Τετάρτη, 30 Ιανουαρίου 2019

Τι είναι τελικά το Shogaze;

Το shogaze δεν είναι ο μελωδικός ήχος μιας τρύπιας εξάτμισης από ένα επικαθήμενο τριαξονικό που τρέχει σε ένα αυτοκινητόδρομο χωρίς κανένα φορτίο με 120 χλμ την ώρα δείχνοντας την ιπποδύναμη του και τον χαρακτήρα ενός βαρέως τύπου οχήματος, που όμως δεν τολμάει να κοιτάξει στα μάτια μια Ferrari, αλλά κάνει τόσο θόρυβο όσο κι αυτή ο V12 ντηζέλο-κινητήρας, αυτός είναι ο ήχος συγγενών ειδών όπως ο Αμερικανός πρώτο ξάδελφος του, το Grunge.
Το Shogaze είναι ο μελωδικός ήχος της μεγαλούπολης πολλά μέτρα κάτω και πάνω απ΄τη γη. Είναι ο ήχος των συρμών του μετρό που δεν τα σταματάει τίποτα, παρά μόνο τα ίδια του τα φρένα, είναι το πήγαινε, έλα από το σπίτι στη δουλειά και τούμπαλιν με το εν λόγω μέσο και με τις ταχύτητες που αυτό μπορεί να αναπτύξει.
Είναι οι κλεφτές ερωτικές ματιές εντός του βαγονιού και τα τραγούδια των μουσικών του δρόμου στις στάσεις του, είναι η ταχύτητα που το διαπερνά η ταχύτητα των επιβατών του, όπου με το που σταματήσουν οι συρμοί στον τερματικό σταθμό, τρέχουν και διασκορπίζονται παντού και χάνονται, είναι η μουσική που σε συνεπαίρνει από τα πρώτα δευτερόλεπτα για λόγους που μόνο τα κύτταρα μας γνωρίζουν, είναι η μουσική του διαστήματος στη γη και η γήινη τρέλα της καθημερινής επιβίωσης!!!
Είναι σαν να βρίσκεται ένας απελπισμένος απ΄την ερωτική απογοήτευση στη μέση μιας γκρίζας πλατείας και γύρω του απλώνονται ουρανοξύστες κι αυτός να τραγουδά μέσα από μια ντουντούκα ακούγοντας τις αντανακλάσεις της φωνής του πάνω στα κτήρια, ενώ το θρόισμα των ελαστικών των αυτοκινήτων, γίνεται το soundtrack αυτής της διάθεσης.
Είναι όλα τα παραπάνω λίγο πριν ανεβούν στα social media χρωματισμένα με το φίλτρο που τονίζει ακόμα πιο βαθιά το χρώμα μιας πληγής που αρνείται να κλείσει γιατί αναζητά περισσότερο οξυγόνο.
Το shogaze είναι η σπουδαιότερη εκδοχή του μελωδικού θορύβου της βρετανικής μητρόπολης που κατοικοεδρεύει στο City, αν και δεν αποτελείται μόνο από σχήματα ούτε του Λονδίνου, ούτε απαραίτητα της Μεγ. Βρετανίας.
Ο όρος αυτού του είδους επινοήθηκε από το NME και προέρχεται από τις αγγλικές λέξεις shoe (παπούτσι) και gaze (βλέμμα) κάνοντας σαφή διάκριση και αναφορά στην τάση που έχουν οι κιθαρίστες των συγκροτημάτων να κοιτάζουν χαμηλά παίζοντας μουσική με όρους Fuzz, Delay και Reverb στα πετάλια της κάθε κιθάρας αλλά και στα βαθιά υπομελωδικά φωνητικά.
Στην πορεία εντάχθηκε το Shoegazer & Big Muff, που μαζί με τα παραπάνω και τα Equalizer 1, 2 &3 έδιναν πολύ δυνατή ηχώ. Το Shogazer το οποίο εντάχθηκε πολύ αργότερα, ως πολυδύναμο πετάλι εμπεριείχε τα εξής τέσσερα δυναμικά πετάλια Fuzz, Overdrive, Power & Texture και φυσικά έδενε με όλη την παραπάνω συνδεσμολογία και φαντάζεστε με διπλά Fuzz τι παραμόρφωση μπορείς να βγάλεις προς τα έξω!!!
Στην πραγματικότητα το Shoegaze είναι ένα μείγμα postPunk, GarageRock, New PsycedelicRock, Chillwave, DreamPop και φυσικά κάθε είδους "βρωμιάς", που ενίοτε είναι πιο καθαρή από την όποια απολύμανση!!!
Το κυριότερο τεχνικό χαρακτηριστικό στο παίξιμο των εγχόρδων και κυρίως της ηλεκτρικής κιθάρας, σε αυτό το είδος του altRock είναι το λεγόμενο "Glide guitar" που εφηύρε και έφερε στη δημοσιότητα της μουσικής βιομηχανίας, ως πρωτοπορία ο Kevin Shields των My Bloody Valentine.
Η εν λόγω τεχνική πραγματοποιούνταν από δυνατά χτυπήματα πάνω στις χορδές της κιθάρας, την ώρα που τις έκανε μπαρέ συγχορδία στο μπράτσο της όχι πάνω στην ίδια την νότα(τόνος), αλλά ακριβώς δίπλα στο μεταλλικό διάστημα, με αποτέλεσμα αυτή να ακούγεται σαν μια οχλοβοή από χιλιόμετρα μακρυά, όπου και με τη βοήθεια των παραμορφωτικών πεταλιών αυτή πολλαπλασιάζονταν.
Φυσικά αυτή η τεχνική είχε χρησιμοποιηθεί και σε άλλες προγενέστερες παραλλαγές και από άλλα σχήματα της ίδιας εποχής των My Bloody Valentine, όμως αυτοί χαρακτηρίστηκαν ως το πρώτο σχήμα αυτού του είδους. Αυτούς αξιολόγησαν οι μουσικοκριτικοί του NME, αυτοί που δηλαδή βάφτισαν πολύ καθυστερημένα το 1988. Άλλα σχήματα που θεωρητικά είναι στην ίδια εποχή με τους My Bloody Valentine, είναι οι Loop, Jesus and the Mary Chain, οι Spacemen 3, Cocteau Twins, Slowdive και οι The Telescopes, όλα επηρεασμένα βαθιά από μπάντες όπως οι παππούδες Velvet Underground και οι βραχύβια προγενέστεροι Sonic Youth, Hüsker Dü απ' την άλλη όχθη του Ατλαντικού.

Τρίτη, 22 Ιανουαρίου 2019

Τι είναι τελικά το Shogaze

Το shogaze δεν είναι ο μελωδικός ήχος μιας τρύπιας εξάτμισης από ένα επικαθήμενο τριαξονικό που τρέχει σε ένα αυτοκινητόδρομο χωρίς κανένα φορτίο με 120 χλμ την ώρα δείχνοντας την ιπποδύναμη του και τον χαρακτήρα ενός βαρέως τύπου οχήματος, που όμως δεν τολμάει να κοιτάξει στα μάτια μια Ferrari, αλλά κάνει τόσο θόρυβο όσο κι αυτή ο V12 ντηζέλο-κινητήρας, αυτός είναι ο ήχος συγγενών ειδών όπως ο Αμερικανός πρώτο ξάδελφος του, το Grunge.
Το Shogaze είναι ο μελωδικός ήχος της μεγαλούπολης πολλά μέτρα κάτω και πάνω απ΄τη γη. Είναι ο ήχος των συρμών του μετρό που δεν τα σταματάει τίποτα, παρά μόνο τα ίδια του τα φρένα, είναι το πήγαινε, έλα από το σπίτι στη δουλειά και τούμπαλιν με το εν λόγω μέσο και με τις ταχύτητες που αυτό μπορεί να αναπτύξει.
Είναι οι κλεφτές ερωτικές ματιές εντός του βαγονιού και τα τραγούδια των μουσικών του δρόμου στις στάσεις του, είναι η ταχύτητα που το διαπερνά η ταχύτητα των επιβατών του, όπου με το που σταματήσουν οι συρμοί στον τερματικό σταθμό, τρέχουν και διασκορπίζονται παντού και χάνονται, είναι η μουσική που σε συνεπαίρνει από τα πρώτα δευτερόλεπτα για λόγους που μόνο τα κύτταρα μας γνωρίζουν, είναι η μουσική του διαστήματος στη γη και η γήινη τρέλα της καθημερινής επιβίωσης!!!
Είναι σαν να βρίσκεται ένας απελπισμένος απ΄την ερωτική απογοήτευση στη μέση μιας γκρίζας πλατείας και γύρω του απλώνονται ουρανοξύστες κι αυτός να τραγουδά μέσα από μια ντουντούκα ακούγοντας τις αντανακλάσεις της φωνής του πάνω στα κτήρια, ενώ το θρόισμα των ελαστικών των αυτοκινήτων, γίνεται το soundtrack αυτής της διάθεσης.
Είναι όλα τα παραπάνω λίγο πριν ανεβούν στα social media χρωματισμένα με το φίλτρο που τονίζει ακόμα πιο βαθιά το χρώμα μιας πληγής που αρνείται να κλείσει γιατί αναζητά περισσότερο οξυγόνο.
Το shogaze είναι η σπουδαιότερη εκδοχή του μελωδικού θορύβου της βρετανικής μητρόπολης που κατοικοεδρεύει στο City, αν και δεν αποτελείται μόνο από σχήματα ούτε του Λονδίνου, ούτε απαραίτητα της Μεγ. Βρετανίας.
Ο όρος αυτού του είδους επινοήθηκε από το NME και προέρχεται από τις αγγλικές λέξεις shoe (παπούτσι) και gaze (βλέμμα) κάνοντας σαφή διάκριση και αναφορά στην τάση που έχουν οι κιθαρίστες των συγκροτημάτων να κοιτάζουν χαμηλά παίζοντας μουσική με όρους Fuzz, Delay και Reverb στα πετάλια της κάθε κιθάρας αλλά και στα βαθιά υπομελωδικά φωνητικά.
Στην πορεία εντάχθηκε το Shoegazer & Big Muff, που μαζί με τα παραπάνω και τα Equalizer 1, 2 &3 έδιναν πολύ δυνατή ηχώ. Το Shogazer το οποίο εντάχθηκε πολύ αργότερα, ως πολυδύναμο πετάλι εμπεριείχε τα εξής τέσσερα δυναμικά πετάλια Fuzz, Overdrive, Power & Texture και φυσικά έδενε με όλη την παραπάνω συνδεσμολογία και φαντάζεστε με διπλά Fuzz τι παραμόρφωση μπορείς να βγάλεις προς τα έξω!!!
Στην πραγματικότητα το Shoegaze είναι ένα μείγμα postPunk, GarageRock, New PsycedelicRock, Chillwave, DreamPop και φυσικά κάθε είδους "βρωμιάς", που ενίοτε είναι πιο καθαρή από την όποια απολύμανση!!!
Το κυριότερο τεχνικό χαρακτηριστικό στο παίξιμο των εγχόρδων και κυρίως της ηλεκτρικής κιθάρας, σε αυτό το είδος του altRock είναι το λεγόμενο "Glide guitar" που εφηύρε και έφερε στη δημοσιότητα της μουσικής βιομηχανίας, ως πρωτοπορία ο Kevin Shields των My Bloody Valentine.
   Η εν λόγω τεχνική πραγματοποιούνταν από δυνατά χτυπήματα πάνω στις χορδές της κιθάρας, την ώρα που τις έκανε μπαρέ συγχορδία στο μπράτσο της όχι πάνω στην ίδια την νότα(τόνος), αλλά ακριβώς δίπλα στο μεταλλικό διάστημα, με αποτέλεσμα αυτή να ακούγεται σαν μια οχλοβοή από χιλιόμετρα μακρυά, όπου και με τη βοήθεια των παραμορφωτικών πεταλιών αυτή πολλαπλασιάζονταν.
Φυσικά αυτή η τεχνική είχε χρησιμοποιηθεί και σε άλλες προγενέστερες παραλλαγές και από άλλα σχήματα της ίδιας εποχής των My Bloody Valentine, όμως αυτοί χαρακτηρίστηκαν ως το πρώτο σχήμα αυτού του είδους. Αυτούς αξιολόγησαν οι μουσικοκριτικοί του NME, αυτοί που δηλαδή βάφτισαν πολύ καθυστερημένα το 1988. Άλλα σχήματα που θεωρητικά είναι στην ίδια εποχή με τους My Bloody Valentine, είναι οι Loop, Jesus and the Mary Chain, οι Spacemen 3, Cocteau Twins, Slowdive και οι The Telescopes, όλα επηρεασμένα βαθιά από μπάντες όπως οι παππούδες Velvet Underground και οι βραχύβια προγενέστεροι Sonic Youth, Hüsker Dü απ' την άλλη όχθη του Ατλαντικού.

Κυριακή, 16 Σεπτεμβρίου 2018

Οι τεχνικές τις ηλεκτρικής κιθάρας στα σύγχρονα μουσικά ρεύματα


Οι τεχνικές στις κιθάρες, τόσο στις ρυθμικές, όσο και στις μελωδικές (δηλαδή στις rythm και στις lead), ήταν αυτές που προέκυψαν πάνω στην αναγκαιότητα ο ηλεκτρικός ήχος να αποκτήσει συγκεκριμένη ταυτότητα και συγκεκριμένα χαρακτηριστικά που αποτύπωναν και τις ιδιότητες του.
Το Rock n Roll από τα μέσα της δεκαετίας του 1950(όταν δηλαδή έγινε δημοφιλές μουσικό ρεύμα), έψαχνε τη διαφοροποίηση του από το Rythm & Blues(φυσικά και με τη βοήθεια της μουσικής βιομηχανίας) χωρίς να είναι και τόσο εφικτή σε πρώτα φάση η διάκριση ανάμεσα στο Rock h Roll & στο Rockabilly. 
Όμως με την πάροδο του χρόνου και με τη βοήθεια μουσικολόγων [που στην πορεία πολλοί απ' αυτούς έγιναν μουσικοκριτικοί στον τότε νεότευκτο μουσικό τύπο και στα ΜΜΕ(αρχικά κυρίως μόνο ραδιόφωνο) για επαγγελματική αποκατάσταση], το πράγμα άλλαξε και οι διαφοροποιήσεις επισημάνθηκαν. Το γεγονός ότι ήταν η βάση όλου του ηλεκτρικού ήχου δε μπορούσε να αναιρεθεί, εξάλλου ο "κύβος ερρίφθη" την κατάλληλη στιγμή περίπου μια δεκαετία μετά τον Β' ΠΠ. 
Η Βάση όλων ήταν Rythm & Blues και η προπολεμική αντιφασιστική Folk του Woody Gathry. Τα εν λόγω γεγονότα δημιούργησαν την αναγκαιότητα διακλάδωσης του Rock n Roll με τη γέννεση του ίδιου του κυλιόμενου βράχου σε δύο επιμέρους μουσικά υποσύνολα. Ο πρώτος διαχωρισμός, ήταν γεγονός και από εκεί και μετά θα τον βλέπουμε να πραγματοποιείται διαρκώς με νέα είδη που θα παράγουν νεότερα υποσύνολα κοκ. 
Το Rock n Roll μαζί με το Folk των 40's είχε ως βασικό όργανο την ηλεκτρική και κλασσική κιθάρα αντίστοιχα, ενώ το κατάλευκο Rockabilly το πιάνο.
Το Rythm & Blues βρίσκονταν παντού ειδικά όπου υπήρχαν ηλεκτρικές κιθάρες και με τον πατέρα του όλου Rock n Roll, τον Charles Edward Anderson Berry (18/10/1926 – 18/3/ 2017) και το οποίο χώνευε το Folk ειδικά του Woody Gathry ολοένα και πιο πολύ ειδικά σε βάθος χρόνου με καλλιτέχνες όπως οι Bob Dylan, Phil Ochs, Johnny Cash, Bruce Springsteen, Robert Hunter, Harry Chapin, John Mellencamp, Pete Seeger, Andy Irvine, Joe Strummer, Billy Bragg, αλλά και άλλοι να αναδείχνουν αυτή τη σύμφυση.
Στον αντίποδα βρίσκονταν το επίσης κατ' όνομα Rock n Roll, το Rockabilly με πρώτη φιγούρα το δημιούργημα της μουσικής βιομηχανίας τον λεγόμενο Βασιλιά τον Elvis Presley στην πρώτη γραμμή. Μαζί με τους Jerry Lee LewisRay Edward "EddieCochran(η Eddie Cochran), αλλά και τους Αφροαμερικανούς Charles Hardin Holley(η Buddy Holly) και ο Little Richard. Με αυτά τα τεράστια ονόματα, έγινε η πρώτη προσπάθεια χειραγώγησης του Rock n Roll απ΄ την ίδια τη μουσική βιομηχανία ως μια λευκή διείσδυση στη Blue Note του Rythm & Blues. Για να καταστεί δυνατό το εν λόγω γεγονός, έπρεπε να γίνει και έγινε με όρους εξευρωπαϊσμού του επίσης (Αφροαμερικανικού ήχου του Rythm & Blues), δια του μοναδικού ευρωπαϊκού οργάνου του πιάνου που είναι το όργανο με τις περισσότερες οκτάβες και μπορούσε θεωρητικά να εκτοπίσει την κιθάρα από το νεογέννητο είδος, το Rock n Roll δηλαδή!!!
Το πιάνο φυσικά ενυπήρχε σε πολλούς καλλιτέχνες του Rythm & Blues όπως οι Charles BrownLarry Darnell και άλλων, ωστόσο αυτός που επέβαλε την κιθάρα ως πρωτοκλασάτο όργανο απ΄το ήταν ο τεράστιος John Lee Hooker.
Η κιθάρα είναι ένα καθαρό Αραβικό όργανο, διαδεδομένο στην Βόρεια και Κεντρική Αφρική από τα μέσα του 16ου αιώνα(ίσως και νωρίτερα, εξάλλου αν δεν ήταν οι Άραβες ούτε τα μαθηματικά της αρχαιότητας θα γνωρίζαμε, ούτε την κιθάρα), το οποίο εισήχθη στην Ευρώπη μέσω των Αράβων δια της νότιας Ιβηρικής. Δεν είναι τυχαίο ότι η κιθάρα μπήκε στην Ευρώπη μέσω της Ανδαλουσίας δια των Φλαμέγκο και πολύ αργότερα στον 20ο αιώνα διάφοροι κλασσικοί συνθέτες προσπάθησαν να την εισάγουν στην κλασσική μουσική ως ένα πολύ βολικό όργανο.
Η κιθάρα καλύπτει σχεδόν 5,5 οχτάβες(θεωρητικά καλύπτει 4,5 δια της μιας πέμπτης στην κάθε παραπάνω χορδή), ενώ το(επίσης εισαγόμενο στην ευρωπαϊκή μουσική τσιγγάνικο "παγανιστικό")βιολί καλύπτοντας 4(αν και αυτό παίζεται με τεταρτημόρια και όλα είναι αυστηρά θεωρητικές προσεγγίσεις που σε μεγάλους συνθέτες με κλασσική παιδεία, τέτοιου είδους ζητήματα είναι βασικά). Η κιθάρα ήταν για τους μεγάλους συνθέτες ένα πολύ δυνατό όργανο, που από συμπληρωματικό έπρεπε να γίνει πρωταγωνιστικό και αυτό συνηθίζονταν στον καθολικό νότο. Ποτέ η Προτεσταντικής Ηθικής Ευρωπαίοι της Κεντρικής Ευρώπης δεν συμπάθησαν την κιθάρα, την θεωρούσαν λαϊκό και ξένης προέλευσης όργανο, προβάλλοντας ως δικό τους προηγμένο δημιούργημα τα εκκλησιαστικά όργανα και το πιάνο(τον βασιλιά των οργάνων κατά τα λεγόμενα τους) των 7,5 οχτάβων.
Αυτά για τη μακρινή ιστορία που όμως καθόρισε σε μεγάλο βαθμό τα είδη που προέκυψαν απ΄τη σύμφυση Rythm & Blues με τη Folk και του Rythm & Blues με την Ευρωπαϊκή Εκκλησιαστική μουσική, τουλάχιστον σε επίπεδο οργανικής σύνθεσης την οποία στις μέρες μας αποθεώνουν μια σειρά σχήματα από το progressive, μέχρι το Power Mettal.
Οι δυο δρόμοι του Rock n Roll(το ίδιο το Rock n Roll ως υποσύνολο πια και το πρώιμο Rockabilly), γέννησαν χιλιάδες άλλους δρόμους και κατηγορίες, σύνολα και υποσύνολα μουσικών ρευμάτων.
Ότι βασίστηκε στην ηλεκτρική κιθάρα βγήκε από αυτοδίδακτους αλλά και σπουδασμένους μουσικούς που έβαλαν στην άκρη τους κλασσικούς κανόνες και δημιούργησαν πρωτοπορίες με το έτσι θέλω, κόντρα και ενάντια στη θέληση της μουσικής βιομηχανίας που πάντα έσπρωχνε βολικά σχήματα, τόσο στο στίχο(κυρίως εκεί), όσο και στη μουσική.
Η μουσική βιομηχανία στις δεκαετίες του 1960(Country Rock, 60's Rock) και μέχρι το 1978(κυρίως με τα progressive αλλά και με το Techno Rock, Art & Pub Rock), έκανε πάμπολλες προσπάθειες η κιθάρα και τα ντραμς να περάσουν σε δεύτερη μοίρα. Σε πρώτη φάση επέλεξε στις παραγωγές η κιθάρα να έχει μόνο ρυθμικό χαρακτήρα και να είναι μέσα στο κάθε σχήμα όχι πρωταγωνιστής, αλλά ο ρολίστας, το ίδιο έκανε και για τα ντραμς, τονίζοντας ως κύρια όργανα τα άλλοτε τα πλήκτρα, άλλοτε το βιολί και άλλοτε τη φυσαρμόνικα(αυτός είναι ο πραγματικός βασιλιάς των οργάνων με πάνω από 8 οκτάβες).
Όταν εμφανίστηκαν ο Jimy Hendrix(επέβαλε και το τρέμολο, ενώ έβαλε στο προσκήνιο και τους αριστερόχειρες κιθαρίστες), ο Santana και οι Yardbirds, τα πράγματα είχαν ξεφύγει για τους παραγωγούς της μουσικής βιομηχανίας, μιας κι ο πρώτος επέβαλε την Lead Κιθάρα με τους γνωστούς αλλοπρόσαλλους ρυθμούς που εναλλάσσονταν σε κλίμακες, τρόπους και δρόμους που ξεπερνούσαν τους κλασσικούς(Λύδιος, Μιξολύδιος κλπ), φτιάχνοντας τον Αμερικάνικο τρόπο που ήταν καθαρά Αφροαμερικάνικος.Ο δεύτερος επέβαλε τους ρυθμούς της Λατινικής Αμερικής και οι τρίτοι δια του Jeff Beck το πετάλι Woah, καθώς και περίεργα μουσικά σχήματα που καταργούσαν την μέχρι τότε γνωστή θεωρία στις κιθάρες(Hammer on, Pizzicato, Legato & Tapping, δηλαδή τεχνικές που αφορούν την ηλεκτρική κιθάρα).
Περί τα τέλη της δεκαετίας του 1960 και μέχρι τα μέσα του 1970,αρχικά με τους MC5, αργότερα με τους Stooges, ακόμα πιο μετά τους New York Dolls και στο τέλος με τους Ramones, γράφτηκαν οι πιο πρωτοποριακές σελίδες στην ιστορία της ηλεκτρικής κιθάρας.
Παράλληλα με αυτούς, οι Frank Zappa, Velvet Underground και Fugs, καθόρισαν όλη τη σύγχρονη μουσική πραγματικότητα που λέει, ότι με ένα μπάσο, δυο κιθάρες, και ένα σετ ντραμς ως βασικά όργανα, μαζί ότι άλλο θέλει να προσθέσει ο συνθέτης, αλλά ως δευτερεύον(στο Zappa δεν λειτούργησε απόλυτα έτσι), είναι και θεμιτό και εφικτό, αρκεί οι ρυθμοί και οι στίχοι να βαράνε στο ψαχνό, έχοντας εριστικό περιεχόμενο.
Παρότι ήδη απ΄ την δεκαετία του 1940, είχαν καθοριστεί οι νέου τύπου συγχορδίες στις κιθάρες, οι περισσότερες μπάντες αδυνατούσαν να παίξουν τις λεγόμενες power chords που σε πρώτη φάση ήταν μόνο οι της 5ης βαθμίδας κυρίως για το φόβο της κακής κριτικής, αλλά και του πολύ δυνατού ήχου έβγαζαν αυτές. Αυτό το επέβαλαν οι MC5 και μαζί μ αυτούς όλοι οι προαναφερθέντες ακολουθούσαν κατά πόδας, ενώ ταυτόχρονα επέβαλαν το Palm Muting και τις Barret κάθε βαθμίδας, κυρίως της 7ης.
Οι Stooges στην αρχή και πολύ αργότερα οι SonicYouth  επέβαλαν τις 8ης Βαθμίδας power chords, αλλά και τις easy Chords(δική τους εφεύρεση ήταν αυτές), καθώς επίσης και το Unison Bending(ιδιόμορφη τεχνική στην κιθάρα που συγχωνεύει τα σόλο με τις συγχορδίες και δίνει έναν τόνο μπλε νότας στο μάζεμα του ρυθμού. 
"Μπορεί η μπάντα που επέβαλε τις συγχορδίες 8ης(είναι οι συγχορδίες 5ης χωρίς την πέμπτη με μια χορδή κενή ανάμεσα στην τονική και την 8η) να ήταν οι Stooges, όμως αυτή που τις αποθέωσε μια μίση δεκαετία αργότερα, ήταν η μπάντα του αφιερώματος." Από το πρόσφατο αφιέρωμα μας στους Sonic Youth. 
Οι New York Dolls επέβαλαν το γκλαμ punk, καθώς επίσης και την μετατροπή της Εmin1(Μι Μινόρε πρώτης) σε Power Chord 5ης σε ολόκληρη την ταστιέρα κατεβαίνοντας προς τα κάτω, καθώς και τα guitar Slides.
Οι Ramones επέβαλαν το downstroke(η μέθοδος κάθετου χτυπήματος των χορδών με μοναδική διεύθυνση της πένας προς τα κάτω, αυτό ονομάζεται όλες οι πένες κάτω) και σε αυτούς οφείλουν τα πάντα, οι πάντες, από τους Sex Pistols μέχρι τους Metallica, από το Hardcore(πάσης φύσης),το Thrash, το Post Punk, το New wave, Grunge, No Wave, Stoner, Denim Rock, Dark Garage, Alt Rock κοκ.απ΄το χώρο του Εναλλακτικού και Ανεξάρτητου Ροκ.
Οι Fugs και ο Zappa το Jazz Legato, καθώς επίσης και το Jazz Rocκ με τον πολιτικοποιημένο στίχο.
Όλα τα παραπάνω σχήματα όπως οι Sex Pistols(επέβαλαν τα σύνθετα riffs), Bad Relligion(επέβαλε το Banana Sturm), Buthole Surfers(Swiping Technics), Husker du(riffchords), Minor Threat, Fugazi, Black Flag, Dead Kennedys, No Means No, DOA, SNFU, MDC, Descendents, Big Black, Angry Samoans, Minutemen, Youth of Today, Social Distortion, Agnostic Front, Cro Mags, Meat Puppets, Bad Brains, Gun Club, Fleshtones, Fuzztones, Wipers, Toxic Reasons, Flipper, Scracth Acid, Freeze, Dicks, Madball, Adolescents, Dead Moon, Nirvana, Mudhoney, Anthrax, Metallica, Megadeth, Slayer, Death, Sepultura, Joy Division, MOB, EX, Ministry, Einsturzende Neubauten, ολόκληρη η Αυστραλέζικη Σκηνή, και η Βρετανική από το 1976 και έπειτα, οι Pixies, ολόκληρη η 4AD και χιλιάδες άλλα τεραστίων διαστάσεων ονόματα οφείλουν την ύπαρξη τους στους παραπάνω.
Κλείνοντας σας παραθέτουμε ένα πίνακα στην αρχή του άρθρου το οποίο δείχνει τι ακριβώς τεχνική διαμορφώνονταν στις κιθάρες κάθε είδους βάζοντας όμως ο καθένας από αυτούς το δικό του λιθαράκι και δεν είναι δυνατόν να αναφερθούμε σε όλους γιατί δε θα τελειώσει το άρθρο ούτε στον 22ο αιώνα.

Τρίτη, 28 Αυγούστου 2018

Η απέραντη γοητεία του Θορύβου.

Κατά πολλούς μουσικοκριτικούς το παρακάτω σχήμα είναι το σπουδαιότερο του 20ου αιώνα σε ολόκληρο τον ηλεκτρικό ήχο.
Κατά κάποιους άλλους ένα από τα πλέον καινοτόμα σχήματα των δεκαετιών 1980 & 1990.
'Οτι και να είναι από τα παραπάνω, οι Sonic Youth αποτελούν μια μοναδική πρωτοπορία που σπάνια μπορεί κανείς να βρει στη μουσική βιομηχανία εδώ και πολλά χρόνια.
Οι Sonic Youth, έτσι κι αλλιώς είναι μέσα στην πρώτη δεκάδα των εκατό σχημάτων του όλου rock n roll και είτε οι έκπληκτοι με αυτούς μουσικοκριτικοί, είτε οι απανταχού μουσικόφιλοι που ψάχνουν αριστουργήματα μέσα απ΄την διαφορετικότητα και την πρωτοπορία που αναδείχνουν, μένουν άπαντες με ανοικτό το στόμα. Ξέρετε συνήθως η πρωτοπορία μπορεί να βρεθεί παραπεταμένη μέσα σε κάποιο κάδο ανακύκλωσης της ίδιας της δισκογραφίας, όμως ευτυχώς οι εν λόγω δεν ήταν δυνατόν να περάσουν στα ψιλά γράμματα της ιστορίας του ηλεκτρικού ήχου.
Παράξενα μουσικά σχήματα αντανάκλαση της καθημερινής ζωής στη μητροπολιτική Ν.Υόρκη και τις βιομηχανικές πόλεις του Αμερικανικού βορρά, ελαφρώς και εσκεμμένα ξεκούρδιστες κιθάρες, ευθύγραμμες μελωδίες που ποτέ δεν κατέληγαν στην νότα απ' όπου ξεκινούσε η οποιαδήποτε σύνθεση, ανακατεμένες ενορχηστρώσεις (πολλές φορές επίσης εσκεμμένα) για να μην υπάρχει η φυσική αρμονία που δεν χαρακτηρίζει τις μεγαλουπόλεις. Μπορεί η μπάντα που επέβαλε τις συγχορδίες 8ης(είναι οι συγχορδίες 5ης χωρίς την πέμπτη με μια χορδή κενή ανάμεσα στην τονική και την 8η) να ήταν οι Stooges, όμως αυτή που τις αποθέωσε μια μίση δεκαετία αργότερα, ήταν η μπάντα του αφιερώματος.
Στιχουργικά, οι S.Youth, ήταν ένα μείγμα από Velvet Underground και Fugs με αποστάγματα της ηλεκτρικής "γκλαμουριάς" των New York Dolls. 
Στίχοι που χτυπούσαν κάτω απ΄τη ζώνη τον Αμερικανικό τρόπο ζωής, που μιλούσαν για τις εφήμερες ερωτικές σχέσεις, την αγάπη για το διαφορετικό, την ανοχή στο περιθώριο, στο περίεργο και φυσικά τον θρησκευτικό και κοινωνικό φασισμό και ρατσισμό που τους κατακεραύνωναν με κάθε τρόπο, αλλά και τα αδιέξοδα της ζωής των νέων στο τότε σύγχρονο καπιταλισμό χωρίς όμως ποτέ να τον ονοματίζουν.
Νέα Υόρκη 1977, στην πόλη που ποτέ δεν κοιμάται και μητρόπολη(αν όχι Μέκκα του τότε Καπιταλισμού) καταφθάνει άγνωστο από που, μετακομίζοντας ένας κιθαρίστας με το ονοματεπώνυμο Thurston Moore, όπου έψαχνε εναγωνίως να φτιάξει μια μπάντα για λόγους μάλλον επιβίωσης τους Room Tone, οι οποίοι μετονομάζονται σύντομα σε Coachmen, αλλά δεν έχουν κάποια ιδιαίτερη τύχη. Στο διάβα του συναντά ένα κορίτσι που το όνομα του λανσάρεται πλέον σε όλα τα φιλότεχνα περιοδικά του πλανήτη και φυσικά αποθέωσε τις συνθέσεις του αλλά και τις δικές της, μιλάμε φυσικά για την Kim Gordon.
Κατά πολλούς είναι αδιανόητο ότι αυτοί οι δύο δεν είναι είτε ζευγάρι, είτε δίδυμα αδέλφια, ωστόσο ένας τύπος ονόματι Stanton Miranda καθώς και το συγκρότημα του, οι CKM αποτέλεσαν το συνδετικό κρίκο, ανάμεσα σε αυτόν και την Kim Gordon κάπου στα 1980...
Οι δυο ιθύνοντες νόες των μετέπειτα θρυλικών S. Youth, Moore και Gordon σχημάτισαν την μπάντα που εμφανίστηκε στα αποκαΐδια προγενέστερων ονομάτων όπως τα εξής, Male Bonding, Red Milk και Arcadians πριν μετουσιωθούν σε Sonic Youth, λίγο πριν τον Ιούνιο του 1981. Το όνομα προέρχεται από το συνδυασμό ψευδώνυμου του Fred "Sonic" Smith των MC5 και "Youth" από το reggae καλλιτέχνη Big Youth.
Στη φαρέτρα των Sonic Youth, οι επιρροές από τα σπουδαιότερα σχήματα της περιόδου 1965-1975, όπως οι Fugs, MC5, Stooges, New York Dolls, Ramones και Velvet Underground. 
Βρισκόμαστε στην εποχή που το Βρετανικό Punk και το Post Punk είναι στο απόγειο τους, το Hardcore Punk και το Paisley Underground δίνουν δυναμικό παρόν, τότε ακριβώς εμφανίζονται οι Sonic Youth για να βάλουν την τελευταία πινελιά στο καλύτερο Rock n Roll που γράφτηκε ποτέ και είναι 100% Punk Rock που όμως δεν άνηκε σε κανένα μουσικό ρεύμα και κίνημα.
To Νο Wave είναι ίσως το πιο πρωτοποριακό μουσικό μέγεθος του ηλεκτρικού ήχου(μαζί με το Jazz Punk) εκφράζοντας τον ευθύγραμμο γκρίζο ήχο της μητροπολιτικής μεγαλούπολης. Με αποκλειστική έδρα τη Νέα Υόρκη και εκφέροντας για την εποχή κάτι νέο χωρίς να είναι μεγαλόπνοο, κατάφερε να αποκτήσει εκατομμύρια φανατικούς οπαδούς ανά τον πλανήτη, δεν είναι τυχαίο ότι οι Sonic Youth έχουν πουλήσει περισσότερα κομμάτια από την Madonna και τον Prince μαζί, γιατί πουλάνε ακόμα και σήμερα πολύ ακριβά και διαχρονικά το τεράστιο μουσικό τους "τομάρι". Κάτι αντίστοιχο αυτού δεν είχε υπάρξει ούτε νωρίτερα, ούτε συγχρόνως αυτού, χαρακτηρίζοντας το "κινηματικό τίποτα" που εκπροσωπούσε ένα αναχωρητικό και φευγαλέο μουσικό κίνημα ενός καπιταλισμού σε αρρυθμία, χωρίς διαμαρτυρίες τύπου δεκαετίας του 1965-1975.
Κύριοι εκπρόσωποι του No Wave, οι Sonic Youth το δίδυμο τους "αδελφάκι" οι Live Skull, η τεράστια Lydia Lunch, ο "Πειραματικός Θεός" John Zorn και φυσικά οι πιο κυκλικοί(όσον αφορά την μελωδία) Swans
Όσον αφορά τώρα τα "δίδυμα αδελφάκια" Sonic Youth(οι εν λόγω μας αφορούν τώρα) και Live Skull, είναι τα συγκροτήματα που έκαναν το θόρυβο τέχνη, χωρίς να μοιάζουν και πολύ ειδικά στο στιχουργικό κομμάτι. Έχοντας τεράστια μουσική παιδεία, όλα τα μέλη και από τα δυο σχήματα από πολύ νωρίς(συμπεριλαμβανομένης και της κλασσικής παιδείας) την οποία δεν ήθελαν και μάλλον δεν έπρεπε ποτέ να χρησιμοποιήσουν ποτέ τεχνικά, μιας και η αναγκαιότητα ήταν κάτι το νέο και πρωτοποριακό, χωρίς τις τεχνικές "αξίες" που τους έμαθαν οι δάσκαλοι τους στα ωδεία.
Κύρια χαρακτηριστικά του, οι ελαφρώς ξεκούρδιστες(εσκεμμένα) κιθάρες και ο ευθύγραμμος ήχος, όπου αντανακλούσαν την παραπάνω αρρυθμία.
Ήταν η εποχή που τεράστιες μπάντες όπως οι Big Black, Butthole Surfers και Pussy Galore έκαναν περιοδείες μαζί με τους Sonic Youth και από εκεί προέκυψαν τα σπουδαιότερα live που έχει κάνει το Rock n Roll, με το σύνθημα "pigfucker".
Μπορεί σήμερα αυτά τα ονόματα να είναι Θρυλικά και πρωτοποριακά σχήματα που ζουν  στην καρδιά του κάθε εξειδικευμένου μουσικόφιλου, ωστόσο για να καθιερωθούν πέρασαν Ρουβίκωνες και τους πέρασαν γενναίες δεκατέσσερις.Το ίσως σημαντικότερο σχήμα του rock n roll από άποψη τεχνικής ακόμα και στις πιο άτεχνες στιγμές του διαλύθηκε το 2011, ωστόσο ακόμα και σήμερα παράσχει με τα ηχογραφημένα του υλικά και δεδομένα το απόλυτο μουσικό χάος της γκρίζας μεγαλούπολης με τα εκατοντάδες αδιέξοδα της.
Από το 1981 μέχρι το 2011 όπου και διαλύθηκαν κυκλοφόρησαν 16 LP's, ενώ τα μέλη τους ήταν τα εξής


  • Kim Gordon – vocals, bass, guitar
  • Thurston Moore – vocals, guitar 
  • Lee Ranaldo – guitar, vocals 
  • Steve Shelley – drums 
  • Jim O'Rourke – bass, guitars, synthesizer (1999–2005) 
  • Mark Ibold – bass (2006–2011)

LP's 
  • Confusion Is Sex (1983)
  • Bad Moon Rising (1985)
  • EVOL (1986)
  • Sister (1987)
  • Daydream Nation (1988)
  • Goo (1990)
  • Dirty (1992)
  • Experimental Jet Set, Trash and No Star (1994)
  • Washing Machine (1995)
  • A Thousand Leaves (1998)
  • SYR4: Goodbye 20th Century (1999)
  • NYC Ghosts & Flowers (2000)
  • Murray Street (2002)
  • Sonic Nurse (2004)
  • Rather Ripped (2006)
  • The Eternal (2009)


the blog powerd by istosch-data &web center