Πέμπτη, 17 Αυγούστου 2017

Το rock n roll είναι βρώμικο, σκληρό και κατά βάση κοινωνικό φαινόμενο

Ο ηλεκτρικός ήχος, (κατά κόσμον rock n roll) είναι μουσική και όχι τραγούδι, όμως στην πραγματικότητα είναι τραγούδι και όχι μουσικό θέμα που αναπτύσσεται με ιδιοφυείς μαθηματικές συνθέσεις που εναλλάσσονται αδιάκοπα. Ο Ηλεκτρικός ήχος (κατά κόσμον rock n roll) είναι ακριβώς το αντίστροφο που πιστεύει ο κόσμος είναι τραγούδι και αν προκύψει κάποιο μουσικό θέμα καλώς να ορίσει αρκεί να είναι η εξαίρεση και όχι ο κανόνας.
Στο τραγούδι το καθοριστικό είναι ο στοίχος και όχι η μουσική, η μουσική έρχεται και ντύνει το στοίχο και ο ηλεκτρικός ήχος ως τρόπος έκφρασης της ανθρώπινης αισθητικής ντύνει τις λεξούλες του με την κατάλληλη μουσική για να προωθήσει τις πρώτες. Ο Ηλεκτρικός ήχος είναι κατά βάση συνθηματολογία, όπως ολόκληρη η βάση της τέχνης είναι η συνθηματολογία, πού όταν όμως συναντά την επιχειρηματολογία(την επιστήμη δηλαδή) αποθεώνεται γίνεται διαχρονική κοκ.
Σε ολόκληρο το rock n roll ως μεταλλαγμένο rythm n blues προσαρμόζεται ολόκληρη η μουσική στους στοίχους και κινητοποιεί όλες τις μεγάλες δυνάμεις μιας μπάντας στη δημιουργία ενός τραγουδιού ως εκφραστικό μέσο χωρίς ποιότητες κλπ ευρωπαϊκού τύπου με ξεπερασμένες ηθικές για την αισθητική.
Τεχνικά Ολόκληρο το rock n roll ως μεταλλαγμένο rythm n blues,είναι κατά βάση αστικό rythm n blues, δηλαδή punk προσαρμοσμένο στη μπλε νότα, δηλαδή στη minore note, που είναι ολόκληρη η βάση του ηλεκτρικού ήχου ακόμα και σε τραγούδια που έχουν χαρούμενο στοίχο.
Η minore note εκφράζει τα αδιέξοδα της αστικής πραγματικότητας στα μικρομεσαία και φτωχά λαϊκά στρώματα και το αλλεπάλληλο της καθημερινής δραστηριότητας τους μέσα στη βιομηχανική πραγματικότητα και στο γκρίζο της μητροπολιτικής μεγαλούπολης. Είναι κάτι σαν μεταλλαγμένος εξπρεσιονισμός που έχει αποτινάξει από πάνω του τον Ευρωπαϊκό και κυρίως τον Γερμανικό φασισμό της δεκαετίας του 1930 και γίνεται πραγματικό ολοκαύτωμα στις κιθάρες με βάση την ηθική και αισθητική των αφροαμερικανών.
Ολόκληρο το rock n roll ως μεταλλαγμένο rythm n blues, σε όλες του τις εκφράσεις και εκφάνσεις δε μπορεί να στηριχθεί στις τεχνικές ούτε της Αραβικής(δηλαδή της Ισπανικής κλασικής κιθάρας), ούτε στις τεχνικές της Ευρωπαϊκής κλασσικής παιδείας. Στο rock n roll δε χωράνε οι εξευγενισμένες και χωρίς παραμορφώσεις εκτελέσεις, η κιθάρα στο εν λόγω δεν παίζεται με δάχτυλα, αλλά με πένες που νιώθεις ότι πελεκούν τις χορδρές. Στο rock n roll δεν υπάρχουν συγχορδίες(η ακόρντα) κάθε κλίμακας, 1ης, 7ης, 9ης, 13ης κοκ, χωρίς να σημαίνει ότι δε μπορούν, η ότι δεν έχουν χρησιμοποιηθεί οι τελευταίες στον ηλεκτρικό ήχο παροδικά, η ψυχεδέλεια και το folk rock εξάλλου το έκαναν πολύ συχνά, όπως και η pop-rock κουλτούρα πριν το 1965. Στον ηλεκτρικό ήχο υπάρχουν, rif, δακτυλισμοί και σόλο, η κιθάρα μοιάζει με εργαλείο της δουλειάς σε συνεργείο κατασκευών και αυτός είναι ο ρόλο της.
Ολόκληρο το rock n roll ως μεταλλαγμένο rythm n blues, είναι μια άλλη αστική σχολή σκέψης που δημιουργήθηκε από τους αγροτικούς ορυζώνες του νότου, αποκτώντας διαφοροποιήσεις, σε αστικό blues, του δέλτα, του σιδηρόδρομου κοκ ως έκφραση αγανάκτησης(μην το μπερδεύετε με τα γελοία κινήματα των πλατειών).
Ολόκληρο το rock n roll όπως και το rythm n blues έχουν για βάση ένα όργανο την ηλεκτρική κιθάρα πάσης μάρκας, ποιότητας και φύσης κλειδώματος και πατήματος πάνω στις νότες και εκεί δεν υπάρχουν συγχορδίες, αλλά μόνο rifs και ακατάσχετοι δακτυλισμοί η και σόλο.
Στο χώρο αυτό οι αντιθέσεις και οι αντιφάσεις τεράστιες, η δε μυθολογία επίσης, θεμιτό θα πείτε, εξάλλου είναι διαλεκτική. 
Όμως αυτό που επενέργησε ως τροχοπέδη σχεδόν για δυο δεκαετίες από το 1960-1965 και από το 1970-1976, ήταν το ανύπαρκτο ταλέντο και η βλακεία των "σπουδαγμένων" Ευρωπαίων μουσικών με τα κολάρα των κολεγίων και τις "μεταφυσικές" κλασσικές σπουδές (πάνω στην κιθάρα), που μπήκαν απ΄το παράθυρο χωρίς να είχαν θέση στο χώρο, ούτε γνώση που μπήκαν γιατί και για ποιο λόγο. Στον ηλεκτρικό ήχο "ξέπεσαν" γιατί η Ευρωπαϊκή μουσική μεταπολεμικά έπαψε να απασχολεί τη μουσική βιομηχανία μιας και στερούνταν του βασικού την καινοτομία. 
Ήταν οι ίδιοι που νόμιζαν πως η κιθάρα στο rock n roll είναι μια απλή και μάλλον μέτριας αξίας ιστορία και έπρεπε να εισάγουν με το ζόρι το μουσικό βάλτο της Ευρωπαϊκής κουλτούρας (που κατά βάση είναι και δωρικός και εκκλησιαστικός), για να φέρουν τάχα μου δήθεν τον ηλεκτρικό ήχο στο απόγειο της "ποιότητας". Ήταν αυτοί που σε μια ξένη για τα ευρωπαϊκά προτεσταντικά και καθολικά πρότυπα, το rock n roll-rythm n blues, που επέβαλαν οτιδήποτε το μεταφυσικό και τεχνικά άσχετο με το εν λόγω, με αποτέλεσμα να βάψουν με τις πορδές τους κάτι αντιαισθητικά album ως φρέσκα αυγά, που έχουν ναι μεν έχουν τεχνική και αξία, αλλά δεν έχουν καμία σχέση με την αισθητική του rock n roll. Είναι τόσο rock n roll, όσο η Σελήνη είναι αστέρι επειδή λάμπει και μάλιστα ενίοτε.
Ολόκληρο το rock n roll ως μεταλλαγμένο rythm n blues, δεν είναι απολλώνια, αλλά διονυσιακή και μάλιστα βαριά έκφραση χωρίς καθόλου μεταφυσικά χαρακτηριστικά. Εκφράζει δυνατές εντάσεις όπως το δράμα, το αδιέξοδο, την έκφραση αγωνίας και χαράς από κοινωνικά ζητήματα, μέχρι το αχαλίνωτο σεξ. Να σημειώσουμε εδώ πέρα ότι σε ολόκληρο το rock n roll ως μεταλλαγμένο rythm n blues, δεν υπάρχουν ταμπού.
Όσο το rock n roll γίνεται πιο μαύρο ακόμα και από λευκούς, τόσο αυτό είναι πραγματικά αξία μεγατόνων και όσο η Free, Modern, Acid, Jazz και το Avant Guard πλησιάζουν το rock n roll στην κιθάρα, τόσο αυτό αποθεώνεται σε είδη που από το 1965 και μετά με δασκάλους τους  MC5, Stooges, Velvet Underground, Misunderstood, 13th Floor Elevators, Ramones, New York Dolls και άλλους όπως ο τεράστιος Zappa, o μοναδικός Peter Hamil, η ο επίσης τεράστιος Johny Cash. Φυσικά υπήρχαν και άλλα δείγματα γραφής που δεν είναι της παρούσης .
Αυτό το είδος του rock n roll ως μεταλλαγμένο rythm n blues, στην Ευρώπη με τους καλά σπουδαγμένους κιθαρίστες και μουσικούς δε μπορούσε να κινηθεί ως τέτοιο και πριν το 1965 με την pop κουλτούρα των Bealtes, Stones κοκ, και μετά το 1969 με το progressive rock με τις ακατάσχετες, μακρόσυρτες και εξευρωπαϊσμένες σονάτες που για βασικό όργανο είχαν τα πλήκτρα και το εκκλησιαστικό όργανο παίζοντας σύνθετα πολύ ευρωπαϊκά πράγματα, ξένα εντελώς προς την μπλε νότα με κυρίως συγχορδίες στην ηλεκτρική κιθάρα η οποία από πρωταγωνιστής πέρασε σε δεύτερη μοίρα κρατώντας τους ρυθμούς.
Σε αντίθεση με το progressive rock, αλλά πάντα στην ίδια όχθη με τους σπουδαγμένους μουσικούς και τις υπερφίαλες ιδέες, αλλά με πρωταγωνιστή την κιθάρα και με ροπή προς την Blue Note(όχι την εταιρεία) αυτή τη φορά ήρθε το Hard Rock με τα σχήματα των 70's πάλι με την ίδια λογική αλλά με πολλά σόλα στην κιθάρα. Δεν είναι τυχαίο ότι πολλά από αυτά τα σχήματα ήθελαν 2 κιθάρες, μια lead και μια rythm για να κρατάει η δεύτερη τους ρυθμούς, γιατί και τα δυο μαζί ήταν αδύνατον να γίνουν από απόφοιτους Ωδείων που δεν ήταν και τόσο βιρτουόζοι. Αυτά μόνο ο Segovia ως βιρτουόζος της κλασικής κιθάρας μπορούσε να τα πραγματοποιήσει αλλά δεν ήταν ποτέ ροκ, ούτε δήλωσε κάτι τέτοιο ουδέποτε.
Πάντα οι Ευρωπαίοι από το 1960 είχαν αυτό το σύμπλεγμα, ότι δε μπορούσαν να κατανοήσουν το νέο κόσμο και τη blue note, αδυνατούσαν να κατανοήσουν ότι η Jazz και το Blues είναι εξίσου σημαντικό με την Κλασική μουσική και ότι οι κανόνες είναι άλλοι σε ρυθμούς, τεχνικές και πιασίματα κάνοντας συνεχώς το ίδιο ατόπημα.
Ολόκληρο το rock n roll ως μεταλλαγμένο rythm n blues είναι punk. Από τις πρώτες garage rock μπάντες των 1950-1960, μέχρι που και αυτό διαφοροποιήθηκε ως πιότερο βρώμικο, σκληρό και άκομψο από τους τεράστιους Stooges και MC5 που επηρέασαν ότι πιο σημαντικό έχει βγει έως σήμερα, όπως και την σημαντικότερη δεκαετία του rock n roll την δεκαετία του 1980. Ήταν αυτοί οι πρωτοπόροι που έθεσαν τα ριφς στην ηλεκτρική κιθάρα ως θέσφατα ακολουθώντας τους μεγάλους του rythm n blues. 
Όπως ολόκληρο το rock n roll ως μεταλλαγμένο rythm n blues είναι punk, έτσι διαλεκτικά και ολόκληρο το punk είναι το ίδιο το rock n roll ως μεταλλαγμένο αστικό rythm n blues!!!
Ολόκληρο το rock n roll ως μεταλλαγμένο rythm n blues είναι κυρίως rifs, διχορδίες, τριχορδίες, ακούρδιστες νότες, ακατάσχετοι δακτυλισμοί και διάφορα κουλά που ακόμα και οι καθηγητές της κιθάρας αδυνατούν να κατανοήσουν. Ακόμα και σήμερα διδάσκουν στους μαθητές τους, άσχετα ξεπερασμένα και παρακμιακά πράγματα. Μαθαίνουν στους μαθητές τους για rock n roll κάτι παρωδίες σχήματα όπως οι Doors, Zeppelin και τους λεγόμενους "κλασικούς", που μόνο κλασσικοί δεν είναι, και όλοι μαζί δεν κάνουν τον Johny Cash, αλλά που να τον μάθουν κι αυτόν!!!
Το πιο σημαντικό κομμάτι του rock n roll ως μεταλλαγμένο rythm n blues είναι riffs και όχι chords της κλασσικής Ευρωπαϊκής παιδείας, όσο γι αυτούς που μας έκαναν τα μέζεα μπαλόνια με την αξία των μεγάλων κιθαριστών του hard rock, τους λέμε ένα...
Όσο αξίζει ένα τραγούδι των Ramones ως σύλληψη, σύνθεση και ως τεχνική στην κιθάρα, δεν αξίζουν όλα τα τραγούδια των κλασσικών και μάλιστα όλων μαζί συναθροιζομένων...
Το παραμύθι ότι οι Ramones, η οι τεράστιοι Clash έπαιζαν σε 3 ακόρντα είναι για αφελείς, ημιμαθείς και μάλλον εμπαθείς που διαστρεβλώνουν όλη την αξία των παραπάνω και που ουδέποτε έχουν παίξει έστω και σε μια χορδή μία νότα. Πρώτον όλοι οι παραπάνω δεν έπαιζαν σχεδόν ποτέ με ακόρντα(chords), (η ακόμα και όταν έπαιζαν με αυτά) το έκαναν τόσο σπάνια που δεν αποτελούσε ούτε καν εξαίρεση και δεύτερον, τα ριφ με τα οποία έπαιζαν άλλαζαν τις οκτάβες πάνω κάτω και συνεχώς με ταχύτητες τουλάχιστον διαστημικές.
Τέλος καμία μουσική(ως είδος υπό τη μορφή τραγουδιών) του κόσμου, όσο "χαμηλής" στάθμης και να είναι αυτή(αυτό ορίζεται από την στατική έκφραση του είδους που πραγματοποιεί σε πρωτόγονες και πρώιμες ανθρώπινες ανάγκες), δεν γίνεται να μην είναι τέχνη. Ακόμα και τα εμπορικά τραγούδια χορευτικής φύσης που μιλάνε για ότι πιο χαζό υπάρχει έχουν στοιχεία τέχνης και υψηλής τεχνικής που όμως χάνεται γιατί παραμένει μαι συνθηματολογία της πλάκας.
Η Τέχνη είναι κατά βάση συνθηματολογία και η επιστήμη επιχειρηματολογία και όσο η πρώτη τείνει προς την δεύτερη, τόσο έχουμε αριστουργηματικά δείγματα γραφής, μεγάλα και ανεπανάληπτα σε βάθος, ύψος, πλάτος κοκ.
Το rock n roll ως μεταλλαγμένο rythm n blues είναι ένα τεράστιο κοινωνικό φαινόμενο που όσο αγκαλιάζει τις κοινωνικές και ανθρωπιστικές επιστήμες, την ίδια την ιστορία της σύγχρονης ανθρώπινης έκφρασης τόσο η συνθηματολογία προσεγγίζει την επιχειρηματολογία, δηλαδή η τέχνη την επιστήμη, τόσο αυτό θα συνεχίζει να γράφει λαμπρή ιστορική πορεία στο μέλλον.
Όσο το σύνθημα φτιάχνει ρυθμούς και μελωδίες μακρυά από την στενοκεφαλιά της μικροαστικής Δυτικής Ευρώπης, τόσο θα ανακαλύπτουμε αξιόλογα πράγματα. Αυτό που μας έδωσε (και) ως τέχνη (και) ως τεχνική το rock n roll ως ένα εξελιγμένο και μεταλλαγμένο rythm n blues, είναι τα riffs σε αντίθεση με τα ξεπερασμένα chords.

Δευτέρα, 22 Μαΐου 2017

Το ζωντανό κρανίο του μη μουσικού κινήματος

To Νο Wave είναι ίσως το πιο πρωτοποριακό μουσικό μέγεθος του ηλεκτρικού ήχου(μαζί με το Jazz Punk) εκφράζοντας τον ευθύγραμμο γκρίζο ήχο της μητροπολιτικής μεγαλούπολης. 
Με αποκλειστική έδρα τη Νέα Υόρκη και εκφέροντας για την εποχή κάτι νέο χωρίς να είναι μεγαλόπνοο, κατάφερε να αποκτήσει εκατομμύρια φανατικούς οπαδούς ανά τον πλανήτη, δεν είναι τυχαίο ότι οι Sonic Youth έχουν πουλήσει περισσότερα κομμάτια από την Madonna και τον Prince μαζί, γιατί πουλάνε ακόμα και σήμερα πολύ ακριβά και διαχρονικά το τεράστιο μουσικό τους "τομάρι". 
Κάτι αντίστοιχο αυτού δεν είχε υπάρξει ούτε νωρίτερα, ούτε συγχρόνως αυτού, χαρακτηρίζοντας το "κινηματικό τίποτα" που εκπροσωπούσε ένα αναχωρητικό και φευγαλέο μουσικό κίνημα ενός καπιταλισμού σε αρρυθμία, χωρίς διαμαρτυρίες τύπου δεκαετίας του 1965-1975.
Κύρια χαρακτηριστικά του, οι ελαφρώς ξεκούρδιστες(εσκεμμένα) κιθάρες και ο ευθύγραμμος ήχος, όπου αντακλούσαν την παραπάνω αρρυθμία.
Κύριοι εκπρόσωποι του οι Sonic Youth το δίδυμο τους "αδελφάκι" οι Live Skull, η τεράστια Lydia Lunch, ο "Πειραματικός Θεός" John Zorn και φυσικά οι πιο κυκλικοί(όσον αφορά την μελωδία) Swans
Όσον αφορά τώρα τα "δίδυμα αδελφάκια" Sonic Youth και Live Skull(για τους οποίους θα αναφερθούμε παρακάτω), είναι τα συγκροτήματα που έκαναν το θόρυβο τέχνη, χωρίς να μοιάζουν και πολύ ειδικά στο στιχουργικό κομμάτι. Έχοντας τεράστια μουσική παιδεία, όλα τα μέλη και από τα δυο σχήματα από πολύ νωρίς(συμπεριλαμβανομένης και της κλασσικής παιδείας) την οποία δεν ήθελαν και μάλλον δεν έπρεπε ποτέ να χρησιμοποιήσουν τεχνικά, μιας και η αναγκαιότητα ήταν κάτι το νέο και πρωτοποριακό, χωρίς τις τεχνικές "αξίες" που τους έμαθαν οι δάσκαλοι τους στα ωδεία.
Στιχουργικά απόκοσμοι και μακάβριοι όπως κάθε τι που πηγάζει από το punk, όμως καθόλου μεταφυσικοί, ως αποτέλεσμα του απρόσωπου γκρίζου και του αεικίνητου της μητρόπολης και που καμία σχέση δεν έχει με τα γοτθικά ροκ της ίδιας εποχής σε Ευρώπη και Αμερική τα οποία μεσουρανούσαν, οι Live Skull, έγραφαν για τα αδιέξοδα, το τέρας της κατάθλιψης, τις κρίσεις πανικού, και τον ανεκπλήρωτο ερωτισμό του Lower Manhattan, αποδείχνοντας πόσο μπροστά για την εποχή τους ήταν.
Ηλεκτρική τέχνη υψηλού επιπέδου και αισθητικής εμπνευσμένη από τη μεγαλούπολη και τις ιδιορρυθμίες της. Γεμάτη από βινιέτες καλλιτεχνικής αντανάκλασης που διαχέονται τραυλίζοντας για το σκοτεινό του καπιταλισμού της εποχής στις ανθρώπινες σχέσεις, χωρίς καμία διαμαρτυρία και χωρίς καμία αναγκαιότητα ανατροπής του.
Μπορεί οι Live Skull να είναι το διζυγωτικό δίδυμο των Sonic Youth και καλλιτεχνικά να είναι πολύ κοντά, ωστόσο όμως ποτέ δεν έγιναν Sonic Youth, ασχέτως ότι είχαν μεγάλη πορεία στην δισκογραφία, είχαν τα δικά τους χαρακτηριστικά και αποτέλεσαν το πιο ζωντανό κεφάλαιο στην ιστορία του πιο μη μουσικού κινήματος που εμφανίστηκε ποτέ, όχι μόνο στο χώρο του ηλεκτρικού ήχου!!!
Δημιουργήθηκαν το 1982 στη Νέα Υόρκη και παρότι υπάρχουν ως σχήμα και σήμερα κυκλοφόρησαν λίγα (4) αλλά σημαντικά Long Play(LP) άλμπουμ και σχεδόν άλλα τόσα(πλην ενός) (3) Extended Play(EP).

LP's
  • Bringing Home the Bait (1985, Homestead Records)
  • Cloud One (1986, Homestead Records)
  • Dusted (1987, Homestead Records)
  • Positraction (1989, Caroline Records/What Goes On Records).
EP's
  • Live Skull (1984, Massive Records)
  • Pusherman (1986, Homestead Records)
  • Snuffer (1988, Caroline Records/What Goes On Records).

 Βασικά Μέλη
  • Mark C. – guitar, vocals (1982–1990, 2017)
  • Marnie Jaffe – bass, vocals (1982–1988, 2017)
  • Richard Hutchins – drums (1987–1990, 2017)
Περασμένα Μέλη
  • Tom Paine – guitar, vocals (1982–1990)
  • Dan Braun – drums (1982)
  • Julie Hair – vocals (1982)
  • James Lo – drums (1982–1987)
  • Thalia Zedek – vocals (1987–1990)
  • Sonda Andersson – bass (1988–1990)



Δευτέρα, 6 Μαρτίου 2017

Το ηλεκτρικό θρήσκευμα του γκρινιάρη Ήλιου....

Διάφοροι ειδήμονες και ειδικοί στο χώρο του grunge όταν αναφέρουν όλα τα μεγάλα ονόματα (ιερά τέρατα, πατεράδες και πρόγονους του είδους), όπως τους Mudhoney, Screaming Trees, Dinosaur JR, Mono Men, Beasts of Bourbon, Cosmic Psychos, The Scientists, Melvins, TAD, Beasts of Bourbon ξεχνούν ένα όνομα, το οποίο δεν είναι ούτε από το Seatle, ούτε από το Portland, ούτε από την Αυστραλία, όπως η πλειοψηφία των παραπάνω, αλλά από τα ιερά χώματα του San Fransisco την ιερή πατρίδα όλου του ηλεκτρικού ήχου, η τη Μέκκα ολόκληρης του "Ανεξάρτητης" και μικρής δισκογραφίας.
Μιλάμε για τον Μωυσή του Grunge τον τεράστιο Hellios Creed και την μπάντα του που πρωτοκυκλοφόρησε άλμπουμ το 1985 με τον τίτλο "X-Rated Fairy Tales"και σταμάτησε να κυκλοφορεί οτιδήποτε το 2011 με τον τίτλο "Galactic Octopi", έχοντας στο ενεργητικό της 19 άλμπουμ, αριθμός διόλου ευκαταφρόνητος.
Η Μουσική του ιδιοφυΐα αποτυπώνεται σε μια σειρά μουσικά θέματα και τραγούδια που το lead, το rythm και το solo μοιάζουν να βγαίνουν από μια επιτηδευμένη ομάδα ανθρώπων που λειτουργεί σαν ελβετικό ρολόϊ κι όμως το ξεπερνά κατά πολύ.
Η
Μουσική του ιδιοφυΐα αποτυπώνεται σε μια σειρά μουσικά θέματα και τραγούδια που το lead, το rythm και το solo μοιάζουν να βγαίνουν από μια επιτηδευμένη ομάδα ανθρώπων που λειτουργεί σαν ελβετικό ρολόϊ κι όμως το ξεπερνά κατά πολύ...
Τ
ραγούδια κοσμικής έκρηξης που αποστέλλουν προς πάσα κατεύθυνση τα χρώματα του φωτός από τη σκοτεινή πλευρά του γκρινιάρη ήλιου γιατί ακόμα δεν λατρεύεται σαν Θεός αλλά σαν ένας άγνωστος πλανήτης που απλά φωτίζει.
Ο
ι μουσικές και τα τραγούδια τους προσπαθούν να φιλήσουν το ΠΝΣ και να διεισδύσουν στο ΚΝΣ ανακατεύοντας τα Industrial Rock, garage, space rock, το psycedelic hard rock(τύπου Jimi Hendrix), acid rock και το rave punk φτιάχνοντας ηλεκτρικές βινιέτες που καθαγιάζουν τα αυτιά. Όλα τα παραπάνω ανακατεύονται και αναπτύσσονται με το hardcore των Butthole Surfers, πότε με αργόσυρτους και πότε με ταχύτατους ρυθμούς, δημιουργώντας το grunge που άλλαξε τον ηλεκτρικό ήχο μαζικά από το 1991 και μετά, ενώ προϋπήρχε από τα μέσα της δεκ του 1980. Τα προγενέστερα μείγματα που δημιούργησαν το grunge του Hellios Creed και της μπάντας του επηρέασαν και όλα τα παρακάτω και μετέπειτα σχήματα του είδους που οφείλουν σχεδόν τα πάντα στους πρωτοπόρους του Hellios και που δεν είναι άλλα από τα εξής:
Α
ν θέλετε να ακούσετε για ποια μιλάμε σας τα καταθέτουμε σωρηδών, πάρτε χαρτί και μολύβι: Alice in Chains, Nirvana, Soundgarden, The Smashing Pumpkins, Stone Temple Pilots, L7 & Babes in Toyland.


Από το αλμπουμ "The Last Laugh" του 1989 και από την "Amphetamine Reptile Noise Records" ακούμε το αριστούργημα "Nirbasion Annasion" 

Κυριακή, 27 Μαρτίου 2016

Η δικατορία της βλακείας....

Οι Manic Street Preachers το 2001
Πολλά φαιδρά ακούγονται για τη συναυλία των Rolling Stones στην Κούβα, και τα περισσότερα είναι για να κάνεις εμετό σε κουβαδάκι για πλημμυρίσει κι όλας μπας και γίνει κατανοητό το μέγεθος της πηχτής που έχουν εκστομίσει, η δικτατορία της βλακείας και του αντικομμουνιστικού μένους είναι εδώ και πάει σύννεφο χωρίς να βρίθει της παραμικρής αλήθειας.....
Πέραν των όλων όσων ψευδών που ακούστηκαν και γράφτηκαν, ειδικά για μας που το ροκ είναι πάνω απ΄τη μισή μας ζωή, που το μελετήσαμε τόσο βαθιά και συνεχίζουμε να το κάνουμε, που μεγαλώνοντας ακόμα και συνήλικους μας απ' το ραδιόφωνο εντρυφώντας τους στο ροκ, λέμε ξεκάθαρα, ότι όσο γράφουν για να κάνουν συμψηφισμούς ανάμεσα σε δικτατορίες τύπου μπανανίας όπως αυτή του πραγματικού δικτάτορα Παπαδόπουλου με τον όποιο σοσιαλισμό της Κούβας, όχι μόνο εκτίθενται ως δημοσιολόγοι της καλλιγραφίας, αλλά διδάσκουν ανοιχτά μαζικά και προκλητικά πια τη δικτατορία της βλακείας για την οποία μας βγάζουν γλώσσα σαν άλλοι και όπως οι περιφερόμενοι γερο-ροκάδες για να μας δείξουν πόσο εύκολα μας κοροϊδεύουν!!!
Σας λέμε καθαρά ότι στην Κούβα έχουν παίξει και υπάρχουν πολύ πιο σημαντικά σχήματα απ΄τους Rolling Stones, όπως οι Manic Street Preachers, πως ως μουσικός λαός εκτός απ' την τοπική λάτιν κουλτούρα, έχει εξελιγμένα σχήματα από επιπέδου Κολεγιακού ροκ και Punk μέχρι σχήματα επιπέδου Sepultura που για μας είναι ανώτεροι απ' τα μετρίου σχήματα όπως αυτό του κ. Τζάγκερ, πως το ροκ ουδέποτε ήταν απαγορευμένο στο νησί και δε μιλάμε για το άγαλμα το Λένον, που για όσους το έχουμε ψάξει κομματάκι παραπάνω χωρίς τους Beatles ήταν πιο σοβαρός και μουσικά και στιχουργικά πιο ουσιώδης χωρίς να είναι δα και το απαύγασμα της τελειότητας.
Στο νησί της Κούβας, που η μουσική είναι μέρος της ζωής των Κουβανών, δεν είναι δυνατόν να επιβιώσουν σχήματα που δεν έχουν να δώσουν τίποτα παραπάνω από μια γραφική συναυλία, όπως αυτοί που τώρα όψιμα θυμήθηκαν την Κούβα. Όμως για να τα λέμε όλα δεν φταίνε αυτοί οι Stones δλδ, αλλά οι πληρωνμένοι κονδυλοφόροι που (ελέω ενός live, ενός ξεπερασμένου διάσημου σχήματος να βγάλουν χολή) άσε που τεχνικά υπήρξαν δεκάδες και καλύτερα σχήμα απ΄αυτούς, πριν απ΄αυτούς. 
Οι Κουβανοί είναι μουσικός λαός και ξέρουν πολύ καλά, ότι όλες εκείνες οι star(ατες) μπάντες των 60's έπαιξαν και ανακύκλωσαν ότι είχαν προκάμει οι αντίστοιχες γκαραζόμπαντες του 1950 τις οποίες τις ήξεραν πολύ καλά, όπως πολύ καλά ήξερα και την παρέα του Τζάγκερ από την εποχή του Βιετνάμ....
Νισάφι πια με τη βλακεία "συριζαϊκού" τύπου όπου πάνε να μας συμψηφίσουν τη συναυλία του "Λόρδου" Τζάγκερ στην Κούβα με αυτήν του 1969 στην χώρα μας ελέω δικτατορίας και να κάνουν ένα συμψηφιστικό σχήμα στο μυαλό μας βγάζοντας λάδι το σύστημα.....

the blog powerd by istosch-data &web center