Παρασκευή, 9 Αυγούστου 2013

Ο τυχοδιωκτισμός του οπορτουνιστή...


Η εποχή του έρωτα, του πολιτισμού, της τέχνης κοκ, πέρασε και όταν τη ζούσαμε εκτός από παρένθεση είχε και κάτι να δώσει και να πει, έστω και για λίγο! Τώρα είναι διάφορα υβρίδια σε εντελώς λανθάνουσα κατάσταση(δηλαδή ούτε καν υβρίδια αλλά καρικατούρες) και δεν μπορούν να προσφέρουν το παραμικρό.
Πριν ξεκινήσουμε ας μιλήσουμε για την αισθητική που είναι η επιστήμη της τέχνης, που είναι ένα σοβαρό πεδίο ανάπτυξης της κοινωνικής συνείδησης, αλλά σήμερα εκτός του να προπαγανδίσει τους αγώνες τι άλλο θα μπορούσε να κάνει; Σήμερα σου αρκεί ο Μπρεχτ, ο Βάρναλης και οι κλασσικοί λογοτέχνες, ποιητές και καλλιτέχνες ανά την υφήλιο που στρατεύονται στον Μαρξισμό-Λενινισμό, σήμερα δε μπορεί να γίνει καλλωπισμός γιατί είναι φάση σύγκρουσης.
Ακόμα και η ποιότητα, (που με τη δράση του λαϊκού κινήματος και με την πίεση του πραγματοποιήθηκε), είναι για το μέλλον και για ιστορική και λαϊκή μελέτη, για να βγουν συμπεράσματα. Ακόμα και ο ταξικός αντίπαλος σε ένα ορισμένο βαθμό ήθελε μετά από ένα εμφύλιο και μετά από τους εκτοπισμούς, στους γνωστούς τόπους εξορίας (που ήταν η σχεδόν η μισή Ελλάδα), ο πληθυσμός αυτός να ενσωματωθεί στην τότε παραγωγική διαδικασία και για να γίνει αυτό έπρεπε να πάψει να είναι περιθώριο, ήταν τέτοια η καπιταλιστική ανάπτυξη της χώρας που ακόμα και μέχρι τη δεκαετία του 1985 ευνοούνταν η αποκατάσταση των αγωνιστών μέσω της τέχνης, σήμερα τα πράγματα έχουν αλλάξει και οι όροι έχουν αντιστραφεί.
Όλα τα όμορφα πράγματα πρέπει να αφεθούν να για την επόμενη κοινωνία της ανθρωπότητας που θα αρχίζει να ενηλικιώνεται με αναπρογραμματισμό και σχέδιο γιατί όλα τα παραπάνω θα είναι και πάλι άχρηστα, χωρίς περιεχόμενο και ουσία.
Σήμερα όλα αυτά δεν υπάρχουν και δε μπορούν να υπάρξουν παρά μόνο σαν ατυχείς η τυχαίες(ως τομή στην αναγκαιότητα) συμπτώσεις, η σαν σπέρματα της νέας κοινωνίας.
Δυστυχώς η ευτυχώς πρέπει να πετάξεις βαρίδια του χτες από το σκάφος και να κρατήσεις ότι πιο φρέσκο και υγιές υπάρχει!
Ηγετίσκους, ηγεμονίσκους, φαντασμένους και φαντασιόπληκτους, ξερόλες και παρόλες, νάρκισσους και τυχοδιώκτες δε θες. Σε αυτή τη φάση και απ΄εδώ και μετά δε σου χρειάζονται,  οι Δον Κιχότες, οι ήρωες και οι ατομικοί αγωνιστές, οι υπερκινητικοί που δεν ξέρουν πως θα εκτονωθούν, ούτε οι σοφοί που δεν ξέρουν καν τη μαρξιστική-λενινιστική σκέψη, ούτε καν αυτοί που την μελετούν για να μελετούν η ακόμα και για να ερμηνεύσουν καταστάσεις και πραγματικότητες, όλοι αυτοί δε σου χρειάζονται. Σήμερα κάθε πλαδαρό γραμμάριο παραπάνω πάνω στο σώμα σου κάνει ζημιά, δε χρειάζεσαι κανένα βαρίδι πλέον, αυτό το παντός καιρού είναι κλειδάριθμος που έχει και ουσία και περιεχόμενο...
Όταν βουλιάζει η Κίνα και το Μίσιγκαν με προοπτική να βουλιάξει οικονομικά η μισή οικουμένη και μερικοί-μερικοί ονειρεύονται και φαντάζονται νησίδες "σοσιαλισμού" εντός της δικτατορίας των μονοπωλίων η είναι αλλού, η παίζουν ρόλο πολύ επικίνδυνο για τα λαϊκά συμφέροντα.
Οι κάθε λογής Μαριναλλέντες και ανοησίες τύπου αυτοδιαχείρισης και φιλανθρωπίας, κοινωνικού κράτους και ποικιλίες τύπου (mix-plate που έγραφαν τα οβελιστήρια στα 80's) ήταν για τότε για να μην πούμε για ποτέ μιας και αποτελούσαν νησίδες του ίδιου του καπιταλισμού, εφόσον ήταν προεκτάσεις της ατομικής ιδιοκτησίας και την αναπαραγωγής του κέρδους, προθάλαμος για την παραπέρα συγκέντρωση και τη συγκεντρωποίηση της παραγωγής και του κεφαλαίου.
Αν είναι να αντικαταστήσεις το κέρδος με κέρδος, την κλοπή του υπερπροϊόντος με μια νέα κάτσε σπιτάκι σου, οι υπηρεσίες που θα προσφέρεις από εκεί ίσως να είναι και πιο χρήσιμες και απείρως πιο σημαντικές(το ξέρεις φυσικά γι αυτό έχεις αποθεώσει τα ΜΜΕ, τα Social Media και την εικονική πραγματικότητα ως γνήσιος μικροαστός, ενώ έχεις απονεκρώσει εδώ και δυο δεκαετίες τα σωματεία με το “ΝΑΙ σε όλα”, τον πεμπτοφαλλαγιστισμό και τον εργατοπατερισμό σου ως “ανεξάρτητος” η ως ¨Αυτόνομη Παρέμβαση”), εκτός αν θες αν φας τα μούτρα σου και δικαίωμα σου δηλαδή και μην περιμένεις από εμάς. Εμείς σε μπαταριές στον αέρα και μάλιστα με αβολίδοτα όχι μόνο δεν συμπορευόμαστε, αλλά θα μας έχεις από παγερά αδιάφορους έως και απέναντι όταν μας ζαλίζεις στον “έρωτα”...
Αγαπητέ οπορτουνιστή δεξιάς και αριστερής απόκλισης, καλοί οι “αγανακτισμένοι”, καλά τα "γιαουρτοβόλα", καλές οι κατσαρόλες και τα συσσίτια, καλά τα "κινήματα" της πατάτας, αλλά δεν κάνουν ούτε για πουρέ αφού είναι πατάτες και μάλιστα σαπισμένες, γιατί δε μπορείς να βαφτίζεις την αυτοϊκανοποίηση και την αυτοδιαχείριση συλλογική διαχείριση στα μέσα παραγωγής...
Τα πράγματα είναι πολύ απλά, με τις μουσικές, με το σινεμά, τον έρωτα και τις ροζ δακρύβρεχτες ιστορίες, με τα σινερομάντζα και τα τιτιβίσματα στο χαζοκούτι αμφίδρομης ενημέρωσης σε εποχές που (κατά τον γνωστό φασίστα κ.κ. Μιχαλολίακο) “οι ξιφολόγχες θα ακονίζονται στα πεζοδρόμια”(δε λέει ψέμματα το όργανο του παρακράτους, εξάλλου γι αυτό τον έβαλαν εκεί), είναι πολυτέλεια να παίζεις με την κορνέτα και το φαγκότο, η με την κιθάρα και το βιολί από Τσάρλι Πάρκερ, μέχρι Μπετόβεν, αυτά είναι για την ενηλικίωση της ανθρωπότητας και τώρα ούτε καν παιδικός σταθμός. Θα μας πείτε ο “πάγος έσπασε και ο δρόμος χαράκτηκε” που έλεγε και ο Βλαδίμηρος, μόνο πως δεν αμφιβάλλουμε καθόλου γι αυτό, αλλά όταν γράφτηκε αυτό, η ανθρωπότητα ήταν βρέφος και πήγε στον παιδικό σταθμό λόγω σοσιαλισμού και ΕΣΣΔ, αλλά από εκεί και μετά έμενε στην ίδια τάξη του παιδικού σταθμού που τώρα κινδυνεύει να κλείσει και εξαιτίας σου αγαπητέ οπορτουνιστή, εσύ δεν ήσουν που πανηγύριζες με τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, πάρτα τώρα και στον καναπέ σου συνυπεύθυνε διαρκείας!!!

ΥΓ*
"Σοφός δεν είναι εκείνος σας που καβαλά καλάμια, 
μα εκείνος που για τσι πολλούς αίματα δίνει δράμια"

Δεν υπάρχουν σχόλια:

the blog powerd by istosch-data &web center