να προσφέρει, αυτή του ΚΚΕ, με το έργο του Μάνου Χατζιδάκι!!!

ΟΙ ΣΥΝΤΟΦΟΙ ΜΑΣ ΑΠ ΤΗΝ ΑΘΗΝΑ(ΤΟΥΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΓΙΑ ΟΛΑ).

Πρόγραμμα Φεστιβάλ ΚΚΕ-ΚΝΕ Στα Χανιά

2008-09-05T02:24:00.000-07:00

Μάνος Λοϊζος «ΘΑΛΑΣΣΟΓΡΑΦΙΕΣ» (1970)

2008-08-31T05:12:00.000-07:00

Μουσική: Μάνος Λοΐζος. Στίχοι: Λευτέρης Παπαδόπουλος. Ερμηνεία: Γιάννης Καλατζής, Γιώργος Νταλάρας, Γιάννης Πάριος, Μαρίζα Κωχ, Μάνος Λοΐζος και χορωδία

Στις 17 Σεπτέμβρη συμπληρώνονται 26 χρόνια από την ημέρα που έφυγε ο Μάνος Λοΐζος (1982).

***

«Σεβάχ ο Θαλασσινός»

Στίχοι: Λευτέρης Παπαδόπουλος

Μουσική: Μάνος Λοΐζος

Πρώτη εκτέλεση: Μάνος Λοΐζος

«Στο φιλντισένιο μου μαρκούτσι

γαλέρες έρχονται και πάνε

ρεσάλτα κάνουνε οι μούτσοι

κι οι πειρατές μεθοκοπάνε

στο καπηλειό το λιμανίσιο

Θάλασσα πικροθάλασσα

γιατί να σ' αγαπήσω

Σαρακηνοί και Βενετσάνοι

πιάνουν και δένουν στο κατάρτι

ελόγου μου τον καπετάν Γιάννη

το παλικάρι τον αντάρτη

τον άντρακλα τον πελαγίσιο

Θάλασσα πικροθάλασσα

γιατί να σ' αγαπήσω

Κι εκεί στου μακελειού την άψη

δαγκώνω τα σχοινιά τα λύνω

και μα τον άγιο Κωνσταντίνο

όλους τους ρίχνω μες στη χάση

δεμένους με τα χέρια πίσω

Θάλασσα πικροθάλασσα

πώς να μην σ' αγαπήσω;»

90 ΧΡΟΝΙΑ ΚΚΕ - ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟ ΜΑΝΟ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙ

2008-08-29T00:25:00.000-07:00

Η αλήθεια είναι ότι δε ζούμε στην Αθήνα και δε θα μπορούσαμε να ζήσουμε στους ρυθμούς της αφού δε μεγαλώσαμε εκεί. Μπορεί να έχουμε ζήσει μικρό μεσαίο διάστημα στη πρωτεύουσα, ωστόσο αλλού είναι η έδρα μας.
Τώρα θα μας πείτε γιατί προαναγγέλλουμε την παρακάτω εκδήλωση που πραγματοποιείται στην Αθήνα;
Πρώτον είναι μια πολύ σοβαρή εκδήλωση για ένα πολύ μεγάλο μουσικό συνθέτη ο οποίος έδωσε τα μάλα στο Νεοελληνικό Πολιτισμό
Δεύτερον τη διοργανώνει η ΚΕ του ΚΚΕ, στα πλαίσια των 90 χρόνων του κόμματος και όσοι ζείτε στην Αθήνα, Αττική και Πειραιά καλό θα ήταν να την παρακολουθήσετε....

Γιάννης Κ.

Buena Vista live at Chania Part B

2008-08-27T08:15:00.002-07:00

Μόλις είχε τελιώσει η συναυλία και εμείς "απού φύγει-φύγει" τρέχαμε σα μωρά παιδιά περιχαρείς και έτοιμοι να παραδώσουμε στο φιλοθεάμων κοινό του Radio Collectiva σε "βινεοτοσκόπηση" ολόκληρο το live, των Buena Vista Social Club.
Όμως την ώρα της μεταφοράς απ'το ένα σημείο στο τερματικό, ανακαλύψαμε ότι το μόνο που είχε αποθηκευτεί ήταν μερικές φωτογραφίες και απογοητευτήκαμε....
Παρ'ότι σε πολλόυς και πολλές δεν είναι και τόσο αρεστή η παρουσία μας, σκοπεύαμε να τους αποζημιώσουμε και αυτούς με το live και να δώσουμε στο χειλάκι τους μια ελφαριά δόση "χαράς" μέχρι το επόμενο "πολιτικό" άρθρο μας.
Δυστηχώς δε τα καταφέραμε αφήνοντας σε όλους σας μια γλυκόπικρη γεύση στα χείλη γιατί αυτό που θα βλέπατε δε περιγράφεται με τίποτα.
Θα σημειώσουμε μόνο οτί ολόκληρο το θέατρο της ανατολικής τάφρου 7000 κόσμος, "χόρευε" στους ρυθμούς τους συγκροτήματος και ότι στο τέλος η ιαχή Κούβα-Κούβα, δονούσε έστω και για λίγο το θέατρο, ούτε σε φεστιβάλ της ΚΝΕ νά βρισκόμασταν.
Αυτά για την ιστορία. Όσο για το φίλο που μας είπε μα οί περισσότεροι στο group είναι παπούδες,του λέμε απο εδώ, όπως και απο εκεί, ότι η Κούβα έιναι η μοναδική χώρα τα τελευταία 20 χρόνια με αύξηση του μ.ο.ηλικίας κατά 5 χρόνια στη δεκαετία, και η μόνη χώρα σε όλο το κόσμο που δε κοιμάσαι με άγχος το βράδυ για το πως θα ξεχρεώσεις τη πιστωτική σου κάρτα αύριο το πρωϊ, ούτε με το άγχος οτί θα απολυθείς.
Το συμπέρασμα, όταν λέτε σε κάποιο γνωστό σας στη γιορτή του, "χρόνια πολλά και καλά" σχεφτείτε πρώτα τι σύστημα θέλετε σοσιαλισμό η βαρβαρότητα..

Γιάννης Κ.

Buena vista live at Chania 21/07/2008

2008-08-27T08:15:00.001-07:00

Εκτενές ρεπορτάζ θα έχουμε το Βράδυ...

RADIO COLLECTIVA