Τρίτη, 31 Οκτωβρίου 2017

H JAZZ στη Σοβιετική Ένωση

Φέτος συμπληρώθηκαν 100 χρόνια από την Μεγάλη Οκτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση στις 25 του Οκτώβρη, ένα τεράστιο κοσμοϊστορικό γεγονός που εφάμιλλο του δεν έχει καταγράψει έως τα σήμερα η ανθρωπότητα, ωστόσο δε θα μιλήσουμε γι αυτό, ούτε για το Σινεμά που είναι δημιούργημα και προϊόν της Σοβιετικής Πρωτοπορίας, ούτε για το avant garde(που επίσης είναι), ούτε για τους Σοβιετικούς συγγραφείς, κλασσικούς συνθέτες, η τους βιρτουόζους των παραδοσιακών μουσικών της πρώην ΕΣΣΔ, δε θα μιλήσουμε για Μπολσοϊ, αλλά ούτε και για ροκ συνθέτες που φυσικά και υπήρξαν. Σήμερα δε θα μιλήσουμε για τους φιλόσοφους, ιστορικούς και ανθρωπολόγους, ούτε για τους ψυχολόγους και παιδαγωγούς που πήγαν σε άλλο επίπεδο τις ανθρωπιστικές επιστήμες. Δε θα μιλήσουμε για τους θετικούς επιστήμονες, τους τεχνολόγους, ούτε φυσικά για το διάστημα, τους πυρηνικούς φυσικούς και άλλου είδους φυσικούς, χημικούς βιολόγους και την ιατρική της ΕΣΣΔ, ούτε φυσικά τη συνεισφορά της στην κβαντομηχανική(δική της ανακάλυψη ήταν εξάλλου).
Δε θα μιλήσουμε για το καλλιτεχνικό πατινάζ, τον αθλητισμό, τον στίβο, την ενόργανη και ρυθμική γυμναστική σε γη και πισίνα, για το μπάσκετ και το ποδόσφαιρο της, για τα δυναμικά αθλήματα, άρση βαρών, πάλη και την δική της πολεμική τέχνη το Combat Sambo.
Δε θα μιλήσουμε για τις κατακτήσεις της ανθρωπότητας και της εργατικής τάξης που πήγαν εκατοντάδες χρόνια μπροστά σύσσωμη τη ανθρωπότητα, δε θα μιλήσουμε για τη συμβολή της ΕΣΣΔ να νικηθεί το ναζιστικό τέρας, δε θα μιλήσουμε επίσης για τη στρατιωτική συμφωνική της μουσική.
Θα γράψουμε και θα μιλήσουμε για τη Jazz στη χώρα αυτή που άλλαξε όλο το ρου της ανθρώπινης ιστορίας, που πραγματοποιήθηκε ίσως πολύ νωρίτερα του ιστορικού αναμενόμενου και ευτυχώς!
Για όσους δεν είχατε την "τύχη" να γνωρίσετε λόγω ηλικίας έστω και για λίγο την Σ. Ένωση, ίσως χάσατε πολλά πράγματα που θα άλλαζαν τη ζωή σας, τη σκέψη σας και την κοσμοθεώρηση σας για τον ελεύθερο χρόνο και την ποιότητα ζωής με ότι αυτό συνεπάγεται.
Αρκετά όμως με τον πρόλογο, γιατί αν σας έλεγε κάποιος για Jazz, θα πήγαινε το μυαλό σας μόνο στις ΗΠΑ και εύλογα, άντε λίγο πιο κάτω στην Καραϊβική.
Όμως τα πράγματα δεν είναι και τόσο έτσι, η Jazz στην πρώην Σοβιετική Ένωση εμφανίστηκε από την ημερομηνία που η ΕΣΣΔ συγκροτήθηκε ως κρατική οντότητα το 1922 από την τότε πρώτη μπάντα της χώρας αυτής σε αυτό το είδος υπό τη διεύθυνση του Valentin Yakovlevich Parnakh του "πατριάρχη" της προπολεμικής Σοβιετικής Jazz στο New Orleans – style jazz .
Το ερώτημα για τους αφελείς είναι πάντα πως το "ολοκληρωτικό"(αντιεπιστημονικός όρος της Χάνα Άρεντ) και το "σκληρό" καθεστώς που είχε απαγορευμένο η έστω ημιαπαγορευμένο κάθε τι δυτικό, να είχε στο εσωτερικό του μια μουσική (που ήταν και σχετικά νέα) και να ήταν ανέκαθεν περισσότερο διαδεδομένη από οποιαδήποτε άλλη χώρα της Ευρωπαϊκής Ηπείρου. Μόνο στο Ανατολικό Βερολίνο και την πρώην Τσεχοσλοβακία μπορούμε να βρούμε τόσες πολλές μπάντες, αλλά μεταπολεμικά.
Στο μεσοπόλεμο μόνο στο Βερολίνο ίσως και σε κάποια Καμπαρέ του Παρισιού μπορούμε να βρούμε περισσότερα Jazz live αλλά όχι από αυτόχθονες όπως γίνονταν στην προπολεμική ΕΣΣΔ, αλλά με μεγάλα υπεραντλανιτικά ονόματα και κυρίως του Swing και των Big Bands.
Oleg Leonidovich Lundstrem
Όμως τη διαφορά στην Jazz τόσο ποσοτικά, όσο και ποιοτικά θα την δούμε μεταπολεμικά με ένα όνομα εφάμιλλο των μεγάλων σύγχρονων Jazz μουσικών των ΗΠΑ, ένα συνθέτη που προέκυψε μέσω Κίνας και το όνομα του ήταν Oleg Leonidovich Lundstrem (Ολέγκ Λούνστρεμ).
Ο Oleg Leonidovich Lundstrem γεννήθηκε στη Σιβηρία το 1916 και μέχρι το 2005 όπου και εξέπνευσε, έγραψε δεκάδες αριστουργήματα που κυκλοφόρησαν από την κρατική δισκογραφική Μелодия (Melodya). Η διάσημη ορχήστρα που αυτός δημιούργησε, συνέχισε να υφίσταται και να πραγματοποιεί τις συνθέσεις του και είναι η  μακροβιότερη, τζαζ μπάντα σε ολόκληρη την υφήλιο. Να σημειώσουμε ότι δημιουργήθηκε το 1934, 83 χρόνια πριν και είναι ζωντανή δίνοντας συναυλίες σε διάφορα σημεία ολόκληρης της ΕΟΧ(οικονομική ένωση πρώην χωρών της ΕΣΣΔ).
Ο Oleg Lundstrem παιδί Ρώσων μεταναστών από το 1898 ζούσαν στην Κίνα και συγκεκριμένα στην πόλη Χαρμπίν της βορειοανατολικής Κίνας πρωτεύουσα της επαρχίας Χεϊλογκγιάγκ που έφτιαξαν οι Ρώσοι πρόσφυγες. Οι γονείς του μαζί με άλλους Ρώσους εργάτες και μηχανικούς εγκαταστάθηκαν μόνιμα εκεί για να φτιάξουν την Κινεζοανατολική Σιδηροδρομική Οδό και φυσικά να τη συντηρούν.
Εκεί ακριβώς φτιάχτηκε η μακροβιότερη μπάντα της Jazz ανά την υφήλιο χωρίς όμως να μείνει μόνιμα εκεί. Η μπάντα συνέχισε με την επιστροφή της στην ΕΣΣΔ στο λιμάνι του Ναχόντκα (της ΣΣΔΡ του Πριμόριε που έχει Πρωτεύουσα το Βλαδιβοστόκ) το 1946 και υπάρχει μέχρι σήμερα δώδεκα χρόνια μετά το θάνατο του "αρχιερέα" της Σοβιετικής μεταπολεμικής Jazz.
Από τότε και μετά υπήρξε μια άνθιση της Σοβιετικής Jazz άξια μελέτης, ειδικά σήμερα που η πληροφορία είναι περισσότερο από ποτέ προσβάσιμη και ως συμπέρασμα προκύπτει ότι ήταν η μεγαλύτερη Ευρωασιατική χώρα του εν λόγω μουσικού ρεύματος.
Ονόματα όπως των Nickolai Kapustin, Igor Butman, Alexander Rivchun, Georgy Aramovich Garanian, David Semyonovich Goloschekin, Alexy Semenovich Kozlov, Viatcheslav Sergeyevich Nazarov, Stanislav Ivanovich Pozhlakov, Andrei Ryabov(τον σπουδαιότερο κιθαρίστα της Jazz ανά την υφήλιο), Leonid Osipovich Utyosov (η - Utesov), Vitaly Vladimirov, Pavel Zhagun, Alex Sipiagin, Sergey Kuryokhin, Ivan Farmakovsky, Sergey Letov, Yury Saulsky, Larissa Dorina και άλλα κολοσσιαία , αποτέλεσαν και αποτελούν δια των καταγεγραμμένων και δισκογραφημένων έργων τους το απόσταγμα της Σοβιετικής Jazz, που παίζεται σε όλα τα εξειδικευμένα ραδιόφωνα του είδους σε όλο τον κόσμο και κυρίως στην πατρίδα της Jazz τις ΗΠΑ.
Ακόμα και ο μεγάλος Sostakovich είχε φτιάξει ένα κουαρτέτο με το οποίο καταπιάνονταν με το μέλλον της μουσικής όπως χαρακτηριστικά έλεγε την Jazz δηλαδή.





Κυριακή, 15 Οκτωβρίου 2017

"181827" Δηλαδή, 18 Σόλo, σε 18 τραγούδια. Μια ιστορία 27 χρόνων.


18 Sοlo στην κιθάρα [από τραγούδια που είχαμε γράψει από το 1989-1992(3), 1993(1), 1995-1996(12), και δυο ολόφρεσκα του 2017], ξαναμπήκαν σε τάξη. Στη γωνία περιμένουν άλλα 4 νεότερα. Μερικές διορθώσεις στους στοίχους, μπόλικες αλλαγές στις ενορχηστρώσεις(όποτε έχουμε live η ηχογράφηση) και στην επικείμενη παραγωγή(εφέ στο μπάσο και στις κιθάρες), μιας και τα 4 πρώτα τα είχαμε παίξει σε 2 διαφορετικές μπάντες που συμμετείχαμε.
Να σημειώσουμε εδώ πέρα, ότι το ένα από αυτά είχε παιχτεί και σε live όταν υπηρετούσαμε τα Ελληνικά Στρατά και δεν είχαμε ποτέ εικόνα πως παίχτηκε μιας και η Igloo καραδοκούσε. Το μόνο σίγουρο, ότι ήταν χωρίς στοίχους γιατί δεν τους είχαμε ακόμα προλάβει να τους παραδώσουμε μιας και μας πρόλαβε η κατάταξη μέσα την περίοδο που κάναμε πρόβες.
Το συγκεκριμένο τραγούδι, έμεινε ένα ορφανό κομμάτι χωρίς στοίχους, δηλαδή δεν έγινε τραγούδι στις πρόβες, μιας και δεν είχαν προλάβει να μπουν οι στοίχοι και φυσικά δεν είχαν μπει ούτε τα σόλο. Ήταν το μόνο που είχε υιοθετηθεί από το συγκρότημα των "Rainy Days", ως δικό μας κομμάτι και όχι ως τραγούδι, κάτι που ήταν λογικό μιας και ο ένας μήνας ήταν μήνας ψυχολογικής κυρίως προετοιμασίας μιας και μας περίμενε το ΚΕΕΔ "Ειδικές Δυνάμεις" να παρουσιαστούμε και μετέπειτα το Πυροβολικό για να υπηρετήσουμε τη "μαμά" πατρίδα.
Το δεύτερο σχήμα οι "Band of Guerillas" που συμμετείχαμε, ήταν επίσης βραχύβιο, ωστόσο όλα τα τραγούδια ήταν καλά προετοιμασμένα και σε τάξη(με ρεφραίν, κουπλέ, σόλο, αρχή μέση και τέλος), αλλά διαλύθηκε στα εξ ων συνετέθη μιας και οι υπόλοιποι, είτε πήγαν στρατό, είτε έφυγαν για δουλειές και μεταπτυχιακά στο εξωτερικό.
Η τρίτη και τελευταία απόπειρα ήταν από τον Μάρτη του 1995, η οποία κράτησε μέχρι το τέλος του 1997, ήταν με τους "Red Bullet Machine", με session μουσικούς στη 2η κιθάρα και στο μπάσο(ήταν επαγγελματίες μουσικοί με πτυχία κοκ, οι οποίοι ήθελαν να "ξεχαρμανιάσουν" παίζοντας alternative rock, punk, Hardcore, No Wave, Paisley Underground, Disirt Punk κοκ, μιας και για να ζήσουν έπαιζαν σε σκυλάδικα, με σταθερά και μόνιμα μέλη τους υποφαινόμενους και τον ντράμερ... Την περίοδο αυτή γράψαμε 12 τραγούδια και ήταν έτοιμα για την ηχογράφηση(είχαμε κλείσει studio στην Αθήνα) μιας και στα Χανιά δεν υπήρχαν σοβαρά studios, ενώ προετοιμαζόμασταν να παραδώσουμε το demo μόλις αυτό ηχογραφούνταν, όποτε αυτό έβγαινε σε δυο μεγάλες "ανεξάρτητες εταιρίες που είχαμε αποτανθεί και ήταν εύκολο μιας και εργαζόμασταν στο ραδιόφωνο παράλληλα με τις σπουδές.
Όπως και στις δυο παραπάνω περιπτώσεις, πάλι όλα πήγαν στραβά, το σκυλάδικο που απασχολούσε τους δυο μουσικούς απέλυσε το προσωπικό, μαζί με όλη την ορχήστρα, γιατί δεν έπαιζε τους "αετούς που πετούν στον αέρα", αλλά προτιμούσε να παίζει αυτούς τους αετούς που είναι χωρίς φτερά. Φυσικά το ένα μπορεί να ήταν, είναι και θα είναι αριστούργημα και μιλάμε για το τραγούδι του Χατζιδάκι και το άλλο μια αηδία και μισή, που δε θέλουμε ούτε καν να εκφέρουμε το όνομα του "αηδού" του για ευνόητους λόγους(ο Γιαραμπής φυσικά να τον κάνει αοιδό, που θέλει πολλά κιλά από μέζεα, ενώ ο  "αηδός" είναι τα ίδια τα μέζα)!!! Η ενέργεια αυτή γέμισε τη μπάντα (Red Bullet Machine), σκέτη απογοήτευση και ο καθένας ακολούθησε το δρόμο του, ενώ αυτή διαλύθηκε με προοπτικές αυτοπαραίτησης που τις βρήκαμε μπροστά μας στο μέλλον....
Έκτοτε μάθαμε και μπάσο και προσπαθούσαμε μέχρι το 2000 να τα ηχογραφήσουμε, αλλά εις μάτην, με αποτέλεσμα να πουληθεί μια ηλεκτρική κιθάρα Ibanez(300.000 δρχ όσο όσο και η οποία έχει αγοραστεί με βάρβαρα και ανασφάλιστα νυχτέρια) και το Μπάσο ένα Aria των 75.000 δρχ και αυτό όσο όσο....
Τα χρόνια πέρασαν και οι υπόλοιπες 3 κιθάρες άρχιζαν να αραχνιάζουν να ξεβάφουν και νταγκώνουν, καμιά θέληση και καμία διάθεση για κάτι...
Οι ταμπλατούρες με τους αγγλικούς στοίχους παρέμεναν κρυμμένες στην βιβλιοθήκη μαζί με αυτούς και ευτυχώς που υπήρχαν καταγεγραμμένοι, γιατί θα τα είχαμε ξεχάσει όλα αυτά που πριν μερικά χρόνια τα είχαμε βαθιά μέσα μας, μέχρι την Άνοιξη του τρέχοντος και μετά από πολλά πεσίματα για πρόβες ήδη από το τέλος του 2015, από 2 φίλους πρώην μέλη μεγάλων αγγλόφωνων σχημάτων που ζουν εδώ μόνιμα.
Τελικά στο "καμάκι" για μπάντα μάλλον πέφτεις εύκολα όταν οι άμυνες έχουν πέσει και οι επιθέσεις ακόμα και αν δεν είναι κατά κύματα σε χτυπούν κατευθείαν στο ΚΝΣ, κυρίως γιατί το μικρόβιο ποτέ δεν εξαλείφεται οριστικά, αρκεί να πιάσεις τη γαμημένη την κιθάρα(η οποιοδήποτε μουσικό όργανο) που είναι πολύ σπουδαίοι εραστές κι αυτό δεν αλλάζει και έτσι γεννήθηκαν οι "Seaside Commissars"!!!
Αυτές τις μέρες μετά από 6 περίπου μήνες εντατικής δουλειάς, δουλέψαμε τα solo της lead κιθάρας, από 18 κομμάτια αποκλειστικά δικά μας, solo που είχαμε σχεδόν ξεχάσει και μάλλον ηθελημένα και μέσα σε 18-20 ώρες ελεύθερου χρόνου να έχουμε κάψει φλάντζες και το εσωτερικό του κρανίου σε όλους τους λοβούς για να είμαστε έτοιμοι ως Seaside Commissars για την ηχογράφηση την Άνοιξη του 18, καλώς εχόντων των πραγμάτων!!! Το καλό της υπόθεσης έγκειται, στο ότι μια πολύ καλή μας φίλη, επαγγελματίας μουσικός και καθηγήτρια Βυζαντινής μουσικής, χρόνια χωμένη στις ηχογραφήσεις και επιστήθια συνεργάτης μεγάλου ονόματος κρητικού μουσικού από το 1990, η οποία μας άκουσε(και δεν τρελαίνεται για το rock n roll), έμεινε με ανοιχτό στο στόμα με τις μουσικές και τις εναλλαγές που έχουν στα τέμπο δηλαδή στους ρυθμούς, στον ήχο και φυσικά στο δέσιμο.
Όλα αυτά τα χρόνια στα τραγούδια μας εμπεριέχονται οι επιρροές μας στο χώρο της ηλεκτρικής μουσικής και στον αγγλικό στοίχο που ΄και κοινωνικός και πολιτικός και προσωπικός ήταν και είναι.
Μπάντες όπως οι Fugazi, No Means No, Hasker Du, Savage Republic, Sonic Youth, Rain Parade, Thin White Rope και από την Ελλάδα oi Deus Ex Machina, οι Ηoneydive και οι Make Believe είναι παντού παρούσες στον ήχο μας και δε θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά
Η δική μας εμπειρία και όλων όσων αγαπούσαμε πολύ το cinema, rock n roll και τη γραφή που προσέκρουε σε μια σειρά από λιμενοβραχίονες που η αρχή τους ήταν αυτά δεν έχουν κέρδος.
Η εμπειρία δεν είναι μόνο δική μας, αλλά και άλλων και της γενιάς μας και νεώτερων από μας γενιών, αλλά και της νέας γενιάς που θέλει να εκφραστεί γιατί τα κύτταρα του οργανισμού τους το ζητούν και δεν έβρισκαν πεδίο αναφοράς, η κλειστές πόρτες.
Η αγάπη των πιτσιρικάδων για τη μουσική έχει καταλήξει στις χύτρες ταχύτητας της Ευρωπαϊκής μουσικής βιομηχανίας και των show, που δεν είναι απαραίτητο ότι εδρεύουν μόνο στα κανάλια υψηλής τηλεθέασης. Όσο και να προσπαθούν με κόπο και με πολύ χρόνο και χρήμα τα νέα παιδιά, να κάνουν κάτι, στην πραγματικότητα δεν έχουν καμία ελπίδα. Για να προάγουν τα ταλέντα τους και ειδικά στην επαρχία(την ονόμασαν περιφέρεια), όπου τα studios δε φέρνουν κέρδη και δεν υπάρχει καμία υποδομή για τίποτα, αναγκάζονται να πάνε να τραγουδάνε ότι να ναι, με κριτικούς τους ατάλαντους της show bizz και μετά στον κάδο ανακύκλωσης....

Πέμπτη, 17 Αυγούστου 2017

Το rock n roll είναι βρώμικο, σκληρό και κατά βάση κοινωνικό φαινόμενο

Ο ηλεκτρικός ήχος, (κατά κόσμον rock n roll) είναι μουσική και όχι τραγούδι, όμως στην πραγματικότητα είναι τραγούδι και όχι μουσικό θέμα που αναπτύσσεται με ιδιοφυείς μαθηματικές συνθέσεις που εναλλάσσονται αδιάκοπα, ενώ έχει όχημα μόνο το στοίχο και τίποτα άλλο πέραν αυτού. Ο Ηλεκτρικός ήχος (κατά κόσμον rock n roll) είναι ακριβώς το αντίστροφο που πιστεύει ο κόσμος είναι τραγούδι και αν προκύψει κάποιο μουσικό θέμα καλώς να ορίσει αρκεί να είναι η εξαίρεση και όχι ο κανόνας.
Στο τραγούδι το καθοριστικό είναι ο στίχος και όχι η μουσική, η μουσική έρχεται και ντύνει το στοίχο και ο ηλεκτρικός ήχος ως τρόπος έκφρασης της ανθρώπινης αισθητικής ντύνει τις λεξούλες του με την κατάλληλη μουσική για να προωθήσει τις πρώτες, σαν να φτιάχνει μικρά συνθηματολογικά μανιφέστα. 
Ο Ηλεκτρικός ήχος είναι κατά βάση συνθηματολογία, όπως ολόκληρη η βάση της τέχνης (βασικά είναι η συνθηματολογία), πού όταν όμως συναντά την επιχειρηματολογία(την επιστήμη δηλαδή) αποθεώνεται γίνεται διαχρονική κοκ. Για να γίνει κατανοητό το τελευταίο θα πούμε το εξής, ο Μπρεχτ έγραφε θεατρικά σενάρια και ποίηση με βάση την πολιτική οικονομία του Μαρξισμού-Λενινισμού που είναι επιστήμη, ενώ η Τζόαν Μπαέζ έφτιαχνε τραγούδια διαμαρτυρίας, το πρώτο παράδειγμα προσεγγίζει την σύγκλιση της τέχνης με την επιστήμη με όρους επιχειρηματολογίας, ενώ το δεύτερο παράδειγμα προσέγγιζε την τέχνη με όρους συνθηματολογίας.
Σε ολόκληρο το Rock n Roll ως μεταλλαγμένο Rythm n Blues προσαρμόζεται ολόκληρη η μουσική στους στοίχους και κινητοποιεί όλες τις μεγάλες δυνάμεις μιας μπάντας στη δημιουργία ενός τραγουδιού ως εκφραστικό μέσο χωρίς ποιότητες κλπ ευρωπαϊκού τύπου με ξεπερασμένες ηθικές για την αισθητική.
Τεχνικά ολόκληρο το Rock n Roll ως μεταλλαγμένο Rythm n Blues,είναι κατά βάση αστικό Rythm n Blues, δηλαδή Punk προσαρμοσμένο στη μπλε νότα(Blue Note), δηλαδή στη Minore Note, που είναι ολόκληρη η βάση του ηλεκτρικού ήχου ακόμα και σε τραγούδια που έχουν χαρούμενο στοίχο.
Η Minore Note εκφράζει τα αδιέξοδα της αστικής πραγματικότητας στα μικρομεσαία και φτωχά λαϊκά στρώματα και το αλλεπάλληλο της καθημερινής δραστηριότητας τους μέσα στη βιομηχανική πραγματικότητα και στο γκρίζο της μητροπολιτικής μεγαλούπολης. Είναι κάτι σαν μεταλλαγμένος εξπρεσιονισμός που έχει αποτινάξει από πάνω του τον Ευρωπαϊκό και κυρίως τον Γερμανικό φασισμό της δεκαετίας του 1930 και γίνεται πραγματικό ολοκαύτωμα στις κιθάρες με βάση την ηθική και αισθητική των Αφροαμερικάνων.
Ολόκληρο το Rock n Roll ως μεταλλαγμένο Rythm n Blues, σε όλες του τις εκφράσεις και εκφάνσεις δε μπορεί να στηριχθεί μόνο στις τεχνικές ούτε της Αραβικής(δηλαδή της Ισπανικής) κλασικής κιθάρας, ούτε στις τεχνικές της Ευρωπαϊκής κλασσικής παιδείας. Στο Rock n Roll δε χωράνε οι εξευγενισμένες και χωρίς παραμορφώσεις εκτελέσεις. Η κιθάρα στο εν λόγω δεν παίζεται μόνο με δάχτυλα, αλλά με πένες που νιώθεις ότι πελεκούν τις χορδές και δεν είναι απαραίτητες οι τεχνικές πάνω κάτω οι πένες στα τέταρτα, όγδοα, δέκατα έκτα, τριακοστά δεύτερα, εξικοστά τέταρτα κοκ. 
Στο Rock n Roll ως μεταλλαγμένο Rythm n Blues δεν υπάρχουν μόνο οι κλασικές συγχορδίες(η ακόρντα) κυρίως της 1ης, 2ης, 3ης, χωρίς να σημαίνει ότι δε μπορούν να χρησιμοποιηθούν και μάλιστα κατά κόρον γιατί κρατούν τη λεγόμενη αρμονία. Η ψυχεδέλεια και το folk rock εξάλλου το έκαναν πολύ συχνά για να μην πούμε μόνιμα, όπως και οι λεγόμενες "μπαλάντες" κάθε είδους που δεν έκαναν sprint στα τάστα, όπως και η pop-rock κουλτούρα πριν το 1965. 
Στον σύγχρονο ηλεκτρικό ήχο που καθιέρωσαν οι MC5, Stooges, New York Dolls, Velvet Underground, Ramones κλπ, σαν η απόλυτη συνέχεια των Rythm n Blues τραγουδοποιών, υπάρχουν, τα λεγόμενα Riffs(η δακτυλισμοί),που είναι οι συγχορδίες της 5ης και ονομάζονται Power Chords. Μαζί με αυτούς, οι δακτυλισμοί κουρδίσματος(αυτοί είναι η πλέον διάσημη κατάκτηση πλάι στα Riffs), τα τριήχα, τα εξάηχα κοκ,το G-Tuna(που αλλάζει το κούρδισμα απ΄τον καβαλάρη και όχι απ΄τα κλειδιά του μπράτσου της κιθάρας, παραμορφώνοντας τη συχνότητα της νότας), οι μπαρέ συγχορδίες όλων των δρόμων, οι μαύρες συγχορδίες της 4ης, 5ης, 6ης, 7ης, 8ης, 9ης,10ης,11ης, 12ης, 13ης και 14ης τα σόλο, οι τεχνικές του τρέμολο, οι κούφιες τα τραβήγματα των χορδών και κιθάρα μοιάζει με εργαλείο της δουλειάς σε συνεργείο κατασκευών και που στην τελική αυτός είναι ο ρόλος της.
Ολόκληρο το Rock n Roll ως μεταλλαγμένο Rythm n Bluesείναι μια άλλη αστική σχολή σκέψης που δημιουργήθηκε από τους αγροτικούς ορυζώνες του νότου, αποκτώντας διαφοροποιήσεις, σε αστικό blues, του δέλτα, του σιδηρόδρομου κοκ ως έκφραση αγανάκτησης(μην το μπερδεύετε με τα γελοία κινήματα των πλατειών).
Ολόκληρο το Rock n Roll όπως και το Rythm n Blues έχουν για βάση, για ηγέτη ένα όργανο την ηλεκτρική κιθάρα πάσης μάρκας, ποιότητας και φύσης, ιδιότητας( Rythm η Lead), κλειδώματος και πατήματος πάνω στις νότες και εκεί δεν υπάρχουν οι βασικές συγχορδίες της 1ης,2ας και 3ης αλλά μόνο οι μπαρέ συγχορδίες κάθε δρόμου, κυρίως οι συγχορδίες της 5ης(power chords η Riffs, η ροκ συγχορδίες), της 6ης(οι 6 χορδές είναι πανομοιότυπες με τη μεγάλη τριάδα, αλλά με ένα επιπλέον έκτο), της 7ης(αποτελούνται από μια μεγάλη τριάδα συν μια δευτερεύουσα έβδομη, επίσης γνωστή ως κυρίαρχη έβδομη χορδές, της 4ης(της λεγόμενης ανορθόδοξης Jazz συγχορδίας), της 8ης, 9ης, 10ης, 11ης,12ης, 13ης και 14ης(τις βασικές μαύρες συγχορδίες του Blues, της Jazz και του Funk) τα σόλο, οι ακατάσχετοι δακτυλισμοί η και μαύρες τεχνικές ξένες στην κλασική Ευρωπαϊκή μουσική παιδεία μέχρι το 1970.
Στο χώρο αυτό οι αντιθέσεις και οι αντιφάσεις τεράστιες, η δε μυθολογία επίσης, θεμιτό θα πείτε, εξάλλου είναι διαλεκτική. 
Όμως αυτό που επενέργησε ως τροχοπέδη σχεδόν για δυο δεκαετίες από το 1960-1965 και από το 1970-1976, ήταν το ανύπαρκτο ταλέντο και η βλακεία των "σπουδαγμένων" Ευρωπαίων μουσικών με τα κολάρα των κολεγίων και τις "μεταφυσικές" κλασσικές σπουδές (πάνω στην κιθάρα που η βάση της είναι οι συγχορδίες 1ης, 2ας & 3ης), που μπήκαν απ΄το παράθυρο χωρίς να είχαν θέση στο χώρο, ούτε γνώση που μπήκαν γιατί και για ποιο λόγο. Στον ηλεκτρικό ήχο "ξέπεσαν" γιατί η Ευρωπαϊκή μουσική μεταπολεμικά έπαψε να απασχολεί τη μουσική βιομηχανία μιας και στερούνταν των τριών βασικών παραμέτρων, της καινοτομίας, της τέλματος των τοπικών τους μουσικών ρευμάτων και της ανησυχίας της της νεολαίας. 
Ήταν οι ίδιοι που νόμιζαν πως η κιθάρα στο Rock n Roll είναι μια απλή και μάλλον μέτριας αξίας ιστορία και έπρεπε να εισάγουν με το ζόρι σε αυτό, το μουσικό βάλτο της Ευρωπαϊκής κουλτούρας (που κατά βάση είναι και δωρικός και εκκλησιαστικός), για να φέρουν τάχα μου δήθεν τον ηλεκτρικό ήχο στο απόγειο της "ποιότητας". Ήταν αυτοί που σε μια ξένη για τα ευρωπαϊκά προτεσταντικά και καθολικά πρότυπα μουσική, το Rock n Roll ως μεταλλαγμένο Rythm n Blues, που επέβαλαν οτιδήποτε το μεταφυσικό και τεχνικά άσχετο με το εν λόγω, με αποτέλεσμα να βάψουν με τις πορδές τους κάτι αντιαισθητικά album ως φρέσκα αυγά, που έχουν ναι μεν έχουν τεχνική και αξία, αλλά δεν έχουν καμία σχέση με την αισθητική του Rock n Roll. Είναι τόσο Rock n Roll, όσο η Σελήνη είναι αστέρι επειδή λάμπει και μάλιστα ενίοτε.
Ολόκληρο το Rock n Roll ως μεταλλαγμένο Rythm n Blues, δεν είναι απολλώνια, αλλά διονυσιακή (και μάλιστα βαριά) έκφραση χωρίς καθόλου μεταφυσικά χαρακτηριστικά. Εκφράζει δυνατές εντάσεις όπως το δράμα, το αδιέξοδο, την έκφραση αγωνίας και χαράς από κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα, μέχρι το αχαλίνωτο σεξ. Να σημειώσουμε εδώ πέρα ότι σε ολόκληρο το rock n roll ως μεταλλαγμένο rythm n blues, δεν υπάρχουν ταμπού.
Όσο το Rock n Roll ως μεταλλαγμένο Rythm n Bluesγίνεται πιο μαύρο ακόμα και από λευκούς, τόσο αυτό είναι πραγματικά αξία μεγατόνων και όσο η Free, Modern, Acid, Jazz και το Avant Garde πλησιάζουν το rock n roll στην κιθάρα, τόσο αυτό αποθεώνεται σε είδη που από το 1965 και μετά με δασκάλους τους  MC5, Stooges, Velvet Underground, Misunderstood, 13th Floor Elevators, Ramones, New York Dolls και άλλους όπως ο τεράστιος Zappa, o μοναδικός Peter Hamil, η ο επίσης τεράστιος Johny Cash. Φυσικά υπήρχαν και άλλα δείγματα γραφής που δεν είναι της παρούσης .
Αυτό το είδος του Rock n Roll ως μεταλλαγμένο Rythm n Blues, στην Ευρώπη με τους καλά σπουδαγμένους κιθαρίστες και μουσικούς δε μπορούσε να κινηθεί πρωτοποριακά ως τέτοιο και πριν το 1965 με την pop κουλτούρα των Bealtes, Stones κοκ, και μετά το 1969 με το progressive rock με τις ακατάσχετες, μακρόσυρτες και εξευρωπαϊσμένες "σονάτες" που για βασικό όργανο είχαν τα πλήκτρα και το εκκλησιαστικό όργανο παίζοντας σύνθετα πολύ ευρωπαϊκά πράγματα, ξένα εντελώς προς την μπλε νότα με κυρίως συγχορδίες(1ης, 2ας και 3ης) στην ηλεκτρική κιθάρα η οποία από πρωταγωνιστής πέρασε σε δεύτερη μοίρα κρατώντας τους ρυθμούς και την αρμονία.
Σε αντίθεση με το Progressive Rock, αλλά πάντα στην ίδια όχθη με τους σπουδαγμένους μουσικούς και τις υπερφίαλες ιδέες, αλλά με πρωταγωνιστή την κιθάρα και με ροπή προς την Blue Note(όχι την εταιρεία) αυτή τη φορά ήρθε το Hard Rock με τα σχήματα των 70's πάλι με την ίδια λογική αλλά με πολλά σόλα στην κιθάρα. Δεν είναι τυχαίο ότι πολλά από αυτά τα σχήματα ήθελαν 2 κιθάρες, μια lead και μια rythm για να κρατάει η δεύτερη τους ρυθμούς, γιατί και τα δυο μαζί ήταν αδύνατον να γίνουν από απόφοιτους Ωδείων που δεν ήταν και τόσο βιρτουόζοι. Αυτά μόνο ο Segovia ως βιρτουόζος της κλασικής κιθάρας μπορούσε να τα πραγματοποιήσει αλλά δεν ήταν ποτέ ροκ, ούτε δήλωσε κάτι τέτοιο ουδέποτε.
Πάντα οι Ευρωπαίοι από το 1960 είχαν αυτό το σύμπλεγμα, ότι δε μπορούσαν να κατανοήσουν το νέο κόσμο και τη blue note, αδυνατούσαν να κατανοήσουν ότι η Jazz και το Blues είναι εξίσου σημαντικό με την Κλασική μουσική και ότι οι κανόνες είναι άλλοι σε ρυθμούς, τεχνικές και πιασίματα κάνοντας συνεχώς το ίδιο ατόπημα.
Ολόκληρο το Rock n Roll ως μεταλλαγμένο Rythm n Blues είναι Punk. Από τις πρώτες Garage Rock μπάντες των 1950-1960, μέχρι που και αυτό διαφοροποιήθηκε ως πιότερο βρώμικο, σκληρό και άκομψο από τους τεράστιους Stooges και MC5 που επηρέασαν ότι πιο σημαντικό έχει βγει έως σήμερα, όπως και την σημαντικότερη δεκαετία του Rock n Roll την δεκαετία του 1980. Ήταν αυτοί οι πρωτοπόροι που έθεσαν τα Riffs(Power Chords) στην ηλεκτρική κιθάρα ως θέσφατα ακολουθώντας τους μεγάλους του Rythm n Blues. 
Όπως ολόκληρο το Rock n Roll ως μεταλλαγμένο Rythm n Blues, είναι Punk, έτσι διαλεκτικά και ολόκληρο το Punk είναι το ίδιο το Rock n Roll ως μεταλλαγμένο αστικό Rythm n Blues!!!
Ολόκληρο το Rock n Roll ως μεταλλαγμένο Rythm n Blues, είναι κυρίως τα Riffs,(διχορδίες, τριχορδίες, η Power Chords, η συγχορδίες της 5ης, τις οποίες δεν τις αναγνωρίζουν οι δασκάλοι), οι ακούρδιστες νότες(με η χωρίς G-Tuna), οι μαύρες συγχορδίες, η black chords (4th, 6th, 7th, 8th, 9th,10th,11th,12th,13th,14th chords), οι ακατάσχετοι δακτυλισμοί και τα διάφορα κουλά που ακόμα και οι καθηγητές της κιθάρας αδυνατούν να κατανοήσουν. Ακόμα και σήμερα διδάσκουν στους μαθητές τους, άσχετα ξεπερασμένα και παρακμιακά πράγματα. Μαθαίνουν στους μαθητές τους για Rock n Roll, κάτι "παρωδίες" σχήματα όπως οι τους Doors, η τους Zeppelin και τους λεγόμενους "κλασικούς", που μόνο κλασσικοί δεν είναι. Το βαρετό και χωρίς περιεχόμενο Progressive των Eloy, Genesis, Yes και το Pub Rock των ξεπερασμένων παρασάγκας Jethro Tull...Όλοι μαζί οι παραπάνω δεν κάνουν τον Johny Cash μόνο του, αλλά που να τον μάθουν κι αυτόν, αρέσκονται στην μελοποίηση της ομηρικής ποίησης στον ηλεκτρικό ήχο, τι είχες Γιάννη τι είχα πάντα!!!
Το πιο σημαντικό κομμάτι του το Rock n Roll ως μεταλλαγμένο Rythm n Blues, είναι Riffs δηλαδή οι power chords της 5ης μαζί με τις μαύρες συγχορδίες η black chords (4th, 6th, 7th, 8th, 9th,10th, 11th,12th,13th, 14th chords) και όχι chords της κλασσικής Ευρωπαϊκής παιδείας(1st, 2nd, 3rd), όσο γι αυτούς που μας έκαναν τα μέζεα μπαλόνια με την αξία των μεγάλων κιθαριστών του hard rock, τους λέμε ένα...
Όσο αξίζει ένα τραγούδι των Ramones ως σύλληψη, σύνθεση και ως τεχνική στην κιθάρα, δεν αξίζουν όλα τα τραγούδια των κλασσικών και μάλιστα όλων μαζί συναθροιζομένων...
Το παραμύθι ότι οι Ramones, η οι τεράστιοι Clash έπαιζαν σε 3 ακόρντα είναι για αφελείς, ημιμαθείς και μάλλον εμπαθείς που διαστρεβλώνουν όλη την αξία των παραπάνω και που ουδέποτε έχουν παίξει έστω και σε μια χορδή μία νότα. Πρώτον όλοι οι παραπάνω δεν έπαιζαν σχεδόν ποτέ με τα κλασσικά ακόρντα(1st, 2nd, 3rd chords), (η ακόμα και όταν έπαιζαν με αυτά) το έκαναν τόσο σπάνια που δεν αποτελούσε ούτε καν εξαίρεση και δεύτερον, τα riffs(5th chords) με τα οποία έπαιζαν άλλαζαν τις οκτάβες πάνω κάτω και συνεχώς με ταχύτητες τουλάχιστον διαστημικές.
Τέλος καμία μουσική(ως είδος υπό τη μορφή τραγουδιών) του κόσμου, όσο "χαμηλής" στάθμης και να είναι αυτή(αυτό ορίζεται από την στατική έκφραση του είδους που πραγματοποιεί σε πρωτόγονες και πρώιμες ανθρώπινες ανάγκες), δεν γίνεται να μην είναι τέχνη. Ακόμα και τα εμπορικά τραγούδια χορευτικής φύσης που μιλάνε για ότι πιο χαζό υπάρχει έχουν στοιχεία τέχνης και υψηλής τεχνικής που όμως χάνεται γιατί παραμένει μαι συνθηματολογία της πλάκας.
Η Τέχνη είναι κατά βάση συνθηματολογία και η επιστήμη επιχειρηματολογία και όσο η πρώτη τείνει προς την δεύτερη, τόσο έχουμε αριστουργηματικά δείγματα γραφής, μεγάλα και ανεπανάληπτα σε βάθος, ύψος, πλάτος κοκ.
Το Rock n Roll ως μεταλλαγμένο Rythm n Blues, είναι ένα τεράστιο κοινωνικό φαινόμενο που όσο αγκαλιάζει τις κοινωνικές και ανθρωπιστικές επιστήμες, την ίδια την ιστορία της σύγχρονης ανθρώπινης έκφρασης τόσο η συνθηματολογία προσεγγίζει την επιχειρηματολογία, δηλαδή η τέχνη την επιστήμη, τόσο αυτό θα συνεχίζει να γράφει λαμπρή ιστορική πορεία στο μέλλον.
Όσο το σύνθημα φτιάχνει ρυθμούς και μελωδίες μακρυά από την στενοκεφαλιά της μικροαστικής Δυτικής Ευρώπης, τόσο θα ανακαλύπτουμε αξιόλογα πράγματα. Αυτό που μας έδωσε (και) ως τέχνη (και) ως τεχνική το Rock n Roll ως ένα εξελιγμένο και μεταλλαγμένο Rythm n Blues, είναι τα Riffs(power chords) και όλες οι μαύρες συγχορδίες από την 4η και μετά, σε αντίθεση με τα ξεπερασμένα ευρωπαϊκά chords της 1ης, 2ας και 3ης, την "βρωμιά", την παραμόρφωση και τον ευθύγραμμο ήχο της μητρόπολης, κόντρα στις υπερβολικές εκκλησιαστικές και προτεσταντικού τύπου Ευρωπαϊκές κυκλικές μελωδίες που θυμίζουν αυτοκρατορικές και βουκολικές σχέσεις παραγωγής...

Δευτέρα, 22 Μαΐου 2017

Το ζωντανό κρανίο του μη μουσικού κινήματος

To Νο Wave είναι ίσως το πιο πρωτοποριακό μουσικό μέγεθος του ηλεκτρικού ήχου(μαζί με το Jazz Punk) εκφράζοντας τον ευθύγραμμο γκρίζο ήχο της μητροπολιτικής μεγαλούπολης. 
Με αποκλειστική έδρα τη Νέα Υόρκη και εκφέροντας για την εποχή κάτι νέο χωρίς να είναι μεγαλόπνοο, κατάφερε να αποκτήσει εκατομμύρια φανατικούς οπαδούς ανά τον πλανήτη, δεν είναι τυχαίο ότι οι Sonic Youth έχουν πουλήσει περισσότερα κομμάτια από την Madonna και τον Prince μαζί, γιατί πουλάνε ακόμα και σήμερα πολύ ακριβά και διαχρονικά το τεράστιο μουσικό τους "τομάρι". 
Κάτι αντίστοιχο αυτού δεν είχε υπάρξει ούτε νωρίτερα, ούτε συγχρόνως αυτού, χαρακτηρίζοντας το "κινηματικό τίποτα" που εκπροσωπούσε ένα αναχωρητικό και φευγαλέο μουσικό κίνημα ενός καπιταλισμού σε αρρυθμία, χωρίς διαμαρτυρίες τύπου δεκαετίας του 1965-1975.
Κύρια χαρακτηριστικά του, οι ελαφρώς ξεκούρδιστες(εσκεμμένα) κιθάρες και ο ευθύγραμμος ήχος, όπου αντακλούσαν την παραπάνω αρρυθμία.
Κύριοι εκπρόσωποι του οι Sonic Youth το δίδυμο τους "αδελφάκι" οι Live Skull, η τεράστια Lydia Lunch, ο "Πειραματικός Θεός" John Zorn και φυσικά οι πιο κυκλικοί(όσον αφορά την μελωδία) Swans
Όσον αφορά τώρα τα "δίδυμα αδελφάκια" Sonic Youth και Live Skull(για τους οποίους θα αναφερθούμε παρακάτω), είναι τα συγκροτήματα που έκαναν το θόρυβο τέχνη, χωρίς να μοιάζουν και πολύ ειδικά στο στιχουργικό κομμάτι. Έχοντας τεράστια μουσική παιδεία, όλα τα μέλη και από τα δυο σχήματα από πολύ νωρίς(συμπεριλαμβανομένης και της κλασσικής παιδείας) την οποία δεν ήθελαν και μάλλον δεν έπρεπε ποτέ να χρησιμοποιήσουν τεχνικά, μιας και η αναγκαιότητα ήταν κάτι το νέο και πρωτοποριακό, χωρίς τις τεχνικές "αξίες" που τους έμαθαν οι δάσκαλοι τους στα ωδεία.
Στιχουργικά απόκοσμοι και μακάβριοι όπως κάθε τι που πηγάζει από το punk, όμως καθόλου μεταφυσικοί, ως αποτέλεσμα του απρόσωπου γκρίζου και του αεικίνητου της μητρόπολης και που καμία σχέση δεν έχει με τα γοτθικά ροκ της ίδιας εποχής σε Ευρώπη και Αμερική τα οποία μεσουρανούσαν, οι Live Skull, έγραφαν για τα αδιέξοδα, το τέρας της κατάθλιψης, τις κρίσεις πανικού, και τον ανεκπλήρωτο ερωτισμό του Lower Manhattan, αποδείχνοντας πόσο μπροστά για την εποχή τους ήταν.
Ηλεκτρική τέχνη υψηλού επιπέδου και αισθητικής εμπνευσμένη από τη μεγαλούπολη και τις ιδιορρυθμίες της. Γεμάτη από βινιέτες καλλιτεχνικής αντανάκλασης που διαχέονται τραυλίζοντας για το σκοτεινό του καπιταλισμού της εποχής στις ανθρώπινες σχέσεις, χωρίς καμία διαμαρτυρία και χωρίς καμία αναγκαιότητα ανατροπής του.
Μπορεί οι Live Skull να είναι το διζυγωτικό δίδυμο των Sonic Youth και καλλιτεχνικά να είναι πολύ κοντά, ωστόσο όμως ποτέ δεν έγιναν Sonic Youth, ασχέτως ότι είχαν μεγάλη πορεία στην δισκογραφία, είχαν τα δικά τους χαρακτηριστικά και αποτέλεσαν το πιο ζωντανό κεφάλαιο στην ιστορία του πιο μη μουσικού κινήματος που εμφανίστηκε ποτέ, όχι μόνο στο χώρο του ηλεκτρικού ήχου!!!
Δημιουργήθηκαν το 1982 στη Νέα Υόρκη και παρότι υπάρχουν ως σχήμα και σήμερα κυκλοφόρησαν λίγα (4) αλλά σημαντικά Long Play(LP) άλμπουμ και σχεδόν άλλα τόσα(πλην ενός) (3) Extended Play(EP).

LP's
  • Bringing Home the Bait (1985, Homestead Records)
  • Cloud One (1986, Homestead Records)
  • Dusted (1987, Homestead Records)
  • Positraction (1989, Caroline Records/What Goes On Records).
EP's
  • Live Skull (1984, Massive Records)
  • Pusherman (1986, Homestead Records)
  • Snuffer (1988, Caroline Records/What Goes On Records).

 Βασικά Μέλη
  • Mark C. – guitar, vocals (1982–1990, 2017)
  • Marnie Jaffe – bass, vocals (1982–1988, 2017)
  • Richard Hutchins – drums (1987–1990, 2017)
Περασμένα Μέλη
  • Tom Paine – guitar, vocals (1982–1990)
  • Dan Braun – drums (1982)
  • Julie Hair – vocals (1982)
  • James Lo – drums (1982–1987)
  • Thalia Zedek – vocals (1987–1990)
  • Sonda Andersson – bass (1988–1990)



the blog powerd by istosch-data &web center