Απλή αριθμητική

Ψαχουλεύοντας την δισκοθήκη μας τις προάλλες βρήκαμε αρκετά διαμάντια που είχαμε να τα ακούσουμε πολλά χρόνια και φυσικά να τα πραγματοποιήσουμε στο ραδιόφωνο από το 1998.
Ένας αρκετά ενδιαφέρον δίσκος, ένας από τους καλύτερους της Ελληνικής δισκογραφίας ο δίσκος με τον τίτλο "Απλά μαθήματα πολιτικής οικονομίας" που κυκλοφόρησε το 1975 και ήταν μια δουλειά του Λ. Κηλαηδόνη και του Γ. Νεγρεπόντη στους στοίχους των περισσοτέρων τραγουδιών.
Αν η δουλειά αυτή ήταν του Μ. Θεοδωράκη, η του Μ. Χατζιδάκι θα ήταν σίγουρα μια από τις πιο σπουδαίες δισκογραφικές δουλειές, εφάμιλλες με τις "Επιτάφιος", "Ρωμιοσύνη", "Άξιον Εστί", "Τα λαϊκά", "Κατάσταση Πολιορκίας", "Πολιτεία Α΄, Β΄, Γ΄ και Δ", "Τα τραγούδια του Αγώνα", "Ματωμένος Γάμος", "Το χαμόγελο της Τζοκόντας", "Ο σκληρός Απρίλης του '45", "Αθανασία", "Τα παράλογα" και των δύο τεράστιων μουσικοσυνθετών
Φυσικά αυτή η δουλειά του Λουκιανού όπως και το Μικροαστικά του 1973, έχουν τη δική τους θέση στη δισκογραφία και είναι σίγουρο πως όσο περνούν τα χρόνια ειδικά η πρώτη θα αποτελεί σημείο αναφοράς για το νέο ύφος της μελλοντικής της νέας λαϊκής μουσικής.
Γιατί μπορεί ο "Επιτάφιος" να ήταν ο πρώτος δίσκος όπου οι ποιητές δόθηκαν απλόχερα και μαζικά στο λαό και την εργατική τάξη βοηθώντας στην ανάπτυξη της συνείδησης της, ωστόσο αυτή δουλειά μπορεί να παίξει ένα ανάλογο ρόλο στο επίπεδο της παραπέρα κατανόησης του εκμεταλλευτικού ρόλου του καπιταλισμού Σε αυτό το δίσκο για πρώτη φορά στην ιστορία του παγκόσμιου τραγουδιού σε τόσο μεγάλη έκταση και ένταση γίνεται πάντρεμα της "πολιτικής οικονομίας"(έστω ενός τμήματος της), δημιουργώντας ένα άλλο είδος πολιτικού τραγουδιού που δεν ανήκει (ευτυχώς) σε αυτά της διαμαρτυρίας.
Για μας αυτός ο δίσκος παρότι δεν είχε και την ανάλογη συνέχεια, δε δημιούργησε, ακόμη τουλάχιστον μαζικούς επηρεασμούς σε άλλους δημιουργούς για την παραγωγή τέτοιου ενός τέτοιου είδους τραγουδιών χρήσιμων για την κατανόηση των νόμων του εκμεταλλευτικού συστήματος.
Να σημειώσουμε εδώ πέρα πως κανένα είδος τραγουδιού και κανένα είδος τέχνης δεν μπορεί να παίξει επαναστατικό ρόλο, αυτό μόνο το κόμμα νέου τύπου και κανένας άλλος δεν μπορεί να το κάνει.

"Όλα τα δάχτυλα ίσα δεν είναι - κι όλοι να τρώνε δίκιο δεν είναι. Τα κουκιά είναι μετρημένα εκ θεού κανονισμένα - έθνος θρόνος οικογένεια και τα 12 ευαγγέλια"... (Η θεία τάξις)Λ.Κ. - Γ.Νεγρεπόντη.

Sound Collectiva.

Απλά μαθήματα πολιτικής οικονομίας 1975
Τα τραγούδια.

1. Απλή αριθμητική
2. Το σύστημα
3. Επαναστατικό άλμα
4. Οι έννοιες
5. Η πατρίδα
6. Οι συμβάσεις
7. Η αντιμετώπιση των ψυχώσεων
8. Η δωρεά
9. Συμβιβασμός
10. Η θεία τάξις
11. Η έννοια της τιμιότητος
12. Η μετανάστευση
13. Τα λόγια και η πράξη
14. Ο τοκογλύφος
15. Απόλυτο και σχετικό
16. Πρόσεξε εργάτη

Απλή αριθμητική

Μουσική/Στίχοι: Κηλαηδόνης Λουκιανός


Ένα κι ένα κάνουν δυο
δεν θέλει δα πολύ μυαλό
ένα κι ένα κάνουν δυο
δεν θέλει δα πολύ μυαλό
Ένα και δύο κάνουνε τρία
σαν δε σου φτάνουν, κάνε απεργία
Δέκα σου παίρνει, ένα σου δίνει
ποιος θα το πει αυτό δικαιοσύνη
δέκα σου παίρνει, ένα σου δίνει
ποιος θα το πει αυτό δικαιοσύνη

Ένα κι ένα κάνουν δυο
δεν θέλει δα πολύ μυαλό
ένα κι ένα κάνουν δυο
δεν θέλει δα πολύ μυαλό
Δέκα επί χίλια δέκα χιλιάδες
και μόνο χίλιες για χίλιους εργάτες
Εννιά, λοιπόν, χιλιάδες, εννιά επί χίλια
αυτό είναι που πάντα θα λέμε υπεραξία
εννιά, λοιπόν, χιλιάδες, εννιά επί χίλια
αυτό είναι που πάντα θα λέμε υπεραξία

Ένα κι ένα κάνουν δυο
δεν θέλει δα πολύ μυαλό
ένα κι ένα κάνουν δυο
δεν θέλει δα πολύ μυαλό
Έξι και δύο, οκτώ νομάτοι
ο πεινασμένος βγάνει και μάτι
Έξι επί έξι τριάντα έξι
για το κεφάλαιο πάλι θα φέξει
έξι επί έξι τριάντα έξι
για το κεφάλαιο πάλι θα φέξει

Ένα κι ένα κάνουν δυο
δεν θέλει δα πολύ μυαλό
ένα κι ένα κάνουν δυο
δεν θέλει δα πολύ μυαλό
Σαν το κεφάλαιο θα κινδυνεύσει
πάλι ο γιος σου στη μάχη θα τρέξει
Ποιος νόμος τάχα τα χέρια σου δένει
όταν ο κόμπος φτάνει στο χτένι
ποιος νόμος τάχα τα χέρια σου δένει
όταν ο κόμπος φτάνει στο χτένι

Ένα κι ένα κάνουν δυο...

Cosmo...έντεχνο και ξερό ψωμί...

Ειλικρινά δεν έχουμε τίποτα με τον φερέλπη νεαρό τραγουδιστή που μας συντροφεύει τώρα. Να ξεκαθαρίσουμε ότι δεν είμαστε οπαδοί του, ο οποίος ως παρουσία θα λέγαμε πως μας είναι ιδιαίτερα συμπαθής.
Ο εν λόγω είχε live στην πόλη μας και έτυχε να βρισκόμαστε στο γραφείο για να βγάλουμε τη λεγόμενη "βρώμικη δουλειά", κάτι format σε κάτι pc toy 2004(πολύ βαρετή διαδικασία ειδικά με αυτές τις ζέστες).
Οι μπαλκονόπορτες διάπλατα ανοικτές και μαζί με τον ανεμιστήρα είχαμε την ιδανική ησυχία για δουλειά ώσπου πλησίασε 21:30 και από το εθνικό στάδιο της πόλης που είναι καμιά 300 μέτρα απ' το γραφείο άρχισαν να μεταφέρονται οι μελωδίες τις ομάδας του καλλιτέχνη και οι σκληριές απ' τις χιλιάδες κορασίδες μόλις αυτός φώναξε καλησπέρα Χανιά.
Τώρα που γράφουμε είναι 23.06 και διασκευάζει Τρύπες μαζί με μια πολύ δροσερή φωνή, όσο για τις δικές του συνθέσεις οι περισσότερες μας είναι άγνωστες, αλλά μερικές που τις φέρνει το αεράκι εδώ στο server, μας θυμίζουν διαφημίσεις μεγάλης εταιρίας κινητής τηλεφωνίας .
Δεν είναι πολύ ώρα που έχουμε τελειώσει εξάλλου μετά τη θάλασσα ξεκινήσαμε τις δουλειές που υπολείπονταν και σκεφθήκαμε πως έχουμε και ένα μουσικό ιστολόγιο το οποίο έχουμε να ενημερώσουμε μεγάλο χρονικό διάστημα.
Γενικά πρέπει να πούμε πως "δεν μας χάλασε καθόλου" η μουσική παρότι δεν είναι του γούστου μας, (το οποίο και παράξενο είναι και πολύ διευρυμένο σε σχέση με τα είδη που ακούμε), ωστόσο η συναυλία αυτή αποτελεί μήλον της έριδος για να σχολιάσουμε ορισμένα πράγματα που αφορούν το λεγόμενο "έντεχνο".
Το φωνάζουμε από το ραδιόφωνο, έχουμε γράψει και σε περιοδικά αμέτρητες φορές πως το έντεχνο τραγούδι έχει τελειώσει προ πολλού και έντεχνοι ήταν μόνο οι μεγάλοι συνθέτες, ακόμα και σε αυτά που βγάζουν σήμερα(αν και σπάνιο φαινόμενο).
Επειδή καμιά φορά ότι δηλώσει κανείς είναι και φυσικά δεν σημαίνει ότι είναι κι όλας, καλό θα ήταν να δώσουμε ένα ορισμό στο τι είναι τελικά αυτό το έντεχνο.
"Το έντεχνο τραγούδι εμφανίστηκε στην Ελλάδα προπολεμικά και μεταπολεμικά ως αντιδιαστολή του ρεμπέτικου αν και δεν ονομάστηκε έντεχνο ποτέ, ήταν το λεγόμενο ελαφρό τραγούδι και χορεύονταν στις αίθουσες χορού από τις ευκατάστατες κυρίες της εποχής.
Ο στοίχος στο μεγαλύτερο μέρος του ήταν γλυκανάλατος και επιτηδευμένος κατά κύριο λόγο στην ευγενική πλευρά του ερωτισμού. Το πραγματικό όμως έντεχνο και αυτό ορίζεται ακόμα και σήμερα ως τέτοιο γεννήθηκε με τον μεγαλειώδη δίσκο του μέγιστου Μ. Θεοδωράκη πάνω στην μεγαλειώδη ποίηση του Γ. Ρίτσου "ο Επιτάφιος".
Από τότε έως και σήμερα "έντεχνο και έντεχνο λαϊκό" ,ορίζεται μονάχα ότι συγχωνεύει τους μεγάλους ποιητές και τους μεγάλους μουσικοσυνθέτες που μελοποιούν τους πρώτους και προσπαθούν να προσδώσουν στο λαό ανώτερης μορφής κοινωνική συνείδηση. Οτιδήποτε άλλο αποτελεί μια επανάληψη της εποχής του ελαφριού τραγουδιού με άλλους όρους, άλλες προϋποθέσεις, συνθήκες και άλλες μουσικές πλευρές.
Το νέο - έντεχνο η το έντεχνο ροκ, μπορεί να είναι ως ένα ορισμένο βαθμό η παραμορφωμένη αντανακλαστική συνέχεια(μόνο ως ακούσματος) των μεγάλων συνθετών, αλλά σε άλλη κατεύθυνση και με άλλα χαρακτηριστικά
Το έντεχνο ήταν ένα μείγμα από τεράστιους ποιητικούς στοίχους και τις πιο σπουδαίες μουσικές που γράφτηκαν ποτέ στο Ελληνικό τραγούδι, ωστόσο το ίδιο το τραγούδι ήθελε να τραγουδηθεί απ' τα χείλη του λαού για να ολοκληρώσει τον ιστορικό του ρόλο. Τότε το τραγούδι το γεννούσε ο λαός, ενώ σήμερα οι διαφημιστικές εταιρείες και τα τσαρτς των δισκογραφικών εταιρειών.
Τι διαλέγουμε τώρα εμείς, αν και δεν έχει την παραμικρή σημασία ούτε και ενδιαφέρει κανένα η γνώμη μας, αναφανδόν το πρώτο δηλαδή το Μκή, τους Μάνους, το Χρήστο, το Γιάννη και τους λοιπούς μεγάλους του Ελληνικού τραγουδιού και όχι τα χέρια που ανεβαίνουν ψηλά όταν ανοίγουν το ακουστικό ενός κινητού τηλεφώνου, μιλάμε για τραγούδι και όχι για τηλεπικοινωνίες.

Radio Collectiva

Οι Γερανοί πετούν σχεδιασμένα...

Εκτός από αποδημητικοί αερομεταφορείς των χελιδονιών, οι γερανοί, είναι και μια ηλεκτροακουστική μπάντα που ξεκινούν απ' το Πόρτσμουθ και βρίσκονται παντού μέσω της υγρής και αέρινης μουσικής που ντύνει τη βρεφική φωνή της Alison Shaw και τους στοίχους του Jim Shaw στα τραγούδια τους.
Η μουσική των Cranes είναι σα τρεχούμενο νερό, βρίσκεται κάπου ανάμεσα στο cold wave των Cocteau Twins, τις νεο-ρομαντικ μουσικές ανταύγειες των This Mortal Coil και τις φευγαλέες ηλεκτρικές πινελιές των Echo & the BUNNYMEN, αναδείχνοντας τη βασανιστική ασυμφωνία ανάμεσα στο υποκειμενικό ιδανικό και την ατομική αντίληψη για το ωραίο, απέναντι στην σκληρή κοινωνική πραγματικότητα του καπιταλισμού, με αποτέλεσμα να αναπαράγουν υπέροχα τραγούδια που όμως σπέρνουν την μελαγχολία.
Οι Cranes δημιουργήθηκαν το 1989 και συνεχίζουν να βγάζουν υλικά με τελευταίο αυτό που για τίτλο φέρει το ίδιο τους το όνομα, το οποίο κυκλοφόρησε το 2008, συνεχίζοντας μουσικά να διαπερνούν απ' τις ίδιες μουσικές πλευρές και στιχουργικά να αναπτύσσουν "μεταφυσικά"(αντί-διαλεκτικά δηλαδή) σχήματα που κινούνται σε αντιεπιστημονικής φύσης μαθηματικά μοντέλα που μπορούν να βρεθούν στη φύση(fractals);
Τραγουδούν για το χωροχρόνο και τις πύλες που τον καταργούν, για την ιστορία της φύσης που θεωρούν πως είναι κυκλική και όσο και αν θέλουμε να προχωρήσουμε μπροστά πάντα είμαστε ένα βήμα πριν την επανάληψη.
Αντιδραστικές θεωρήσεις με μπόλικο υποκειμενικό ιδεαλισμό; Ναι, δεν θα διαφωνήσουμε καθόλου. Ναί είναι έτσι ακριβώς, ωστόσο δεν μπορούμε να αρνηθούμε ότι η γενιά που μεγάλωσε στη Βρετανία στις δεκ του '80 και του '90, θεωρητικά μπολιάστηκε σε αυτού του τύπου τις κατευθυνόμενες (απ' τη μουσική βιομηχανία και τον εξελιγμένο κοσμοπολιτισμό της) θεωρητικές επιδράσεις και φυσικά το όλο κλίμα που επίσης διαμορφώνονταν και με τη βοήθεια των συνθηκών της εποχής.

Ράδιο Κολλεκτίβα

SONG: SLIDE

SONG:EVERYWHERE

SONG:INESCAPABLE

Ένα κίτρινο υποβρύχιο

Οι Beatles ουδέποτε ήταν το αγαπημένο μας συγκρότημα, αλλά "ένεκα της περίπτωσης" βάζουμε το κίτρινο υποβρύχιο τους να μας ταξιδέψει στους ωκεανούς των παραμυθιών τους και στα πελάγη της ευθυμίας και της χαράς .

Άλλο ένα τριήμερο πέρασε.....

Αυτό ήταν πάει και φέτος. Κάθε χαρά τελειώνει γρήγορα, "Κυριακή κοντή γιορτή" που λέει και ο λαός μας. Η αλήθεια είναι πως η Τυρινή δηλαδή οι απόκριες στην κορύφωση τους και η καθαρά Δευτέρα είναι απ' τα αγαπημένα μας κομμάτια του παζλ που λέγεται χρόνος.
Βασικά έχουμε να ντυθούμε μασκαράδες από παιδιά γιατί ντυνόμαστε ο εαυτός μας (χεχεχε) και κάνουμε ότι κάνουμε χωρίς μάσκα(η κουκούλα).
Πέμπτη και Παρασκευή το διαδίκτυο είχε την τιμητική του(όπως κάθε μέρα δηλαδή), το Σ/Κ όμως και τη Κ. Δευτέρα κάναμε πολλά χιλιόμετρα.
Την τιμητική του είχε το Ρέθυμνο, αν και στην παρέλαση του καρνάβαλου δεν βρεθήκαμε εκεί, δηλασή σε ένα απ' τα 3 μεγαλύτερα καρναβάλια ενετικού τύπου της χώρας (Πάτρα, Ξάνθη είναι τα άλλα δυο), τα παραδοσιακά(της κεντρικής Μακεδονίας είναι άλλου τύπου).
Στην παρέλαση του καρναβαλιού βρεθήκαμε στην πόλη της Κισσάμου για να μην μας βγει η ψυχή. Το Καστέλι της Κισσάμου απέχει απ' τα Χανιά 40 χιλιόμετρα, έχει 10.000 μόνιμους κάτοικους και μαζί με τους επισκέπτες με τα βίας έφταναν τους 20.000. Αυτός ήταν ένας βασικός λόγος για να πάμε εκεί, με τόσο κόσμο κάπου θα βρεις να παρκάρεις ακόμα και στο κέντρο της πόλης, όμως στο Ρέθυμνο δεν υπήρχε περίπτωση. Εκεί οι 70.000 επισκέπτες (απ' όλη την Ελλάδα) την ώρα της μεγάλης παρέλασης και οι μόνιμοι κάτοικοι άλλοι 50.000, δεν άφηναν περιθώριο για πάρκινγκ ούτε στα προάστια της πόλης, άσε που γίνονταν το αδιαχώρητο στα φαγάδικα.
Έτσι το Καστέλι ήταν μια καλή λύση για να μην ταλαιπωρηθούμε με το παρκάρισμα γιατί το βράδυ το αγαπημένο μας Ρέθυμνο μας περίμενε και έπρεπε να έχουμε δυνάμεις. Πρόβλημα μετά τις 22:00 δεν θα υπήρχε, μιας και οι περισσότεροι επισκέπτες απ' τις υπόλοιπες μεγάλες πόλεις της Κρήτης που παρκάρουν στα προάστια, θα άδειασαν χώρους. Εκείνη την ώρα ταξίδευαν στο εθνικό δίκτυο παίρνοντας το δρόμο της επιστροφής, άλλοι για Χανιά και άλλοι για την Ανατολική Κρήτη. Είναι θέμα εμπειρίας να ξέρεις πότε θα πας που(χεχεχε). Με χιλιάδες αυτοκίνητα να κατευθύνονται προς τα Χανιά, εμείς βρίσκαμε ελεύθερο δρόμο απ' το αντίθετο ρεύμα με προορισμό το Ρέθυμνο για να το ξημερώσουμε.
Το βασικό ήταν ότι από τότε που κάηκε ο Βασιλιάς Καρνάβαλος στο Ρέθυμνο(ένα απ' τα παλαιότερα καρναβάλια στη χώρα, το 1914 πραγματοποιήθηκε το πρώτο), τα σοκάκια και οι πλατείες της παλαιάς Ενετικής πόλης γέμισαν από χιλιάδες λαού και το πάρτι μόλις είχε ξεκινήσει. Επειδή έχουμε ζήσει και το καρναβάλι της Πάτρας, για να καταλάβετε είναι παρόμοιες καταστάσεις, το "τζέρτζελο" δεν έχει όρια. Είναι κάτι σαν το cavo paradiso στη Μύκονο, αλλά το Χειμώνα και σε μια περίμετρο όσο όλη η περίμετρος της "Χώρας" της Μυκόνου μιας και την αναφέραμε, η της Παροικιάς της Πάρου...
Ξημερώματα πίσω στα Χανιά και στις 11 ξύπνημα για τα παραδοσιακά Κούλουμα και βόλτα στη Γεωργιούπολη για τρελές μάσες, χαρταετούς κλπ. Επιστροφή το απόγευμα και κατευθείαν στους Αγ. Αποστόλους με τους σ/φους και τις σ/φισες(δεν βρήκαμε και πολλούς φέτος), αλλά τα ούζα και οι μάσες έρεαν σε αφθονία σε διάφορους ρέμπελους τύπους σαν εμάς και κάτι πρώην Ναρέους που είναι μαζί μας πια...
Όταν νύχτωσε για τα καλά αναχωρήσαμε για να βρεθούμε μπροστά τα τερματικά γιατί μας έλειψε το διαδίκτυο....

Άντε και του χρόνου ελπίζοντας πως αυτή η καπιταλιστική κρίση δε θα μας έχει εξοντώσει....

Ράδιο Κολλεκτίβα

ΥΓ* Φώτο 1 Κίσσαμος, ο Βασιλιάς Καρνάβαλος παρελαύνει
Φώτο 2 Χιλιάδες Καρναβαλιστών χορεύουν στους ρυθμούς του techno στους δρόμους της παλαιάς πόλης του Ρεθύμνου.
Φώτο 3 Γεωργιούπολη Κ. Δευτέρα.
Φώτο 4 Χαρταετοί στους Αγ. Αποστόλους

Ο χεβομεταλικός ήχος στην υπηρεσία της επανάστασης.

Ουδέποτε υπήρξαμε φανατικοί οπαδοί του χεβομεταλικού ήχου, ωστόσο η δισκογραφία μας εμπεριείχε πάντα συγκροτήματα και από αυτή την πλευρά της μουσικής βιομηχανίας, κυρίως όμως με σχήματα που άνηκαν στο χώρο του thrash του crossover και του thrash - death.
Αυτά τα τρία υπό - είδη ανέκαθεν αποτελούσαν την πιο πολιτικοποιημένη πλευρά του χεβομεταλικού ήχου και φυσικά αποτελούσαν και αποτελούν σημείο αναφοράς στα βαριά και σκληρά ακούσματα.

Άλλα υπό - ειδή όπως το New Wave Of British Heavy Metal, το Power - Epic , το Doum, η το Glammetal, η ακόμα πολύ περισσότερο τα Black &White, ουδέποτε μας ενθουσίασαν και φυσικά δεν εστίασαν και το ενδιαφέρον λόγω του ότι μεταφυσικολογούσαν ακατάσχετα, ώσπου ακούσαμε τα δυο παρακάτω τραγούδια, που συνειδητά τάσσονται στην υπηρεσία της ιστορίας και της επανάστασης....

Το πρώτο μιλάει για τη μάχη του Στάλινγκραντ
http://www.youtube.com/watch?v=0ggu2V6GqG4&feature=related

Το δεύτερο μιλάει για τη Μάχη του Κούρσκ.

http://www.youtube.com/watch?v=yTKykgUaMj4&feature=related

Sonic Youth "Catholic block" & "Teenage Riot"

Οι Sonic Youth ήταν ανέκαθεν ένα απ' τα αγαπημένα μας σχήματα, απ' αυτά που όταν τα ακούς για πρώτη φορά η θα τα αγαπήσεις η θα τα μισήσεις, κυρίως γιατί παίζουν με ακούρδιστες κιθάρες και ο ήχος(βασικά ο θόρυβος τους) σε ξεκουφαίνει.
Αυτός ο θόρυβος θυμίζει κάποια ξεδοντιασμένη γρια λύκαινα που καλεί την αγέλη της σε ένα αποκλεισμένο δάσος του Καναδά για να σε κατασπαράξει αλλά αυτό να μη σε νοιάζει γιατί ο θόρυβος που προξενεί είναι χειρότερος από θάνατο.
Οι σχηματίστηκαν στην πόλη της Νέας Υόρκης το 1981 και αποτελούνταν από τους Thurston Moore (φωνητικά και κιθάρα), Kim Gordon (φωνητικά, μπάσο, κιθάρα), Lee Ranaldo (κιθάρα και φωνητικά), και τον Steve Shelley (τύμπανα).
Είναι το σχήμα που έκανε το θόρυβο τέχνη και αποτέλεσε την αιχμή του δόρατος για το
"NO WAVE", ένα μουσικό "είδος" - "κίνημα" που ούτε ως είδος, ούτε πολύ περισσότερο ως κίνημα υπήρξε ποτέ, μιας και σε αυτό ενυπήρχαν ετερόκλητα μουσικά σχήματα και δημιουργοί, όπως οι Live Skull, η ιέρεια του alternative death show Diamanda Gallas και μια σειρά άλλοι δημιουργοί που θεωρούσαν εαυτόν κάτι διαφορετικό.

Η δισκογραφία τους:

March 1982	Sonic Youth	Neutral Records
February 1983	Confusion Is Sex	Neutral Records
March 1985	Bad Moon Rising	Homestead Records
May 1986	EVOL	SST Records
June 1987	Sister XXX	SST Records
October 1988	Daydream Nation	Enigma Records / Blast First
June 26, 1990	Goo	DGC Records
July 21, 1992	Dirty	DGC Records
May 10, 1994	Experimental Jet Set, Trash and No Star	DGC Records
September 26, 1995	Washing Machine	DGC Records
May 12, 1998	A Thousand Leaves	DGC Records
May 16, 2000	NYC Ghosts & Flowers	Geffen Records
June 25, 2002	Murray Street	Geffen Records
June 8, 2004	Sonic Nurse	Geffen Records
June 13, 2006	Rather Ripped	Geffen Records
June 9, 2009	The Eternal	Matador Records

Ράδιο Κολλεκτίβα

Αρχικά θα ακούσουμε το Catholic block που εμεπριέχονταν στο δίσκο Sister XXX, όπου για μας μαζί με το Bad Moon Rising και το Daydream Nation ήταν οι τρεις και με διαφορά καλύτερες δουλειές τους.



Αμέσως μετά το "Teenage Riot" απ' το εκπληκτικό δίσκο "Daydream Nation".