Κυριακή, 16 Σεπτεμβρίου 2018

Οι τεχνικές τις ηλεκτρικής κιθάρας στα σύγχρονα μουσικά ρεύματα


Οι τεχνικές στις κιθάρες, τόσο στις ρυθμικές, όσο και στις μελωδικές (δηλαδή στις rythm και στις lead), ήταν αυτές που προέκυψαν πάνω στην αναγκαιότητα ο ηλεκτρικός ήχος να αποκτήσει συγκεκριμένη ταυτότητα και συγκεκριμένα χαρακτηριστικά που αποτύπωναν και τις ιδιότητες του.
Το Rock n Roll από τα μέσα της δεκαετίας του 1950(όταν δηλαδή έγινε δημοφιλές μουσικό ρεύμα), έψαχνε τη διαφοροποίηση του από το Rythm & Blues(φυσικά και με τη βοήθεια της μουσικής βιομηχανίας) χωρίς να είναι και τόσο εφικτή σε πρώτα φάση η διάκριση ανάμεσα στο Rock h Roll & στο Rockabilly. 
Όμως με την πάροδο του χρόνου και με τη βοήθεια μουσικολόγων [που στην πορεία πολλοί απ' αυτούς έγιναν μουσικοκριτικοί στον τότε νεότευκτο μουσικό τύπο και στα ΜΜΕ(αρχικά κυρίως μόνο ραδιόφωνο) για επαγγελματική αποκατάσταση], το πράγμα άλλαξε και οι διαφοροποιήσεις επισημάνθηκαν. Το γεγονός ότι ήταν η βάση όλου του ηλεκτρικού ήχου δε μπορούσε να αναιρεθεί, εξάλλου ο "κύβος ερρίφθη" την κατάλληλη στιγμή περίπου μια δεκαετία μετά τον Β' ΠΠ. 
Η Βάση όλων ήταν Rythm & Blues και η προπολεμική αντιφασιστική Folk του Woody Gathry. Τα εν λόγω γεγονότα δημιούργησαν την αναγκαιότητα διακλάδωσης του Rock n Roll με τη γέννεση του ίδιου του κυλιόμενου βράχου σε δύο επιμέρους μουσικά υποσύνολα. Ο πρώτος διαχωρισμός, ήταν γεγονός και από εκεί και μετά θα τον βλέπουμε να πραγματοποιείται διαρκώς με νέα είδη που θα παράγουν νεότερα υποσύνολα κοκ. 
Το Rock n Roll μαζί με το Folk των 40's είχε ως βασικό όργανο την ηλεκτρική και κλασσική κιθάρα αντίστοιχα, ενώ το κατάλευκο Rockabilly το πιάνο.
Το Rythm & Blues βρίσκονταν παντού ειδικά όπου υπήρχαν ηλεκτρικές κιθάρες και με τον πατέρα του όλου Rock n Roll, τον Charles Edward Anderson Berry (18/10/1926 – 18/3/ 2017) και το οποίο χώνευε το Folk ειδικά του Woody Gathry ολοένα και πιο πολύ ειδικά σε βάθος χρόνου με καλλιτέχνες όπως οι Bob Dylan, Phil Ochs, Johnny Cash, Bruce Springsteen, Robert Hunter, Harry Chapin, John Mellencamp, Pete Seeger, Andy Irvine, Joe Strummer, Billy Bragg, αλλά και άλλοι να αναδείχνουν αυτή τη σύμφυση.
Στον αντίποδα βρίσκονταν το επίσης κατ' όνομα Rock n Roll, το Rockabilly με πρώτη φιγούρα το δημιούργημα της μουσικής βιομηχανίας τον λεγόμενο Βασιλιά τον Elvis Presley στην πρώτη γραμμή. Μαζί με τους Jerry Lee LewisRay Edward "EddieCochran(η Eddie Cochran), αλλά και τους Αφροαμερικανούς Charles Hardin Holley(η Buddy Holly) και ο Little Richard. Με αυτά τα τεράστια ονόματα, έγινε η πρώτη προσπάθεια χειραγώγησης του Rock n Roll απ΄ την ίδια τη μουσική βιομηχανία ως μια λευκή διείσδυση στη Blue Note του Rythm & Blues. Για να καταστεί δυνατό το εν λόγω γεγονός, έπρεπε να γίνει και έγινε με όρους εξευρωπαϊσμού του επίσης (Αφροαμερικανικού ήχου του Rythm & Blues), δια του μοναδικού ευρωπαϊκού οργάνου του πιάνου που είναι το όργανο με τις περισσότερες οκτάβες και μπορούσε θεωρητικά να εκτοπίσει την κιθάρα από το νεογέννητο είδος, το Rock n Roll δηλαδή!!!
Το πιάνο φυσικά ενυπήρχε σε πολλούς καλλιτέχνες του Rythm & Blues όπως οι Charles BrownLarry Darnell και άλλων, ωστόσο αυτός που επέβαλε την κιθάρα ως πρωτοκλασάτο όργανο απ΄το ήταν ο τεράστιος John Lee Hooker.
Η κιθάρα είναι ένα καθαρό Αραβικό όργανο, διαδεδομένο στην Βόρεια και Κεντρική Αφρική από τα μέσα του 16ου αιώνα(ίσως και νωρίτερα, εξάλλου αν δεν ήταν οι Άραβες ούτε τα μαθηματικά της αρχαιότητας θα γνωρίζαμε, ούτε την κιθάρα), το οποίο εισήχθη στην Ευρώπη μέσω των Αράβων δια της νότιας Ιβηρικής. Δεν είναι τυχαίο ότι η κιθάρα μπήκε στην Ευρώπη μέσω της Ανδαλουσίας δια των Φλαμέγκο και πολύ αργότερα στον 20ο αιώνα διάφοροι κλασσικοί συνθέτες προσπάθησαν να την εισάγουν στην κλασσική μουσική ως ένα πολύ βολικό όργανο.
Η κιθάρα καλύπτει σχεδόν 5,5 οχτάβες(θεωρητικά καλύπτει 4,5 δια της μιας πέμπτης στην κάθε παραπάνω χορδή), ενώ το(επίσης εισαγόμενο στην ευρωπαϊκή μουσική τσιγγάνικο "παγανιστικό")βιολί καλύπτοντας 4(αν και αυτό παίζεται με τεταρτημόρια και όλα είναι αυστηρά θεωρητικές προσεγγίσεις που σε μεγάλους συνθέτες με κλασσική παιδεία, τέτοιου είδους ζητήματα είναι βασικά). Η κιθάρα ήταν για τους μεγάλους συνθέτες ένα πολύ δυνατό όργανο, που από συμπληρωματικό έπρεπε να γίνει πρωταγωνιστικό και αυτό συνηθίζονταν στον καθολικό νότο. Ποτέ η Προτεσταντικής Ηθικής Ευρωπαίοι της Κεντρικής Ευρώπης δεν συμπάθησαν την κιθάρα, την θεωρούσαν λαϊκό και ξένης προέλευσης όργανο, προβάλλοντας ως δικό τους προηγμένο δημιούργημα τα εκκλησιαστικά όργανα και το πιάνο(τον βασιλιά των οργάνων κατά τα λεγόμενα τους) των 7,5 οχτάβων.
Αυτά για τη μακρινή ιστορία που όμως καθόρισε σε μεγάλο βαθμό τα είδη που προέκυψαν απ΄τη σύμφυση Rythm & Blues με τη Folk και του Rythm & Blues με την Ευρωπαϊκή Εκκλησιαστική μουσική, τουλάχιστον σε επίπεδο οργανικής σύνθεσης την οποία στις μέρες μας αποθεώνουν μια σειρά σχήματα από το progressive, μέχρι το Power Mettal.
Οι δυο δρόμοι του Rock n Roll(το ίδιο το Rock n Roll ως υποσύνολο πια και το πρώιμο Rockabilly), γέννησαν χιλιάδες άλλους δρόμους και κατηγορίες, σύνολα και υποσύνολα μουσικών ρευμάτων.
Ότι βασίστηκε στην ηλεκτρική κιθάρα βγήκε από αυτοδίδακτους αλλά και σπουδασμένους μουσικούς που έβαλαν στην άκρη τους κλασσικούς κανόνες και δημιούργησαν πρωτοπορίες με το έτσι θέλω, κόντρα και ενάντια στη θέληση της μουσικής βιομηχανίας που πάντα έσπρωχνε βολικά σχήματα, τόσο στο στίχο(κυρίως εκεί), όσο και στη μουσική.
Η μουσική βιομηχανία στις δεκαετίες του 1960(Country Rock, 60's Rock) και μέχρι το 1978(κυρίως με τα progressive αλλά και με το Techno Rock, Art & Pub Rock), έκανε πάμπολλες προσπάθειες η κιθάρα και τα ντραμς να περάσουν σε δεύτερη μοίρα. Σε πρώτη φάση επέλεξε στις παραγωγές η κιθάρα να έχει μόνο ρυθμικό χαρακτήρα και να είναι μέσα στο κάθε σχήμα όχι πρωταγωνιστής, αλλά ο ρολίστας, το ίδιο έκανε και για τα ντραμς, τονίζοντας ως κύρια όργανα τα άλλοτε τα πλήκτρα, άλλοτε το βιολί και άλλοτε τη φυσαρμόνικα(αυτός είναι ο πραγματικός βασιλιάς των οργάνων με πάνω από 8 οκτάβες).
Όταν εμφανίστηκαν ο Jimy Hendrix(επέβαλε και το τρέμολο, ενώ έβαλε στο προσκήνιο και τους αριστερόχειρες κιθαρίστες), ο Santana και οι Yardbirds, τα πράγματα είχαν ξεφύγει για τους παραγωγούς της μουσικής βιομηχανίας, μιας κι ο πρώτος επέβαλε την Lead Κιθάρα με τους γνωστούς αλλοπρόσαλλους ρυθμούς που εναλλάσσονταν σε κλίμακες, τρόπους και δρόμους που ξεπερνούσαν τους κλασσικούς(Λύδιος, Μιξολύδιος κλπ), φτιάχνοντας τον Αμερικάνικο τρόπο που ήταν καθαρά Αφροαμερικάνικος.Ο δεύτερος επέβαλε τους ρυθμούς της Λατινικής Αμερικής και οι τρίτοι δια του Jeff Beck το πετάλι Woah, καθώς και περίεργα μουσικά σχήματα που καταργούσαν την μέχρι τότε γνωστή θεωρία στις κιθάρες(Hammer on, Pizzicato, Legato & Tapping, δηλαδή τεχνικές που αφορούν την ηλεκτρική κιθάρα).
Περί τα τέλη της δεκαετίας του 1960 και μέχρι τα μέσα του 1970,αρχικά με τους MC5, αργότερα με τους Stooges, ακόμα πιο μετά τους New York Dolls και στο τέλος με τους Ramones, γράφτηκαν οι πιο πρωτοποριακές σελίδες στην ιστορία της ηλεκτρικής κιθάρας.
Παράλληλα με αυτούς, οι Frank Zappa, Velvet Underground και Fugs, καθόρισαν όλη τη σύγχρονη μουσική πραγματικότητα που λέει, ότι με ένα μπάσο, δυο κιθάρες, και ένα σετ ντραμς ως βασικά όργανα, μαζί ότι άλλο θέλει να προσθέσει ο συνθέτης, αλλά ως δευτερεύον(στο Zappa δεν λειτούργησε απόλυτα έτσι), είναι και θεμιτό και εφικτό, αρκεί οι ρυθμοί και οι στίχοι να βαράνε στο ψαχνό, έχοντας εριστικό περιεχόμενο.
Παρότι ήδη απ΄ την δεκαετία του 1940, είχαν καθοριστεί οι νέου τύπου συγχορδίες στις κιθάρες, οι περισσότερες μπάντες αδυνατούσαν να παίξουν τις λεγόμενες power chords που σε πρώτη φάση ήταν μόνο οι της 5ης βαθμίδας κυρίως για το φόβο της κακής κριτικής, αλλά και του πολύ δυνατού ήχου έβγαζαν αυτές. Αυτό το επέβαλαν οι MC5 και μαζί μ αυτούς όλοι οι προαναφερθέντες ακολουθούσαν κατά πόδας, ενώ ταυτόχρονα επέβαλαν το Palm Muting και τις Barret κάθε βαθμίδας, κυρίως της 7ης.
Οι Stooges στην αρχή και πολύ αργότερα οι SonicYouth  επέβαλαν τις 8ης Βαθμίδας power chords, αλλά και τις easy Chords(δική τους εφεύρεση ήταν αυτές), καθώς επίσης και το Unison Bending(ιδιόμορφη τεχνική στην κιθάρα που συγχωνεύει τα σόλο με τις συγχορδίες και δίνει έναν τόνο μπλε νότας στο μάζεμα του ρυθμού. 
"Μπορεί η μπάντα που επέβαλε τις συγχορδίες 8ης(είναι οι συγχορδίες 5ης χωρίς την πέμπτη με μια χορδή κενή ανάμεσα στην τονική και την 8η) να ήταν οι Stooges, όμως αυτή που τις αποθέωσε μια μίση δεκαετία αργότερα, ήταν η μπάντα του αφιερώματος." Από το πρόσφατο αφιέρωμα μας στους Sonic Youth. 
Οι New York Dolls επέβαλαν το γκλαμ punk, καθώς επίσης και την μετατροπή της Εmin1(Μι Μινόρε πρώτης) σε Power Chord 5ης σε ολόκληρη την ταστιέρα κατεβαίνοντας προς τα κάτω, καθώς και τα guitar Slides.
Οι Ramones επέβαλαν το downstroke(η μέθοδος κάθετου χτυπήματος των χορδών με μοναδική διεύθυνση της πένας προς τα κάτω, αυτό ονομάζεται όλες οι πένες κάτω) και σε αυτούς οφείλουν τα πάντα, οι πάντες, από τους Sex Pistols μέχρι τους Metallica, από το Hardcore(πάσης φύσης),το Thrash, το Post Punk, το New wave, Grunge, No Wave, Stoner, Denim Rock, Dark Garage, Alt Rock κοκ.απ΄το χώρο του Εναλλακτικού και Ανεξάρτητου Ροκ.
Οι Fugs και ο Zappa το Jazz Legato, καθώς επίσης και το Jazz Rocκ με τον πολιτικοποιημένο στίχο.
Όλα τα παραπάνω σχήματα όπως οι Sex Pistols(επέβαλαν τα σύνθετα riffs), Bad Relligion(επέβαλε το Banana Sturm), Buthole Surfers(Swiping Technics), Husker du(riffchords), Minor Threat, Fugazi, Black Flag, Dead Kennedys, No Means No, DOA, SNFU, MDC, Descendents, Big Black, Angry Samoans, Minutemen, Youth of Today, Social Distortion, Agnostic Front, Cro Mags, Meat Puppets, Bad Brains, Gun Club, Fleshtones, Fuzztones, Wipers, Toxic Reasons, Flipper, Scracth Acid, Freeze, Dicks, Madball, Adolescents, Dead Moon, Nirvana, Mudhoney, Anthrax, Metallica, Megadeth, Slayer, Death, Sepultura, Joy Division, MOB, EX, Ministry, Einsturzende Neubauten, ολόκληρη η Αυστραλέζικη Σκηνή, και η Βρετανική από το 1976 και έπειτα, οι Pixies, ολόκληρη η 4AD και χιλιάδες άλλα τεραστίων διαστάσεων ονόματα οφείλουν την ύπαρξη τους στους παραπάνω.
Κλείνοντας σας παραθέτουμε ένα πίνακα στην αρχή του άρθρου το οποίο δείχνει τι ακριβώς τεχνική διαμορφώνονταν στις κιθάρες κάθε είδους βάζοντας όμως ο καθένας από αυτούς το δικό του λιθαράκι και δεν είναι δυνατόν να αναφερθούμε σε όλους γιατί δε θα τελειώσει το άρθρο ούτε στον 22ο αιώνα.

Τρίτη, 28 Αυγούστου 2018

Η απέραντη γοητεία του Θορύβου.

Κατά πολλούς μουσικοκριτικούς το παρακάτω σχήμα είναι το σπουδαιότερο του 20ου αιώνα σε ολόκληρο τον ηλεκτρικό ήχο.
Κατά κάποιους άλλους ένα από τα πλέον καινοτόμα σχήματα των δεκαετιών 1980 & 1990.
'Οτι και να είναι από τα παραπάνω, οι Sonic Youth αποτελούν μια μοναδική πρωτοπορία που σπάνια μπορεί κανείς να βρει στη μουσική βιομηχανία εδώ και πολλά χρόνια.
Οι Sonic Youth, έτσι κι αλλιώς είναι μέσα στην πρώτη δεκάδα των εκατό σχημάτων του όλου rock n roll και είτε οι έκπληκτοι με αυτούς μουσικοκριτικοί, είτε οι απανταχού μουσικόφιλοι που ψάχνουν αριστουργήματα μέσα απ΄την διαφορετικότητα και την πρωτοπορία που αναδείχνουν, μένουν άπαντες με ανοικτό το στόμα. Ξέρετε συνήθως η πρωτοπορία μπορεί να βρεθεί παραπεταμένη μέσα σε κάποιο κάδο ανακύκλωσης της ίδιας της δισκογραφίας, όμως ευτυχώς οι εν λόγω δεν ήταν δυνατόν να περάσουν στα ψιλά γράμματα της ιστορίας του ηλεκτρικού ήχου.
Παράξενα μουσικά σχήματα αντανάκλαση της καθημερινής ζωής στη μητροπολιτική Ν.Υόρκη και τις βιομηχανικές πόλεις του Αμερικανικού βορρά, ελαφρώς και εσκεμμένα ξεκούρδιστες κιθάρες, ευθύγραμμες μελωδίες που ποτέ δεν κατέληγαν στην νότα απ' όπου ξεκινούσε η οποιαδήποτε σύνθεση, ανακατεμένες ενορχηστρώσεις (πολλές φορές επίσης εσκεμμένα) για να μην υπάρχει η φυσική αρμονία που δεν χαρακτηρίζει τις μεγαλουπόλεις. Μπορεί η μπάντα που επέβαλε τις συγχορδίες 8ης(είναι οι συγχορδίες 5ης χωρίς την πέμπτη με μια χορδή κενή ανάμεσα στην τονική και την 8η) να ήταν οι Stooges, όμως αυτή που τις αποθέωσε μια μίση δεκαετία αργότερα, ήταν η μπάντα του αφιερώματος.
Στιχουργικά, οι S.Youth, ήταν ένα μείγμα από Velvet Underground και Fugs με αποστάγματα της ηλεκτρικής "γκλαμουριάς" των New York Dolls. 
Στίχοι που χτυπούσαν κάτω απ΄τη ζώνη τον Αμερικανικό τρόπο ζωής, που μιλούσαν για τις εφήμερες ερωτικές σχέσεις, την αγάπη για το διαφορετικό, την ανοχή στο περιθώριο, στο περίεργο και φυσικά τον θρησκευτικό και κοινωνικό φασισμό και ρατσισμό που τους κατακεραύνωναν με κάθε τρόπο, αλλά και τα αδιέξοδα της ζωής των νέων στο τότε σύγχρονο καπιταλισμό χωρίς όμως ποτέ να τον ονοματίζουν.
Νέα Υόρκη 1977, στην πόλη που ποτέ δεν κοιμάται και μητρόπολη(αν όχι Μέκκα του τότε Καπιταλισμού) καταφθάνει άγνωστο από που, μετακομίζοντας ένας κιθαρίστας με το ονοματεπώνυμο Thurston Moore, όπου έψαχνε εναγωνίως να φτιάξει μια μπάντα για λόγους μάλλον επιβίωσης τους Room Tone, οι οποίοι μετονομάζονται σύντομα σε Coachmen, αλλά δεν έχουν κάποια ιδιαίτερη τύχη. Στο διάβα του συναντά ένα κορίτσι που το όνομα του λανσάρεται πλέον σε όλα τα φιλότεχνα περιοδικά του πλανήτη και φυσικά αποθέωσε τις συνθέσεις του αλλά και τις δικές της, μιλάμε φυσικά για την Kim Gordon.
Κατά πολλούς είναι αδιανόητο ότι αυτοί οι δύο δεν είναι είτε ζευγάρι, είτε δίδυμα αδέλφια, ωστόσο ένας τύπος ονόματι Stanton Miranda καθώς και το συγκρότημα του, οι CKM αποτέλεσαν το συνδετικό κρίκο, ανάμεσα σε αυτόν και την Kim Gordon κάπου στα 1980...
Οι δυο ιθύνοντες νόες των μετέπειτα θρυλικών S. Youth, Moore και Gordon σχημάτισαν την μπάντα που εμφανίστηκε στα αποκαΐδια προγενέστερων ονομάτων όπως τα εξής, Male Bonding, Red Milk και Arcadians πριν μετουσιωθούν σε Sonic Youth, λίγο πριν τον Ιούνιο του 1981. Το όνομα προέρχεται από το συνδυασμό ψευδώνυμου του Fred "Sonic" Smith των MC5 και "Youth" από το reggae καλλιτέχνη Big Youth.
Στη φαρέτρα των Sonic Youth, οι επιρροές από τα σπουδαιότερα σχήματα της περιόδου 1965-1975, όπως οι Fugs, MC5, Stooges, New York Dolls, Ramones και Velvet Underground. 
Βρισκόμαστε στην εποχή που το Βρετανικό Punk και το Post Punk είναι στο απόγειο τους, το Hardcore Punk και το Paisley Underground δίνουν δυναμικό παρόν, τότε ακριβώς εμφανίζονται οι Sonic Youth για να βάλουν την τελευταία πινελιά στο καλύτερο Rock n Roll που γράφτηκε ποτέ και είναι 100% Punk Rock που όμως δεν άνηκε σε κανένα μουσικό ρεύμα και κίνημα.
To Νο Wave είναι ίσως το πιο πρωτοποριακό μουσικό μέγεθος του ηλεκτρικού ήχου(μαζί με το Jazz Punk) εκφράζοντας τον ευθύγραμμο γκρίζο ήχο της μητροπολιτικής μεγαλούπολης. Με αποκλειστική έδρα τη Νέα Υόρκη και εκφέροντας για την εποχή κάτι νέο χωρίς να είναι μεγαλόπνοο, κατάφερε να αποκτήσει εκατομμύρια φανατικούς οπαδούς ανά τον πλανήτη, δεν είναι τυχαίο ότι οι Sonic Youth έχουν πουλήσει περισσότερα κομμάτια από την Madonna και τον Prince μαζί, γιατί πουλάνε ακόμα και σήμερα πολύ ακριβά και διαχρονικά το τεράστιο μουσικό τους "τομάρι". Κάτι αντίστοιχο αυτού δεν είχε υπάρξει ούτε νωρίτερα, ούτε συγχρόνως αυτού, χαρακτηρίζοντας το "κινηματικό τίποτα" που εκπροσωπούσε ένα αναχωρητικό και φευγαλέο μουσικό κίνημα ενός καπιταλισμού σε αρρυθμία, χωρίς διαμαρτυρίες τύπου δεκαετίας του 1965-1975.
Κύριοι εκπρόσωποι του No Wave, οι Sonic Youth το δίδυμο τους "αδελφάκι" οι Live Skull, η τεράστια Lydia Lunch, ο "Πειραματικός Θεός" John Zorn και φυσικά οι πιο κυκλικοί(όσον αφορά την μελωδία) Swans
Όσον αφορά τώρα τα "δίδυμα αδελφάκια" Sonic Youth(οι εν λόγω μας αφορούν τώρα) και Live Skull, είναι τα συγκροτήματα που έκαναν το θόρυβο τέχνη, χωρίς να μοιάζουν και πολύ ειδικά στο στιχουργικό κομμάτι. Έχοντας τεράστια μουσική παιδεία, όλα τα μέλη και από τα δυο σχήματα από πολύ νωρίς(συμπεριλαμβανομένης και της κλασσικής παιδείας) την οποία δεν ήθελαν και μάλλον δεν έπρεπε ποτέ να χρησιμοποιήσουν ποτέ τεχνικά, μιας και η αναγκαιότητα ήταν κάτι το νέο και πρωτοποριακό, χωρίς τις τεχνικές "αξίες" που τους έμαθαν οι δάσκαλοι τους στα ωδεία.
Κύρια χαρακτηριστικά του, οι ελαφρώς ξεκούρδιστες(εσκεμμένα) κιθάρες και ο ευθύγραμμος ήχος, όπου αντανακλούσαν την παραπάνω αρρυθμία.
Ήταν η εποχή που τεράστιες μπάντες όπως οι Big Black, Butthole Surfers και Pussy Galore έκαναν περιοδείες μαζί με τους Sonic Youth και από εκεί προέκυψαν τα σπουδαιότερα live που έχει κάνει το Rock n Roll, με το σύνθημα "pigfucker".
Μπορεί σήμερα αυτά τα ονόματα να είναι Θρυλικά και πρωτοποριακά σχήματα που ζουν  στην καρδιά του κάθε εξειδικευμένου μουσικόφιλου, ωστόσο για να καθιερωθούν πέρασαν Ρουβίκωνες και τους πέρασαν γενναίες δεκατέσσερις.Το ίσως σημαντικότερο σχήμα του rock n roll από άποψη τεχνικής ακόμα και στις πιο άτεχνες στιγμές του διαλύθηκε το 2011, ωστόσο ακόμα και σήμερα παράσχει με τα ηχογραφημένα του υλικά και δεδομένα το απόλυτο μουσικό χάος της γκρίζας μεγαλούπολης με τα εκατοντάδες αδιέξοδα της.
Από το 1981 μέχρι το 2011 όπου και διαλύθηκαν κυκλοφόρησαν 16 LP's, ενώ τα μέλη τους ήταν τα εξής


  • Kim Gordon – vocals, bass, guitar
  • Thurston Moore – vocals, guitar 
  • Lee Ranaldo – guitar, vocals 
  • Steve Shelley – drums 
  • Jim O'Rourke – bass, guitars, synthesizer (1999–2005) 
  • Mark Ibold – bass (2006–2011)

LP's 
  • Confusion Is Sex (1983)
  • Bad Moon Rising (1985)
  • EVOL (1986)
  • Sister (1987)
  • Daydream Nation (1988)
  • Goo (1990)
  • Dirty (1992)
  • Experimental Jet Set, Trash and No Star (1994)
  • Washing Machine (1995)
  • A Thousand Leaves (1998)
  • SYR4: Goodbye 20th Century (1999)
  • NYC Ghosts & Flowers (2000)
  • Murray Street (2002)
  • Sonic Nurse (2004)
  • Rather Ripped (2006)
  • The Eternal (2009)


Παρασκευή, 8 Ιουνίου 2018

Pop Subculture: Η τέχνη του Βολονταρισμού

Γιατί η pop subculture(η δημοφιλής υποκουλτούρα) δεν είναι τέχνη, αλλά τεχνοτροπία...
Όπως έχουμε ξαναπεί η τέχνη στην πρωτογενή της φάση είναι συνθηματολογία και η επιστήμη επιχειρηματολογία, ωστόσο και τα δυο θα συναντηθούν στην ανθρώπινη ιστορία πολλές φορές και θα αναβαθμίζεται κάθε είδος τέχνης που ακουμπά στην επιστήμη τόσο στο πεδίο της τεχνοτροπίας(επιστήμη της αισθητικής), όσο και στο πεδίο της ζεύξης με τις ανθρωπιστικές επιστήμες.
Η Ανθρωπολογία, η Φιλοσοφία, η Ιστορία, οι Κοινωνικές και πολιτικές επιστήμες, η Κοινωνιολογία(που στην πρώην ΕΣΣΔ ονομάζονταν ιστορικός υλισμός και έρχονταν απευθείας από τους κλασσικούς), η Ανθρωπογεωγραφία(το Εθνικό ζήτημα του Ι.Β.Τζουκασβίλι η Στάλιν,(που είναι η μεγαλύτερη και σπουδαιότερη μπροσούρα που έχουμε δει έως σήμερα), η Ψυχολογία, οι Παιδαγωγικές επιστήμες(πάλι στην πρώην ΕΣΣΔ, οι δυο τελευταίες επιστήμες αποθεώθηκαν και πήγαν 1000 χρόνια μπροστά ελέω Βιγκότσκι, Λούρια κλπ) κοκ. Δεν θα μιλήσουμε για την πρώην ΕΣΣΔ, που έτσι κι αλλιώς πήγε την ανθρωπότητα αιώνες μπροστά, ούτε για τις επιστήμες, αλλά για την συμβολή της τελευταίας στην αποθέωση της τέχνης. Η εν λόγω σε όλο το πεδίο της και όχι μόνο στην τεχνοτροπία της, (που αποθεώνει τη μορφή της), αποθεώνεται από την τεχνοτροπία(μορφή) για να αναδείξει το περιεχόμενο.
Στην τέχνη και στην επιστήμη της αισθητικής, το σημαντικό είναι το περιεχόμενο, γιατί αυτό καθορίζει δια της μορφής το είδος της ποιότητας που αυτή αναδείχνει και δε γίνεται κενό γράμμα όπως πράττει η σχολή που αποθεώνει το σύνθημα "η τέχνη για την τέχνη", η με της σχολή του instrumentalism (ιντστρουμενταλισμού) που αποθεώνει το ταξίδι ως το άπαν και όχι το αποτέλεσμα του. Η ανθρωπότητα εξελίσσεται συνεχώς, εδώ και χιλιάδες χρόνια και η ανθρωπότητα ορίζεται ως κοινωνικό και όχι προσωπικό μέγεθος, πάει μπροστά με ζιγκ-ζαγκ και αυτό θα γίνεται όσο υπάρχει αυτή(που κατά τη γνώμη μας θα συνεχίσει να υπάρχει). Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο η τέχνη εξελίσσεται και αναβαθμίζεται διαρκώς, συνεχώς και αδιαλείπτως και κάθε επιστροφή στην αποθέωση του "ουγκανισμού"(βλέπε Βολονταρισμός η Βουλησιαρχία τόσο στις σχολές του υποκειμενικού, όσο και του αντικειμενικού).
Σήμερα και ειδικά από την δεκαετία του μεσοπολέμου αλλά και μετά το 1945 τη λήξη του Β'ΠΠ, στην εποχή της πληροφορίας δηλαδή, ο σύγχρονος και μονοπωλιακός Καπιταλισμός για να εδραιωθεί αποθέωσε σε Ευρώπη, ΗΠΑ και αλλού το ατομικό συναίσθημα(ως μέσο κυριαρχίας και επιβολής), την ατομική καθιέρωση και τον καριερισμό, την εικόνα, το θέαμα, το φετιχισμό στη Λαγνεία και την επιστροφή του ανθρώπου στα πιο χαμηλά ένστικτα του. Έκανε τη συνθηματολογία της βούλησης στο πεδίο της τεχνοτροπίας επιστήμη, ενώ στο πεδίο της επιστήμης στο περιεχόμενο ολίσθησε στην εποχή του Νεάντερταλ.
Φυσικά και στις ΗΠΑ και αλλού, η μουσική, εκδοτική, κινηματογραφική, θεατρική κλπ βιομηχανίες δεν υπήρχε μόνο η κυρίαρχη εμπορική κουλτούρα(αυτό που λέμε εμπορική η δημοφιλής κουλτούρα), αλλά κι αυτή που προτάθηκε ως μια ανεξέλεγκτη πρωτοπορία και ονομάστηκε υπόγεια κουλτούρα(η underground, καμία σχέση με την ιρασιοναλιστική φιλοσοφία του underground). Η τελευταία χωρίς να περιφέρεται ασκόπως και αδιάκοπα στα γραφήματα των πωλήσεων και στον εξανδραποδισμό της ανθρωπότητας από το ἄνω + θρώσκω δηλαδή [το («αναπηδώ» η "κοιτάζω ψηλά") που από εκεί προέρχεται και η λέξη άνθρωπος], στο homo Neaterdalius και από εκεί στα μονοκύτταρα (δηλαδή πολλά εκατομμύρια χρόνια πίσω), με το πόσο γοητευτική θα είναι η μορφή ενός έργου, αλλά πόσο θα συγκλίνει με κάθε τρόπο και σε κάθε περίπτωση σε νέες καινοτομίες, πρωτοπορίες κλπ σχήματα με τις ανθρωπιστικές επιστήμες οδηγό, παύοντας να είναι μια συνθηματολογία με ανεπτυγμένο και επιτηδευμένο περιτύλιγμα, αποθεώνοντας τα πιο χαμηλά ένστικτα του ανθρώπινου είδους ως μέρος της αλυσίδας του γένους Homo Sapiens(άνθρωπος ο σοφός)
Όταν στην επιστήμη τις “αισθητικής” λέμε ότι υπάρχουν επίπεδα “ποιότητας” στην τέχνη, που συνεχίζει και θα συνεχίζει να είναι συναίσθημα και συνθηματολογία, εννοούμε στο πως αυτή αναβαθμίζεται δια των ανθρωπιστικών επιστημών και στο πως απαγκιστρώνεται από το θέαμα ως ρίζα του προβλήματος, όσο αναπαράγει το λεγόμενο "κάλλος" τόσο θα ανεβαίνει επίπεδα, είτε είναι λαϊκή, είτε λόγια τέχνη.
Σήμερα η τέχνη που μπορεί στο πεδίο της παραγωγής(στα τεχνολογικά μέσα) να έχει πιάσει ταβάνι, δε σημαίνει ότι επειδή στην προβολή της εικόνας της έχει συγκλίνει με τις θετικές επιστήμες κάνοντας "παπάδες" πως έχει συγκλίνει με τις επιστήμες, η τέχνη δεν είναι εργατοώρες, δεν είναι εργασία, είναι αναγκαιότητα των κοινωνιών, είναι συχνότητες εκπομπής και σκοπός τους είναι να βοηθήσουν στην εξέλιξη μιας συγκίνησης σε κοινωνικό συναίσθημα και τέλος στη λογικής και όχι το ανάποδο. Η τέχνη παραταύτα δεν ήταν, δεν είναι και δεν πρόκειται να γίνει κανένας επαναστατικός πολιορκητικός Κριός(η τέχνη δεν είναι Πολιτική Οικονομία), είναι όμως ένα εγχειρίδιο που μπορεί να μας κάνει να συγκινηθούμε, να χαρούμε, να λυγίσουμε και να κατανοήσουμε βαθιά το μήνυμα του πομπού. Είναι ένας αγωγός παιδείας που καλύτερος μαζί με το παιχνίδι δεν υπάρχει, αρκεί να μην σκυλεύεται από την πάσης φύσης βιομηχανία του θεάματος.

Δευτέρα, 9 Απριλίου 2018

(NWOBHM) Festival? Oh no thanx....

Όχι παιδιά, δε θα πάμε στο New Wave Of British Heavy Metal (NWOBHM) Festival, γιατί έχει γίνει μια ομήγυρη προβολής και συγκέντρωσης ότι πιο οπισθοδρομικής κομπανίας όχι πια του ηλεκτρικού ήχου, αλλά του χεβομεταλλισμού εδικά του New Wave of British Heavy Metal. 
Κι εντάξει σεβόμαστε και τους Priest & τους Maiden(όχι φυσικά τους Saxon), όλοι επηρεασμένοι από το punk στα riffs και το Bass, αλλά αυτή η λαγνεία των ακατάσχετων σόλο συνεπικουρούμενη από στοίχους που έχουν κατά βάση μεταφυσική χροιά, ε ναι μας βρίσκουν ξένους!!! Σαφώς μέρος του New Wave of British Heavy Metal, το Thrash και το Death να είναι ότι πιο προοδευτικό στο χεβομεταλλικό ήχο γιατί κατά βάση είναι punk, ωστόσο, ειδικά το πρώτο για τους παραπάνω λόγους μας είναι και ξένο και κουραστικό, αλλά και βαθιά ξεπερασμένο!!! 
Να σημειώσουμε ότι και το Thrash & το Death συμπεριλαμβάνονται σε είδη του μεταλλικού ήχου που ανέκαθεν μας άρεσαν γιατί ήταν καταχτύπι με δίκασα ντραμς, μεγάλες ταχύτητες και πολύ παραμόρφωση, δεν είχαν σχέση με κάτι ανοησίες τύπου Doom, Black, White, Power & Epic που είναι κατώτερα και απ΄ τα σκουπίδια!!! 
Το HM πολύ πριν τα παραπάνω ήταν μια εξέλιξη του Hard - HeavyRock στην καλύτερη ένα επιμεταλλωμένο progressive, που δεν ήταν ποτέ ο ήχος της πόλης, της ερήμου, του διαστήματος των αδιεξόδων της νέας γενιάς, δεν ήταν ποτέ βρώμικο, ποτέ φασαρία και ουδέποτε βαβούρα, ποτέ παραμόρφωση, ποτέ minore, ήταν μια προσπάθεια παραπέρα παρείσφρησης του κλασσικού ρεπερτορίου στο rock and roll, μετατρέποντας το σε Rock END Roll. 
Ήταν ανέκαθεν μια ακραιφνής μελωδική "σαβούρα" στα όρια της μελωδικής υπερβολής που σε πολλές περιπτώσεις αποθεώνονταν στο κατακόρυφο. 
Όχι παιδιά δε θα πάμε σε τέτοιου είδους festival και συνειδητά, για  να ακούσουμε ήχους τύπου  Pretty Maids που τους θεωρούμε μακρυά από τις συχνότητες μας.  Απ΄ότι διαβάζουμε ότι φέτος θα ξαναρθούν και οι Scorpions(και η αισθητική κατάρρευση υπό του μηδενός συνεχίζεται), στην Αθήνα που κατά πολλούς κάποτε ήταν η Μέκκα των συναυλιών των πιο σπουδαίων σχημάτων του AltRock, Industrial σε όλη την Ευρώπη(πλην Βρετανίας), ακόμα και του Thrash, πόσο ξεπεσμός και παρακμή πια ρε φίλε, κάποτε είχαμε Pixies, SOAD, Residents, Ministry, PIL, Sonic Youth, Cave, Diet Pretty, Slayer κοκ και τώρα φτάσαμε να έρχονται οι Saxon και οι Scorpions....Με το καλό και οι Candlemass, Warlord, Manowar να κλείσει ο κύκλος της αηδίας σε όλο της το μεγαλείο, ευτυχώς που έρχονται οι τεράστιοι Dead Kennedys για να δούμε και μια μπάντα της προκοπής!!!



the blog powerd by istosch-data &web center