Δευτέρα, 22 Μαΐου 2017

Το ζωντανό κρανίο του μη μουσικού κινήματος

To Νο Wave είναι ίσως το πιο πρωτοποριακό μουσικό μέγεθος του ηλεκτρικού ήχου(μαζί με το Jazz Punk) εκφράζοντας τον ευθύγραμμο γκρίζο ήχο της μητροπολιτικής μεγαλούπολης. 
Με αποκλειστική έδρα τη Νέα Υόρκη και εκφέροντας για την εποχή κάτι νέο χωρίς να είναι μεγαλόπνοο, κατάφερε να αποκτήσει εκατομμύρια φανατικούς οπαδούς ανά τον πλανήτη, δεν είναι τυχαίο ότι οι Sonic Youth έχουν πουλήσει περισσότερα κομμάτια από την Madonna και τον Prince μαζί, γιατί πουλάνε ακόμα και σήμερα πολύ ακριβά και διαχρονικά το τεράστιο μουσικό τους "τομάρι". 
Κάτι αντίστοιχο αυτού δεν είχε υπάρξει ούτε νωρίτερα, ούτε συγχρόνως αυτού, χαρακτηρίζοντας το "κινηματικό τίποτα" που εκπροσωπούσε ένα αναχωρητικό και φευγαλέο μουσικό κίνημα ενός καπιταλισμού σε αρρυθμία, χωρίς διαμαρτυρίες τύπου δεκαετίας του 1965-1975.
Κύρια χαρακτηριστικά του, οι ελαφρώς ξεκούρδιστες(εσκεμμένα) κιθάρες και ο ευθύγραμμος ήχος, όπου αντακλούσαν την παραπάνω αρρυθμία.
Κύριοι εκπρόσωποι του οι Sonic Youth το δίδυμο τους "αδελφάκι" οι Live Skull, η τεράστια Lydia Lunch, ο "Πειραματικός Θεός" John Zorn και φυσικά οι πιο κυκλικοί(όσον αφορά την μελωδία) Swans
Όσον αφορά τώρα τα "δίδυμα αδελφάκια" Sonic Youth και Live Skull(για τους οποίους θα αναφερθούμε παρακάτω), είναι τα συγκροτήματα που έκαναν το θόρυβο τέχνη, χωρίς να μοιάζουν και πολύ ειδικά στο στιχουργικό κομμάτι. Έχοντας τεράστια μουσική παιδεία, όλα τα μέλη και από τα δυο σχήματα από πολύ νωρίς(συμπεριλαμβανομένης και της κλασσικής παιδείας) την οποία δεν ήθελαν και μάλλον δεν έπρεπε ποτέ να χρησιμοποιήσουν τεχνικά, μιας και η αναγκαιότητα ήταν κάτι το νέο και πρωτοποριακό, χωρίς τις τεχνικές "αξίες" που τους έμαθαν οι δάσκαλοι τους στα ωδεία.
Στιχουργικά απόκοσμοι και μακάβριοι όπως κάθε τι που πηγάζει από το punk, όμως καθόλου μεταφυσικοί, ως αποτέλεσμα του απρόσωπου γκρίζου και του αεικίνητου της μητρόπολης και που καμία σχέση δεν έχει με τα γοτθικά ροκ της ίδιας εποχής σε Ευρώπη και Αμερική τα οποία μεσουρανούσαν, οι Live Skull, έγραφαν για τα αδιέξοδα, το τέρας της κατάθλιψης, τις κρίσεις πανικού, και τον ανεκπλήρωτο ερωτισμό του Lower Manhattan, αποδείχνοντας πόσο μπροστά για την εποχή τους ήταν.
Ηλεκτρική τέχνη υψηλού επιπέδου και αισθητικής εμπνευσμένη από τη μεγαλούπολη και τις ιδιορρυθμίες της. Γεμάτη από βινιέτες καλλιτεχνικής αντανάκλασης που διαχέονται τραυλίζοντας για το σκοτεινό του καπιταλισμού της εποχής στις ανθρώπινες σχέσεις, χωρίς καμία διαμαρτυρία και χωρίς καμία αναγκαιότητα ανατροπής του.
Μπορεί οι Live Skull να είναι το διζυγωτικό δίδυμο των Sonic Youth και καλλιτεχνικά να είναι πολύ κοντά, ωστόσο όμως ποτέ δεν έγιναν Sonic Youth, ασχέτως ότι είχαν μεγάλη πορεία στην δισκογραφία, είχαν τα δικά τους χαρακτηριστικά και αποτέλεσαν το πιο ζωντανό κεφάλαιο στην ιστορία του πιο μη μουσικού κινήματος που εμφανίστηκε ποτέ, όχι μόνο στο χώρο του ηλεκτρικού ήχου!!!
Δημιουργήθηκαν το 1982 στη Νέα Υόρκη και παρότι υπάρχουν ως σχήμα και σήμερα κυκλοφόρησαν λίγα (4) αλλά σημαντικά Long Play(LP) άλμπουμ και σχεδόν άλλα τόσα(πλην ενός) (3) Extended Play(EP).

LP's
  • Bringing Home the Bait (1985, Homestead Records)
  • Cloud One (1986, Homestead Records)
  • Dusted (1987, Homestead Records)
  • Positraction (1989, Caroline Records/What Goes On Records).
EP's
  • Live Skull (1984, Massive Records)
  • Pusherman (1986, Homestead Records)
  • Snuffer (1988, Caroline Records/What Goes On Records).

 Βασικά Μέλη
  • Mark C. – guitar, vocals (1982–1990, 2017)
  • Marnie Jaffe – bass, vocals (1982–1988, 2017)
  • Richard Hutchins – drums (1987–1990, 2017)
Περασμένα Μέλη
  • Tom Paine – guitar, vocals (1982–1990)
  • Dan Braun – drums (1982)
  • Julie Hair – vocals (1982)
  • James Lo – drums (1982–1987)
  • Thalia Zedek – vocals (1987–1990)
  • Sonda Andersson – bass (1988–1990)



Δευτέρα, 6 Μαρτίου 2017

Το ηλεκτρικό θρήσκευμα του γκρινιάρη Ήλιου....

Διάφοροι ειδήμονες και ειδικοί στο χώρο του grunge όταν αναφέρουν όλα τα μεγάλα ονόματα (ιερά τέρατα, πατεράδες και πρόγονους του είδους), όπως τους Mudhoney, Screaming Trees, Dinosaur JR, Mono Men, Beasts of Bourbon, Cosmic Psychos, The Scientists, Melvins, TAD, Beasts of Bourbon ξεχνούν ένα όνομα, το οποίο δεν είναι ούτε από το Seatle, ούτε από το Portland, ούτε από την Αυστραλία, όπως η πλειοψηφία των παραπάνω, αλλά από τα ιερά χώματα του San Fransisco την ιερή πατρίδα όλου του ηλεκτρικού ήχου, η τη Μέκκα ολόκληρης του "Ανεξάρτητης" και μικρής δισκογραφίας.
Μιλάμε για τον Μωυσή του Grunge τον τεράστιο Hellios Creed και την μπάντα του που πρωτοκυκλοφόρησε άλμπουμ το 1985 με τον τίτλο "X-Rated Fairy Tales"και σταμάτησε να κυκλοφορεί οτιδήποτε το 2011 με τον τίτλο "Galactic Octopi", έχοντας στο ενεργητικό της 19 άλμπουμ, αριθμός διόλου ευκαταφρόνητος.
Η Μουσική του ιδιοφυΐα αποτυπώνεται σε μια σειρά μουσικά θέματα και τραγούδια που το lead, το rythm και το solo μοιάζουν να βγαίνουν από μια επιτηδευμένη ομάδα ανθρώπων που λειτουργεί σαν ελβετικό ρολόϊ κι όμως το ξεπερνά κατά πολύ.
Η
Μουσική του ιδιοφυΐα αποτυπώνεται σε μια σειρά μουσικά θέματα και τραγούδια που το lead, το rythm και το solo μοιάζουν να βγαίνουν από μια επιτηδευμένη ομάδα ανθρώπων που λειτουργεί σαν ελβετικό ρολόϊ κι όμως το ξεπερνά κατά πολύ...
Τ
ραγούδια κοσμικής έκρηξης που αποστέλλουν προς πάσα κατεύθυνση τα χρώματα του φωτός από τη σκοτεινή πλευρά του γκρινιάρη ήλιου γιατί ακόμα δεν λατρεύεται σαν Θεός αλλά σαν ένας άγνωστος πλανήτης που απλά φωτίζει.
Ο
ι μουσικές και τα τραγούδια τους προσπαθούν να φιλήσουν το ΠΝΣ και να διεισδύσουν στο ΚΝΣ ανακατεύοντας τα Industrial Rock, garage, space rock, το psycedelic hard rock(τύπου Jimi Hendrix), acid rock και το rave punk φτιάχνοντας ηλεκτρικές βινιέτες που καθαγιάζουν τα αυτιά. Όλα τα παραπάνω ανακατεύονται και αναπτύσσονται με το hardcore των Butthole Surfers, πότε με αργόσυρτους και πότε με ταχύτατους ρυθμούς, δημιουργώντας το grunge που άλλαξε τον ηλεκτρικό ήχο μαζικά από το 1991 και μετά, ενώ προϋπήρχε από τα μέσα της δεκ του 1980. Τα προγενέστερα μείγματα που δημιούργησαν το grunge του Hellios Creed και της μπάντας του επηρέασαν και όλα τα παρακάτω και μετέπειτα σχήματα του είδους που οφείλουν σχεδόν τα πάντα στους πρωτοπόρους του Hellios και που δεν είναι άλλα από τα εξής:
Α
ν θέλετε να ακούσετε για ποια μιλάμε σας τα καταθέτουμε σωρηδών, πάρτε χαρτί και μολύβι: Alice in Chains, Nirvana, Soundgarden, The Smashing Pumpkins, Stone Temple Pilots, L7 & Babes in Toyland.


Από το αλμπουμ "The Last Laugh" του 1989 και από την "Amphetamine Reptile Noise Records" ακούμε το αριστούργημα "Nirbasion Annasion" 

Κυριακή, 27 Μαρτίου 2016

Η δικατορία της βλακείας....

Οι Manic Street Preachers το 2001
Πολλά φαιδρά ακούγονται για τη συναυλία των Rolling Stones στην Κούβα, και τα περισσότερα είναι για να κάνεις εμετό σε κουβαδάκι για πλημμυρίσει κι όλας μπας και γίνει κατανοητό το μέγεθος της πηχτής που έχουν εκστομίσει, η δικτατορία της βλακείας και του αντικομμουνιστικού μένους είναι εδώ και πάει σύννεφο χωρίς να βρίθει της παραμικρής αλήθειας.....
Πέραν των όλων όσων ψευδών που ακούστηκαν και γράφτηκαν, ειδικά για μας που το ροκ είναι πάνω απ΄τη μισή μας ζωή, που το μελετήσαμε τόσο βαθιά και συνεχίζουμε να το κάνουμε, που μεγαλώνοντας ακόμα και συνήλικους μας απ' το ραδιόφωνο εντρυφώντας τους στο ροκ, λέμε ξεκάθαρα, ότι όσο γράφουν για να κάνουν συμψηφισμούς ανάμεσα σε δικτατορίες τύπου μπανανίας όπως αυτή του πραγματικού δικτάτορα Παπαδόπουλου με τον όποιο σοσιαλισμό της Κούβας, όχι μόνο εκτίθενται ως δημοσιολόγοι της καλλιγραφίας, αλλά διδάσκουν ανοιχτά μαζικά και προκλητικά πια τη δικτατορία της βλακείας για την οποία μας βγάζουν γλώσσα σαν άλλοι και όπως οι περιφερόμενοι γερο-ροκάδες για να μας δείξουν πόσο εύκολα μας κοροϊδεύουν!!!
Σας λέμε καθαρά ότι στην Κούβα έχουν παίξει και υπάρχουν πολύ πιο σημαντικά σχήματα απ΄τους Rolling Stones, όπως οι Manic Street Preachers, πως ως μουσικός λαός εκτός απ' την τοπική λάτιν κουλτούρα, έχει εξελιγμένα σχήματα από επιπέδου Κολεγιακού ροκ και Punk μέχρι σχήματα επιπέδου Sepultura που για μας είναι ανώτεροι απ' τα μετρίου σχήματα όπως αυτό του κ. Τζάγκερ, πως το ροκ ουδέποτε ήταν απαγορευμένο στο νησί και δε μιλάμε για το άγαλμα το Λένον, που για όσους το έχουμε ψάξει κομματάκι παραπάνω χωρίς τους Beatles ήταν πιο σοβαρός και μουσικά και στιχουργικά πιο ουσιώδης χωρίς να είναι δα και το απαύγασμα της τελειότητας.
Στο νησί της Κούβας, που η μουσική είναι μέρος της ζωής των Κουβανών, δεν είναι δυνατόν να επιβιώσουν σχήματα που δεν έχουν να δώσουν τίποτα παραπάνω από μια γραφική συναυλία, όπως αυτοί που τώρα όψιμα θυμήθηκαν την Κούβα. Όμως για να τα λέμε όλα δεν φταίνε αυτοί οι Stones δλδ, αλλά οι πληρωνμένοι κονδυλοφόροι που (ελέω ενός live, ενός ξεπερασμένου διάσημου σχήματος να βγάλουν χολή) άσε που τεχνικά υπήρξαν δεκάδες και καλύτερα σχήμα απ΄αυτούς, πριν απ΄αυτούς. 
Οι Κουβανοί είναι μουσικός λαός και ξέρουν πολύ καλά, ότι όλες εκείνες οι star(ατες) μπάντες των 60's έπαιξαν και ανακύκλωσαν ότι είχαν προκάμει οι αντίστοιχες γκαραζόμπαντες του 1950 τις οποίες τις ήξεραν πολύ καλά, όπως πολύ καλά ήξερα και την παρέα του Τζάγκερ από την εποχή του Βιετνάμ....
Νισάφι πια με τη βλακεία "συριζαϊκού" τύπου όπου πάνε να μας συμψηφίσουν τη συναυλία του "Λόρδου" Τζάγκερ στην Κούβα με αυτήν του 1969 στην χώρα μας ελέω δικτατορίας και να κάνουν ένα συμψηφιστικό σχήμα στο μυαλό μας βγάζοντας λάδι το σύστημα.....

Παρασκευή, 9 Αυγούστου 2013

Ο τυχοδιωκτισμός του οπορτουνιστή...


Η εποχή του έρωτα, του πολιτισμού, της τέχνης κοκ, πέρασε και όταν τη ζούσαμε εκτός από παρένθεση είχε και κάτι να δώσει και να πει, έστω και για λίγο! Τώρα είναι διάφορα υβρίδια σε εντελώς λανθάνουσα κατάσταση(δηλαδή ούτε καν υβρίδια αλλά καρικατούρες) και δεν μπορούν να προσφέρουν το παραμικρό.
Πριν ξεκινήσουμε ας μιλήσουμε για την αισθητική που είναι η επιστήμη της τέχνης, που είναι ένα σοβαρό πεδίο ανάπτυξης της κοινωνικής συνείδησης, αλλά σήμερα εκτός του να προπαγανδίσει τους αγώνες τι άλλο θα μπορούσε να κάνει; Σήμερα σου αρκεί ο Μπρεχτ, ο Βάρναλης και οι κλασσικοί λογοτέχνες, ποιητές και καλλιτέχνες ανά την υφήλιο που στρατεύονται στον Μαρξισμό-Λενινισμό, σήμερα δε μπορεί να γίνει καλλωπισμός γιατί είναι φάση σύγκρουσης.
Ακόμα και η ποιότητα, (που με τη δράση του λαϊκού κινήματος και με την πίεση του πραγματοποιήθηκε), είναι για το μέλλον και για ιστορική και λαϊκή μελέτη, για να βγουν συμπεράσματα. Ακόμα και ο ταξικός αντίπαλος σε ένα ορισμένο βαθμό ήθελε μετά από ένα εμφύλιο και μετά από τους εκτοπισμούς, στους γνωστούς τόπους εξορίας (που ήταν η σχεδόν η μισή Ελλάδα), ο πληθυσμός αυτός να ενσωματωθεί στην τότε παραγωγική διαδικασία και για να γίνει αυτό έπρεπε να πάψει να είναι περιθώριο, ήταν τέτοια η καπιταλιστική ανάπτυξη της χώρας που ακόμα και μέχρι τη δεκαετία του 1985 ευνοούνταν η αποκατάσταση των αγωνιστών μέσω της τέχνης, σήμερα τα πράγματα έχουν αλλάξει και οι όροι έχουν αντιστραφεί.
Όλα τα όμορφα πράγματα πρέπει να αφεθούν να για την επόμενη κοινωνία της ανθρωπότητας που θα αρχίζει να ενηλικιώνεται με αναπρογραμματισμό και σχέδιο γιατί όλα τα παραπάνω θα είναι και πάλι άχρηστα, χωρίς περιεχόμενο και ουσία.
Σήμερα όλα αυτά δεν υπάρχουν και δε μπορούν να υπάρξουν παρά μόνο σαν ατυχείς η τυχαίες(ως τομή στην αναγκαιότητα) συμπτώσεις, η σαν σπέρματα της νέας κοινωνίας.
Δυστυχώς η ευτυχώς πρέπει να πετάξεις βαρίδια του χτες από το σκάφος και να κρατήσεις ότι πιο φρέσκο και υγιές υπάρχει!
Ηγετίσκους, ηγεμονίσκους, φαντασμένους και φαντασιόπληκτους, ξερόλες και παρόλες, νάρκισσους και τυχοδιώκτες δε θες. Σε αυτή τη φάση και απ΄εδώ και μετά δε σου χρειάζονται,  οι Δον Κιχότες, οι ήρωες και οι ατομικοί αγωνιστές, οι υπερκινητικοί που δεν ξέρουν πως θα εκτονωθούν, ούτε οι σοφοί που δεν ξέρουν καν τη μαρξιστική-λενινιστική σκέψη, ούτε καν αυτοί που την μελετούν για να μελετούν η ακόμα και για να ερμηνεύσουν καταστάσεις και πραγματικότητες, όλοι αυτοί δε σου χρειάζονται. Σήμερα κάθε πλαδαρό γραμμάριο παραπάνω πάνω στο σώμα σου κάνει ζημιά, δε χρειάζεσαι κανένα βαρίδι πλέον, αυτό το παντός καιρού είναι κλειδάριθμος που έχει και ουσία και περιεχόμενο...
Όταν βουλιάζει η Κίνα και το Μίσιγκαν με προοπτική να βουλιάξει οικονομικά η μισή οικουμένη και μερικοί-μερικοί ονειρεύονται και φαντάζονται νησίδες "σοσιαλισμού" εντός της δικτατορίας των μονοπωλίων η είναι αλλού, η παίζουν ρόλο πολύ επικίνδυνο για τα λαϊκά συμφέροντα.
Οι κάθε λογής Μαριναλλέντες και ανοησίες τύπου αυτοδιαχείρισης και φιλανθρωπίας, κοινωνικού κράτους και ποικιλίες τύπου (mix-plate που έγραφαν τα οβελιστήρια στα 80's) ήταν για τότε για να μην πούμε για ποτέ μιας και αποτελούσαν νησίδες του ίδιου του καπιταλισμού, εφόσον ήταν προεκτάσεις της ατομικής ιδιοκτησίας και την αναπαραγωγής του κέρδους, προθάλαμος για την παραπέρα συγκέντρωση και τη συγκεντρωποίηση της παραγωγής και του κεφαλαίου.
Αν είναι να αντικαταστήσεις το κέρδος με κέρδος, την κλοπή του υπερπροϊόντος με μια νέα κάτσε σπιτάκι σου, οι υπηρεσίες που θα προσφέρεις από εκεί ίσως να είναι και πιο χρήσιμες και απείρως πιο σημαντικές(το ξέρεις φυσικά γι αυτό έχεις αποθεώσει τα ΜΜΕ, τα Social Media και την εικονική πραγματικότητα ως γνήσιος μικροαστός, ενώ έχεις απονεκρώσει εδώ και δυο δεκαετίες τα σωματεία με το “ΝΑΙ σε όλα”, τον πεμπτοφαλλαγιστισμό και τον εργατοπατερισμό σου ως “ανεξάρτητος” η ως ¨Αυτόνομη Παρέμβαση”), εκτός αν θες αν φας τα μούτρα σου και δικαίωμα σου δηλαδή και μην περιμένεις από εμάς. Εμείς σε μπαταριές στον αέρα και μάλιστα με αβολίδοτα όχι μόνο δεν συμπορευόμαστε, αλλά θα μας έχεις από παγερά αδιάφορους έως και απέναντι όταν μας ζαλίζεις στον “έρωτα”...
Αγαπητέ οπορτουνιστή δεξιάς και αριστερής απόκλισης, καλοί οι “αγανακτισμένοι”, καλά τα "γιαουρτοβόλα", καλές οι κατσαρόλες και τα συσσίτια, καλά τα "κινήματα" της πατάτας, αλλά δεν κάνουν ούτε για πουρέ αφού είναι πατάτες και μάλιστα σαπισμένες, γιατί δε μπορείς να βαφτίζεις την αυτοϊκανοποίηση και την αυτοδιαχείριση συλλογική διαχείριση στα μέσα παραγωγής...
Τα πράγματα είναι πολύ απλά, με τις μουσικές, με το σινεμά, τον έρωτα και τις ροζ δακρύβρεχτες ιστορίες, με τα σινερομάντζα και τα τιτιβίσματα στο χαζοκούτι αμφίδρομης ενημέρωσης σε εποχές που (κατά τον γνωστό φασίστα κ.κ. Μιχαλολίακο) “οι ξιφολόγχες θα ακονίζονται στα πεζοδρόμια”(δε λέει ψέμματα το όργανο του παρακράτους, εξάλλου γι αυτό τον έβαλαν εκεί), είναι πολυτέλεια να παίζεις με την κορνέτα και το φαγκότο, η με την κιθάρα και το βιολί από Τσάρλι Πάρκερ, μέχρι Μπετόβεν, αυτά είναι για την ενηλικίωση της ανθρωπότητας και τώρα ούτε καν παιδικός σταθμός. Θα μας πείτε ο “πάγος έσπασε και ο δρόμος χαράκτηκε” που έλεγε και ο Βλαδίμηρος, μόνο πως δεν αμφιβάλλουμε καθόλου γι αυτό, αλλά όταν γράφτηκε αυτό, η ανθρωπότητα ήταν βρέφος και πήγε στον παιδικό σταθμό λόγω σοσιαλισμού και ΕΣΣΔ, αλλά από εκεί και μετά έμενε στην ίδια τάξη του παιδικού σταθμού που τώρα κινδυνεύει να κλείσει και εξαιτίας σου αγαπητέ οπορτουνιστή, εσύ δεν ήσουν που πανηγύριζες με τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, πάρτα τώρα και στον καναπέ σου συνυπεύθυνε διαρκείας!!!

ΥΓ*
"Σοφός δεν είναι εκείνος σας που καβαλά καλάμια, 
μα εκείνος που για τσι πολλούς αίματα δίνει δράμια"

the blog powerd by istosch-data &web center