Δευτέρα, 6 Μαρτίου 2017

Το ηλεκτρικό θρήσκευμα του γκρινιάρη Ήλιου....

Διάφοροι ειδήμονες και ειδικοί στο χώρο του grunge όταν αναφέρουν όλα τα μεγάλα ονόματα (ιερά τέρατα, πατεράδες και πρόγονους του είδους), όπως τους Mudhoney, Screaming Trees, Dinosaur JR, Mono Men, Beasts of Bourbon, Cosmic Psychos, The Scientists, Melvins, TAD, Beasts of Bourbon ξεχνούν ένα όνομα, το οποίο δεν είναι ούτε από το Seatle, ούτε από το Portland, ούτε από την Αυστραλία, όπως η πλειοψηφία των παραπάνω, αλλά από τα ιερά χώματα του San Fransisco την ιερή πατρίδα όλου του ηλεκτρικού ήχου, η τη Μέκκα ολόκληρης του "Ανεξάρτητης" και μικρής δισκογραφίας.
Μιλάμε για τον Μωυσή του Grunge τον τεράστιο Hellios Creed και την μπάντα του που πρωτοκυκλοφόρησε άλμπουμ το 1985 με τον τίτλο "X-Rated Fairy Tales"και σταμάτησε να κυκλοφορεί οτιδήποτε το 2011 με τον τίτλο "Galactic Octopi", έχοντας στο ενεργητικό της 19 άλμπουμ, αριθμός διόλου ευκαταφρόνητος.
Η Μουσική του ιδιοφυΐα αποτυπώνεται σε μια σειρά μουσικά θέματα και τραγούδια που το lead, το rythm και το solo μοιάζουν να βγαίνουν από μια επιτηδευμένη ομάδα ανθρώπων που λειτουργεί σαν ελβετικό ρολόϊ κι όμως το ξεπερνά κατά πολύ.
Η
Μουσική του ιδιοφυΐα αποτυπώνεται σε μια σειρά μουσικά θέματα και τραγούδια που το lead, το rythm και το solo μοιάζουν να βγαίνουν από μια επιτηδευμένη ομάδα ανθρώπων που λειτουργεί σαν ελβετικό ρολόϊ κι όμως το ξεπερνά κατά πολύ...
Τ
ραγούδια κοσμικής έκρηξης που αποστέλλουν προς πάσα κατεύθυνση τα χρώματα του φωτός από τη σκοτεινή πλευρά του γκρινιάρη ήλιου γιατί ακόμα δεν λατρεύεται σαν Θεός αλλά σαν ένας άγνωστος πλανήτης που απλά φωτίζει.
Ο
ι μουσικές και τα τραγούδια τους προσπαθούν να φιλήσουν το ΠΝΣ και να διεισδύσουν στο ΚΝΣ ανακατεύοντας τα Industrial Rock, garage, space rock, το psycedelic hard rock(τύπου Jimi Hendrix), acid rock και το rave punk φτιάχνοντας ηλεκτρικές βινιέτες που καθαγιάζουν τα αυτιά. Όλα τα παραπάνω ανακατεύονται και αναπτύσσονται με το hardcore των Butthole Surfers, πότε με αργόσυρτους και πότε με ταχύτατους ρυθμούς, δημιουργώντας το grunge που άλλαξε τον ηλεκτρικό ήχο μαζικά από το 1991 και μετά, ενώ προϋπήρχε από τα μέσα της δεκ του 1980. Τα προγενέστερα μείγματα που δημιούργησαν το grunge του Hellios Creed και της μπάντας του επηρέασαν και όλα τα παρακάτω και μετέπειτα σχήματα του είδους που οφείλουν σχεδόν τα πάντα στους πρωτοπόρους του Hellios και που δεν είναι άλλα από τα εξής:
Α
ν θέλετε να ακούσετε για ποια μιλάμε σας τα καταθέτουμε σωρηδών, πάρτε χαρτί και μολύβι: Alice in Chains, Nirvana, Soundgarden, The Smashing Pumpkins, Stone Temple Pilots, L7 & Babes in Toyland.


Από το αλμπουμ "The Last Laugh" του 1989 και από την "Amphetamine Reptile Noise Records" ακούμε το αριστούργημα "Nirbasion Annasion" 

Κυριακή, 27 Μαρτίου 2016

Η δικατορία της βλακείας....

Οι Manic Street Preachers το 2001
Πολλά φαιδρά ακούγονται για τη συναυλία των Rolling Stones στην Κούβα, και τα περισσότερα είναι για να κάνεις εμετό σε κουβαδάκι για πλημμυρίσει κι όλας μπας και γίνει κατανοητό το μέγεθος της πηχτής που έχουν εκστομίσει, η δικτατορία της βλακείας και του αντικομμουνιστικού μένους είναι εδώ και πάει σύννεφο χωρίς να βρίθει της παραμικρής αλήθειας.....
Πέραν των όλων όσων ψευδών που ακούστηκαν και γράφτηκαν, ειδικά για μας που το ροκ είναι πάνω απ΄τη μισή μας ζωή, που το μελετήσαμε τόσο βαθιά και συνεχίζουμε να το κάνουμε, που μεγαλώνοντας ακόμα και συνήλικους μας απ' το ραδιόφωνο εντρυφώντας τους στο ροκ, λέμε ξεκάθαρα, ότι όσο γράφουν για να κάνουν συμψηφισμούς ανάμεσα σε δικτατορίες τύπου μπανανίας όπως αυτή του πραγματικού δικτάτορα Παπαδόπουλου με τον όποιο σοσιαλισμό της Κούβας, όχι μόνο εκτίθενται ως δημοσιολόγοι της καλλιγραφίας, αλλά διδάσκουν ανοιχτά μαζικά και προκλητικά πια τη δικτατορία της βλακείας για την οποία μας βγάζουν γλώσσα σαν άλλοι και όπως οι περιφερόμενοι γερο-ροκάδες για να μας δείξουν πόσο εύκολα μας κοροϊδεύουν!!!
Σας λέμε καθαρά ότι στην Κούβα έχουν παίξει και υπάρχουν πολύ πιο σημαντικά σχήματα απ΄τους Rolling Stones, όπως οι Manic Street Preachers, πως ως μουσικός λαός εκτός απ' την τοπική λάτιν κουλτούρα, έχει εξελιγμένα σχήματα από επιπέδου Κολεγιακού ροκ και Punk μέχρι σχήματα επιπέδου Sepultura που για μας είναι ανώτεροι απ' τα μετρίου σχήματα όπως αυτό του κ. Τζάγκερ, πως το ροκ ουδέποτε ήταν απαγορευμένο στο νησί και δε μιλάμε για το άγαλμα το Λένον, που για όσους το έχουμε ψάξει κομματάκι παραπάνω χωρίς τους Beatles ήταν πιο σοβαρός και μουσικά και στιχουργικά πιο ουσιώδης χωρίς να είναι δα και το απαύγασμα της τελειότητας.
Στο νησί της Κούβας, που η μουσική είναι μέρος της ζωής των Κουβανών, δεν είναι δυνατόν να επιβιώσουν σχήματα που δεν έχουν να δώσουν τίποτα παραπάνω από μια γραφική συναυλία, όπως αυτοί που τώρα όψιμα θυμήθηκαν την Κούβα. Όμως για να τα λέμε όλα δεν φταίνε αυτοί οι Stones δλδ, αλλά οι πληρωνμένοι κονδυλοφόροι που (ελέω ενός live, ενός ξεπερασμένου διάσημου σχήματος να βγάλουν χολή) άσε που τεχνικά υπήρξαν δεκάδες και καλύτερα σχήμα απ΄αυτούς, πριν απ΄αυτούς. 
Οι Κουβανοί είναι μουσικός λαός και ξέρουν πολύ καλά, ότι όλες εκείνες οι star(ατες) μπάντες των 60's έπαιξαν και ανακύκλωσαν ότι είχαν προκάμει οι αντίστοιχες γκαραζόμπαντες του 1950 τις οποίες τις ήξεραν πολύ καλά, όπως πολύ καλά ήξερα και την παρέα του Τζάγκερ από την εποχή του Βιετνάμ....
Νισάφι πια με τη βλακεία "συριζαϊκού" τύπου όπου πάνε να μας συμψηφίσουν τη συναυλία του "Λόρδου" Τζάγκερ στην Κούβα με αυτήν του 1969 στην χώρα μας ελέω δικτατορίας και να κάνουν ένα συμψηφιστικό σχήμα στο μυαλό μας βγάζοντας λάδι το σύστημα.....

Παρασκευή, 9 Αυγούστου 2013

Ο τυχοδιωκτισμός του οπορτουνιστή...


Η εποχή του έρωτα, του πολιτισμού, της τέχνης κοκ, πέρασε και όταν τη ζούσαμε εκτός από παρένθεση είχε και κάτι να δώσει και να πει, έστω και για λίγο! Τώρα είναι διάφορα υβρίδια σε εντελώς λανθάνουσα κατάσταση(δηλαδή ούτε καν υβρίδια αλλά καρικατούρες) και δεν μπορούν να προσφέρουν το παραμικρό.
Πριν ξεκινήσουμε ας μιλήσουμε για την αισθητική που είναι η επιστήμη της τέχνης, που είναι ένα σοβαρό πεδίο ανάπτυξης της κοινωνικής συνείδησης, αλλά σήμερα εκτός του να προπαγανδίσει τους αγώνες τι άλλο θα μπορούσε να κάνει; Σήμερα σου αρκεί ο Μπρεχτ, ο Βάρναλης και οι κλασσικοί λογοτέχνες, ποιητές και καλλιτέχνες ανά την υφήλιο που στρατεύονται στον Μαρξισμό-Λενινισμό, σήμερα δε μπορεί να γίνει καλλωπισμός γιατί είναι φάση σύγκρουσης.
Ακόμα και η ποιότητα, (που με τη δράση του λαϊκού κινήματος και με την πίεση του πραγματοποιήθηκε), είναι για το μέλλον και για ιστορική και λαϊκή μελέτη, για να βγουν συμπεράσματα. Ακόμα και ο ταξικός αντίπαλος σε ένα ορισμένο βαθμό ήθελε μετά από ένα εμφύλιο και μετά από τους εκτοπισμούς, στους γνωστούς τόπους εξορίας (που ήταν η σχεδόν η μισή Ελλάδα), ο πληθυσμός αυτός να ενσωματωθεί στην τότε παραγωγική διαδικασία και για να γίνει αυτό έπρεπε να πάψει να είναι περιθώριο, ήταν τέτοια η καπιταλιστική ανάπτυξη της χώρας που ακόμα και μέχρι τη δεκαετία του 1985 ευνοούνταν η αποκατάσταση των αγωνιστών μέσω της τέχνης, σήμερα τα πράγματα έχουν αλλάξει και οι όροι έχουν αντιστραφεί.
Όλα τα όμορφα πράγματα πρέπει να αφεθούν να για την επόμενη κοινωνία της ανθρωπότητας που θα αρχίζει να ενηλικιώνεται με αναπρογραμματισμό και σχέδιο γιατί όλα τα παραπάνω θα είναι και πάλι άχρηστα, χωρίς περιεχόμενο και ουσία.
Σήμερα όλα αυτά δεν υπάρχουν και δε μπορούν να υπάρξουν παρά μόνο σαν ατυχείς η τυχαίες(ως τομή στην αναγκαιότητα) συμπτώσεις, η σαν σπέρματα της νέας κοινωνίας.
Δυστυχώς η ευτυχώς πρέπει να πετάξεις βαρίδια του χτες από το σκάφος και να κρατήσεις ότι πιο φρέσκο και υγιές υπάρχει!
Ηγετίσκους, ηγεμονίσκους, φαντασμένους και φαντασιόπληκτους, ξερόλες και παρόλες, νάρκισσους και τυχοδιώκτες δε θες. Σε αυτή τη φάση και απ΄εδώ και μετά δε σου χρειάζονται,  οι Δον Κιχότες, οι ήρωες και οι ατομικοί αγωνιστές, οι υπερκινητικοί που δεν ξέρουν πως θα εκτονωθούν, ούτε οι σοφοί που δεν ξέρουν καν τη μαρξιστική-λενινιστική σκέψη, ούτε καν αυτοί που την μελετούν για να μελετούν η ακόμα και για να ερμηνεύσουν καταστάσεις και πραγματικότητες, όλοι αυτοί δε σου χρειάζονται. Σήμερα κάθε πλαδαρό γραμμάριο παραπάνω πάνω στο σώμα σου κάνει ζημιά, δε χρειάζεσαι κανένα βαρίδι πλέον, αυτό το παντός καιρού είναι κλειδάριθμος που έχει και ουσία και περιεχόμενο...
Όταν βουλιάζει η Κίνα και το Μίσιγκαν με προοπτική να βουλιάξει οικονομικά η μισή οικουμένη και μερικοί-μερικοί ονειρεύονται και φαντάζονται νησίδες "σοσιαλισμού" εντός της δικτατορίας των μονοπωλίων η είναι αλλού, η παίζουν ρόλο πολύ επικίνδυνο για τα λαϊκά συμφέροντα.
Οι κάθε λογής Μαριναλλέντες και ανοησίες τύπου αυτοδιαχείρισης και φιλανθρωπίας, κοινωνικού κράτους και ποικιλίες τύπου (mix-plate που έγραφαν τα οβελιστήρια στα 80's) ήταν για τότε για να μην πούμε για ποτέ μιας και αποτελούσαν νησίδες του ίδιου του καπιταλισμού, εφόσον ήταν προεκτάσεις της ατομικής ιδιοκτησίας και την αναπαραγωγής του κέρδους, προθάλαμος για την παραπέρα συγκέντρωση και τη συγκεντρωποίηση της παραγωγής και του κεφαλαίου.
Αν είναι να αντικαταστήσεις το κέρδος με κέρδος, την κλοπή του υπερπροϊόντος με μια νέα κάτσε σπιτάκι σου, οι υπηρεσίες που θα προσφέρεις από εκεί ίσως να είναι και πιο χρήσιμες και απείρως πιο σημαντικές(το ξέρεις φυσικά γι αυτό έχεις αποθεώσει τα ΜΜΕ, τα Social Media και την εικονική πραγματικότητα ως γνήσιος μικροαστός, ενώ έχεις απονεκρώσει εδώ και δυο δεκαετίες τα σωματεία με το “ΝΑΙ σε όλα”, τον πεμπτοφαλλαγιστισμό και τον εργατοπατερισμό σου ως “ανεξάρτητος” η ως ¨Αυτόνομη Παρέμβαση”), εκτός αν θες αν φας τα μούτρα σου και δικαίωμα σου δηλαδή και μην περιμένεις από εμάς. Εμείς σε μπαταριές στον αέρα και μάλιστα με αβολίδοτα όχι μόνο δεν συμπορευόμαστε, αλλά θα μας έχεις από παγερά αδιάφορους έως και απέναντι όταν μας ζαλίζεις στον “έρωτα”...
Αγαπητέ οπορτουνιστή δεξιάς και αριστερής απόκλισης, καλοί οι “αγανακτισμένοι”, καλά τα "γιαουρτοβόλα", καλές οι κατσαρόλες και τα συσσίτια, καλά τα "κινήματα" της πατάτας, αλλά δεν κάνουν ούτε για πουρέ αφού είναι πατάτες και μάλιστα σαπισμένες, γιατί δε μπορείς να βαφτίζεις την αυτοϊκανοποίηση και την αυτοδιαχείριση συλλογική διαχείριση στα μέσα παραγωγής...
Τα πράγματα είναι πολύ απλά, με τις μουσικές, με το σινεμά, τον έρωτα και τις ροζ δακρύβρεχτες ιστορίες, με τα σινερομάντζα και τα τιτιβίσματα στο χαζοκούτι αμφίδρομης ενημέρωσης σε εποχές που (κατά τον γνωστό φασίστα κ.κ. Μιχαλολίακο) “οι ξιφολόγχες θα ακονίζονται στα πεζοδρόμια”(δε λέει ψέμματα το όργανο του παρακράτους, εξάλλου γι αυτό τον έβαλαν εκεί), είναι πολυτέλεια να παίζεις με την κορνέτα και το φαγκότο, η με την κιθάρα και το βιολί από Τσάρλι Πάρκερ, μέχρι Μπετόβεν, αυτά είναι για την ενηλικίωση της ανθρωπότητας και τώρα ούτε καν παιδικός σταθμός. Θα μας πείτε ο “πάγος έσπασε και ο δρόμος χαράκτηκε” που έλεγε και ο Βλαδίμηρος, μόνο πως δεν αμφιβάλλουμε καθόλου γι αυτό, αλλά όταν γράφτηκε αυτό, η ανθρωπότητα ήταν βρέφος και πήγε στον παιδικό σταθμό λόγω σοσιαλισμού και ΕΣΣΔ, αλλά από εκεί και μετά έμενε στην ίδια τάξη του παιδικού σταθμού που τώρα κινδυνεύει να κλείσει και εξαιτίας σου αγαπητέ οπορτουνιστή, εσύ δεν ήσουν που πανηγύριζες με τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, πάρτα τώρα και στον καναπέ σου συνυπεύθυνε διαρκείας!!!

ΥΓ*
"Σοφός δεν είναι εκείνος σας που καβαλά καλάμια, 
μα εκείνος που για τσι πολλούς αίματα δίνει δράμια"

Παρασκευή, 28 Σεπτεμβρίου 2012

Εσυ να πάρεις πρέπει την εξουσία....

Ο Μιτ Ρόμνεϊ(υποψήφιος των Ρεπουμπλικανών)ο οποίος "εν αγνοία" (δηλαδή εν γνώση του) του, είπε μπροστά σε «κρυφή κάμερα»(καθόλου κρυφή δηλαδή) την αλήθεια και προσωπικά το εκτιμούμε γιατί δεν είπε ψέμματα ο άνθρωπος, εξάλλου καλύτερα η αλήθεια όσο σκληρή και να είναι παρά οι αυταπάτες... Είπε πώς δεν υπολογίζει το 47% όσων είχαν ψηφίσει τον Ομπάμα επειδή βλέπουν τον εαυτό τους ως θύματα που δικαιούνται μόνο βοήθεια από τα κρατικά ταμεία χωρίς να προσφέρουν τίποτα στην οικονομία, εξάλλου επιχειρηματίας είναι ό άνθρωπος και του βγάζουμε το καπέλο...
Η ιστορία λέει πως ότι ξεκινάει ως ανέκδοτο(για διάφορους αφελείς) καταλήγει τραγωδία και μπορεί να αποτέλεσε για τον πρώτο η εν λόγω δήλωση εκλογική ταφόπλακα(το ξέρει και δεν τον αφορά, εξάλλου προϊστάμενος του προέδρου είναι και τον αφορούν τα κέρδη του και μόνο αυτά), ωστόσο αυτό θα μπει αν δεν έχει μπει ήδη σε εφαρμογή από τον νυν και επόμενο πρόεδρο της καπιταλιστικής κορωνίδας. Τι ακριβώς έχει μπει σε εφαρμογή η λεγόμενη "μετοχική δημοκρατία", (τόσες μετοχές τόσες ψήφοι) απλά καθαρά και ξάστερα... Από την αστική δημοκρατία πάμε εδώ και δυο δεκαετίες στην ολοκλήρωση της δικτατορίας των μονοπωλίων (για αυτούς που ονειρεύονται επιστροφή  στην αστική δημοκρατία κάτι τέτοιο ούτε παίζει και πολύ περισσότερο δεν υπάρχει ούτε ως όνειρο θερινής νυχτώς). Τα τελευταία απόνερα της Σοβιετικής Ένωσης (που ανατράπηκε απ΄τα πάνω προς τα κάτω το 1991)ολοκληρώθηκαν το 2008 με την έναρξη της μεγάλης καπιταλιστικής κρίσης που  τα μονοπώλια την περίμεναν παίρνοντας μέτρα από τις αρχές τις δεκ του 1990 με τα Μάαστριχ κοκ. Οι καπιταλιστές μέσα από τις τρομαχτικές τους αντιθέσεις και μέσα από την αναιμική κερδοφορία(ως προϊόν της παλαιότερης υπερκερδοφορίας τους) δεν έχουν περιθώρια κοινωνικών πολιτικών αυτές τελειώσαν(τελεία και παύλα) και δεν υπάρχει καμία περίπτωσης επιστροφής προς αυτή την κατεύθυσνη. Ένα μέρος της αναιμικής κερδοφορίας τους κατευθύνεται στην έρευνα(ως προϊόν των ενδοιμπεριαλιστικών αντιθέσεων – ανταγωνισμών) και οι παραγωγικές δυνάμεις καταστρέφονται ενισχύουν την κερδοφορία όσο μπορούν, όταν όμως αυτή είναι μικρότερη από την προηγούμενη το πράγμα γίνεται σταυρόλεξο. Ακόμα είναι αρχή γιατί θα καταργηθούν και άλλες, έως τα 50 ευρώ μισθό το μήνα έχουμε ακόμα δρόμο, ωστόσο έχουμε μπει στις πραγματικές συνθήκες του συστήματος που κάποιοι ηλιθιοδώς πιστεύουν πως μπορεί να εξανθρωπιστεί.
Όταν η καπιταλιστική οικονομία, στο πεδίο της οικονομίας πέφτει σε χειμερία νάρκη, το πολιτικό της προσωπικό στο εποικοδόμημα ακολουθεί, βάζοντας στη φορμόλη και τα τελευταία ψήγματα αστικής δημοκρατίας δίνοντας τη σκυτάλη στη δικτατορία ων μονοπωλίων.
Δυστυχώς τόσα χρόνια τα λέει, τα φωνάζει και προειδοποιεί συνεχώς και μαζικά (ότι όλα αυτά είναι προ των πυλών), το ίσως μεγαλύτερο και σπουδαιότερο Κομμουνιστικό Κόμμα σε ολόκληρη την υφήλιο το ΚΚΕ και (η ίσως μεγαλύτερη ηγέτης και θεωρητικός του Μαρξισμού Λενινισμού από το 1953 και μετά) η Γ.Γ της ΚΕ του εν λόγω Αλέκα Παπαρήγα, αλλά ο μικροαστισμός και οι αυταπάτες είναι ακόμα πολύ μεγάλες.  Επιστροφή στο χτες δεν υπάρχει, η πολύ πίσω θα πάμε η μπροστά και αυτό εξαρτάται και από εμάς και αυτό που έρχεται η θα είναι ο παράδεισος δια χειρός εργατικής τάξης, η κόλαση που θα κληθούν οι μικροαστοί να προασπίσουν χωρίς να το καταλάβουν για τα ίδια τα μονοπώλια.
Το ζήτημα είναι ότι οι εργάτες πρέπει να καταλάβουν ότι αυτοί πρέπει να πάρουν την εξουσία γιατί αυτός είναι ο ιστορικός τους ρόλος ο οποίος διαπερνά μέσα από τις ίδιες τις εργασιακές σχέσεις ανάμεσα σε αυτούς και τους αστούς δυνάστες της, αλλά και τους ίδια ως τάξη στο εσωτερικό της που την κάνει εκ των πραγμάτων ξεχωριστή τάξη. Οι εργάτες σε αντίθεση με την αστική τάξη(σήμερα τα μονοπώλια) και κυρίως με τα μικροαστικά στρώματα δεν έχουν κερδοφορήσει ποτέ, δουλεύουν συλλογικά και αναπτύσσονται αναπτύσσοντας τις δεξιότητες και ικανότητες τους με επιμονή και υπομονή. Όταν ένας εργάτης πάθει κάτι ο συνάδελφος του είναι εκεί δίπλατου, (τρέχει σε βοήθεια) γιατί αύριο μπορεί να είναι αυτός ο παθών. Ο κοινωνικός ρόλος της εργατικής τάξης είναι αποτέλεσμα της σχέσης που έχει με τα εργαλεία της παραγωγής και αυτό είναι που τον κάνει ιδιαίτερο και μοναδικό ως τάξη, είναι αυτός που την αναπτύσσει πιο γρήγορα τόσο στο επίπεδο της κοινωνικής παραγωγής, όσο και στο επίπεδο της κοινωνικής συνείδησης. Φυσικά όπως έλεγε ο Λένιν δεν φτάνει οι εργάτες να πάρουν τα εργοστάσια(αυτό λέγεται αυτοδιαχείρηση) γιατί είναι επίσης ατομική ιδιοκτησία και οι εργάτες δεν πρέπει να διαπαιδαγωγηθούν έτσι, αλλά να πάρουν την εξουσία και τα εργοστάσια η εργατική λαϊκή εξουσία της για να μην υπάρχει κέρδοφορία.
Όταν καταλάβουν οι εργάτες ότι η επίθεση απέναντι σε αυτούς είναι ενιαία και με την καθοδήγηση του Κόμματος Νέου Τύπου σχεδιάσουν την οργανωμένη αντεπίθεση, τότε και μόνο τότε σε συμμαχία με τα σύμμαχα φτωχά λαϊκά στρώματα της πόλης και του χωριού θα οικοδομήσουν την αρχή της ανθρώπινης ιστορίας πετώντας την εκμεταλλευτική προϊστορία την στον κάλαθο των αχρήστων, άλλη επιλογή δεν υπάρχει....

Eγκώμιο στη μάθηση 

Ποίηση: Μπέρτολτ Μπρέχτ
Mουσική: Rene Aubry

Μάθαινε και τ' απλούστερα! Γι' αυτούς
που ο καιρός τους ήρθε
ποτέ δεν είναι πολύ αργά!
Μάθαινε το αβγ, δε σε φτάνει, μα συ
να το μαθαίνεις! Μη σου κακοφανεί!
Ξεκίνα! Πρέπει όλα να τα ξέρεις!
Εσύ να πάρεις πρέπει την εξουσία.
Μάθαινε, άνθρωπε στο άσυλο!
Μάθαινε, άνθρωπε στη φυλακή!
Μάθαινε, γυναίκα στην κουζίνα!
Μάθαινε, εξηντάχρονε!
Εσύ να πάρεις πρέπει την εξουσία.
Ψάξε για σχολείο, άστεγε!
Προμηθεύσου γνώση, παγωμένε!
Πεινασμένε, άρπαξε το βιβλίο: είν' ένα όπλο.
Εσύ να πάρεις πρέπει την εξουσία.
Μην ντρέπεσαι να ρωτήσεις, Σύντροφε!
Μην αφεθείς να πείθεσαι
μάθε να βλέπεις συ ο ίδιος!
Ό,τι δεν ξέρεις ο ίδιος καθόλου δεν το ξέρεις.
Έλεγξε το λογαριασμό εσύ θα τον πληρώσεις.
Ψάξε με τα δάχτυλα κάθε σημάδι
Ρώτα: πώς βρέθηκε αυτό εδώ.
Εσύ να πάρεις πρέπει την εξουσία.

the blog powerd by istosch-data &web center